กฎหมายทั่วไปและกฎหมายที่ใช้ในการปฏิบัติราชการ: คลังข้อสอบฝึกทำ ชุดที่ 1

นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายให้พิจารณาคำขอใบอนุญาตของนาง ข. ซึ่งเป็นคู่กรณีและเป็นคู่สมรสของนาย ก. โดยนาย ก. มิได้เป็นคู่กรณีเองและมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของนาง ข. ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง นาย ก. จะทำการพิจารณาคำขอนี้ได้หรือไม่

• ก. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ เพราะเป็นคู่สมรสของคู่กรณี ✓
• ข. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของคู่กรณี
• ค. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะกรณีคู่สมรสต้องกำหนดในกฎกระทรวงก่อน
• ง. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นคู่กรณีเอง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ เพราะเป็นคู่สมรสของคู่กรณี" ข้อเท็จจริงว่า นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ → “เจ้าหน้าที่”; นาง ข. เป็นคู่สมรสของนาย ก. และเป็นคู่กรณี → “เป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณี”; นาย ก. มิได้เป็นคู่กรณีเอง → “เป็นคู่กรณีเอง” ซึ่งเงื่อนไขนี้ไม่เข้า; นาย ก. มิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของนาง ข. → “เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้” ซึ่งเงื่อนไขนี้ไม่เข้า เมื่อเข้าเงื่อนไขเรื่องคู่สมรสแล้ว ผล คือ “จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” ตามมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของคู่กรณี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณีจะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะกรณีคู่สมรสต้องกำหนดในกฎกระทรวงก่อน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดกรณีคู่สมรสไว้โดยตรง ส่วนกฎกระทรวงใช้สำหรับ “กรณีอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง” • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นคู่กรณีเอง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดแยกต่างหากว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่สมรสของคู่กรณีจะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “(2) เป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณี”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้”

นาย ก. เป็นคู่กรณีและได้รับแจ้งคำสั่งทางปกครองเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2569 คำสั่งดังกล่าวไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ นาย ก. ประสงค์จะอุทธรณ์ ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง นาย ก. ต้องยื่นอุทธรณ์ต่อผู้ใดและภายในกำหนดใด

• ก. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง
• ข. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง ✓
• ค. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ออกคำสั่ง
• ง. ยื่นต่อรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลหน่วยงาน ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ข้อเท็จจริงที่ว่า นาย ก. เป็นคู่กรณี → “คู่กรณี”; คำสั่งไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี → “คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี”; ไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ไว้เป็นการเฉพาะ → “ไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ”; นาย ก. ประสงค์จะอุทธรณ์ → “อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้น”; และได้รับแจ้งคำสั่งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2569 → “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” จึงต้องยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในกำหนดดังกล่าว ตามมาตรา 44 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าให้ยื่นอุทธรณ์ “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ออกคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจุดเริ่มนับระยะเวลาจาก “วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” ไม่ใช่วันที่ออกคำสั่ง • "ยื่นต่อรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลหน่วยงาน ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นอุทธรณ์ “ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดย รัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ให้คู่กรณี อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้นโดยยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดย รัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ให้คู่กรณี อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้นโดยยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เจ้าหน้าที่ผู้มีหน้าที่พิจารณาคำอุทธรณ์ได้รับคำอุทธรณ์ไว้ และไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ทั้งหมด โดยไม่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น เจ้าหน้าที่ต้องส่งรายงานภายในกำหนดใด และใครเป็นผู้พิจารณาคำอุทธรณ์ต่อไป

• ก. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ
• ข. ให้เจ้าหน้าที่นั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จเองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ โดยไม่ต้องรายงานไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์
• ค. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ ✓
• ง. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ข้อเท็จจริงว่าเจ้าหน้าที่ได้รับคำอุทธรณ์ → “ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์”; ข้อเท็จจริงว่าไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ทั้งหมด → “ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน” ซึ่งทำให้ต้องดำเนินการ คือ “ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์”; และข้อเท็จจริงว่าไม่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น → ไม่เข้าข้อยกเว้นที่ว่า “บทบัญญัติมาตรานี้ไม่ใช้กับกรณีที่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น” ผู้พิจารณาต่อจึงเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ตามมาตรา 45 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้รายงานภายในกำหนดเวลาที่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ มิใช่สิบห้าวัน • "ให้เจ้าหน้าที่นั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จเองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ โดยไม่ต้องรายงานไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์" ผิด: เมื่อเจ้าหน้าที่ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ แหล่งกฎหมายกำหนดให้รายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ และให้ผู้มีอำนาจนั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จ • "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดจุดเริ่มนับจากวันที่ได้รับอุทธรณ์ ไม่ใช่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่ง ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนก็ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แต่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ให้ผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์พิจารณาให้แล้วเสร็จภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับรายงาน”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่ง ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนก็ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง”

เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานแห่งหนึ่งพบเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ โดยคำสั่งนั้นพ้นขั้นตอนที่กำหนดให้อุทธรณ์แล้ว และมิได้ทำขึ้นเพราะการแสดงข้อความเท็จ การปกปิดข้อความจริง การข่มขู่ หรือการชักจูงใจโดยให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นที่มิชอบด้วยกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดถูกต้อง

• ก. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และไม่มีกำหนดเวลาเมื่อพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว
• ข. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน
• ค. ไม่อาจเพิกถอนได้เพราะพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว แม้เป็นคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์
• ง. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ข้อเท็จจริงว่าเจ้าหน้าที่พบเหตุที่จะให้เพิกถอน → “เจ้าหน้าที่หรือผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่” และ “นับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น”; คำสั่งมีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ → “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำ”; พ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว → “ไม่ว่าจะพ้นขั้นตอนการกำหนดให้อุทธรณ์หรือให้โต้แย้ง...มาแล้วหรือไม่”; และคำสั่งมิได้เกิดจากพฤติการณ์ที่เป็นข้อยกเว้น → “เว้นแต่คำสั่งทางปกครองจะได้ทำขึ้นเพราะ...” ดังนั้นจึงอาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องดำเนินการภายในเก้าสิบวันนับแต่รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และไม่มีกำหนดเวลาเมื่อพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว" ผิด: คำสั่งที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องเพิกถอนภายในเก้าสิบวัน เว้นแต่คำสั่งเกิดจากการแสดงข้อความเท็จ การปกปิดข้อความจริง การข่มขู่ หรือการชักจูงใจโดยให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นที่มิชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งกรณีนี้ไม่มีเหตุดังกล่าว • "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้เพิกถอน “ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น” ไม่ใช่หกสิบวัน • "ไม่อาจเพิกถอนได้เพราะพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว แม้เป็นคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่าอาจเพิกถอนได้ “ไม่ว่าจะพ้นขั้นตอนการกำหนดให้อุทธรณ์หรือให้โต้แย้งตามกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นมาแล้วหรือไม่” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “อาจเพิกถอนคำสั่งทาง ปกครองได้ตามหลักเกณฑ์ในมาตรา 51 มาตรา 52 และมาตรา 53” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำภายใน เก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น เว้นแต่คำสั่งทางปกครองจะได้ทำขึ้น เพราะการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งหรือการข่มขู่หรือการ ชักจูงใจโดยการให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดที่มิชอบด้วยกฎหมาย”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “อาจเพิกถอนคำสั่งทาง ปกครองได้ตามหลักเกณฑ์ในมาตรา 51 มาตรา 52 และมาตรา 53”

นาย ก. ได้รับความเสียหายจากการกระทำละเมิดของนาย ข. เมื่อวันที่ 1 มกราคม ต่อมาวันที่ 1 มิถุนายน นาย ก. จึงรู้ถึงการละเมิดและรู้ว่านาย ข. เป็นผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน โดยการเรียกร้องนี้มิได้มีมูลอันเป็นความผิดที่มีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถึงกำหนดอายุความของสิทธิเรียกร้องนี้ถูกต้อง

• ก. ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม ✓
• ข. ให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่า โดยไม่ต้องใช้อายุความหนึ่งปีหรืออายุความสิบปี
• ค. ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน
• ง. ขาดอายุความเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม โดยไม่ต้องพิจารณาวันที่ 1 มิถุนายน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม" ข้อเท็จจริงว่าทำละเมิดวันที่ 1 มกราคม → “นับแต่วันทำละเมิด”; ข้อเท็จจริงว่านาย ก. รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวนาย ข. วันที่ 1 มิถุนายน → “นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน”; ข้อเท็จจริงว่าการเรียกร้องมิได้มีมูลอันเป็นความผิดทางอาญา → ไม่เข้าเงื่อนไข “เรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา” จึงใช้อายุความหนึ่งปี และอายุความสิบปี โดยเริ่มนับตามวันดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่า โดยไม่ต้องใช้อายุความหนึ่งปีหรืออายุความสิบปี" ผิด: แหล่งกฎหมายให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าเฉพาะเมื่อเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญาและมีอายุความทางอาญายาวกว่า • "ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้หนึ่งปีนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนสิบปีนับแต่วันทำละเมิด • "ขาดอายุความเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม โดยไม่ต้องพิจารณาวันที่ 1 มิถุนายน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดด้วยว่าสิทธิเรียกร้องขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “ขาด อายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่า สินไหมทดแทน” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “ขาด อายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่า สินไหมทดแทน”

นาย ก. เป็นเจ้าพนักงาน รับเงินจำนวนหนึ่งไว้สำหรับตนเองโดยมิชอบ เพื่อกระทำการในตำแหน่งซึ่งเป็นการชอบด้วยหน้าที่ โดยนาย ก. ยังมิได้กระทำการดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดถูกต้อง

• ก. ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ เพราะการที่จะกระทำนั้นชอบด้วยหน้าที่
• ข. เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบเพื่อกระทำการในตำแหน่ง แม้การนั้นจะชอบด้วยหน้าที่ ✓
• ค. ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ จนกว่าจะได้กระทำการในตำแหน่งแล้ว
• ง. เป็นความผิดจากการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบเพื่อกระทำการในตำแหน่ง แม้การนั้นจะชอบด้วยหน้าที่" ข้อเท็จจริงว่า นาย ก. เป็นเจ้าพนักงาน → “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน”; รับเงิน → “รับ” และ “ทรัพย์สิน”; ไว้สำหรับตนเอง → “สำหรับตนเองหรือผู้อื่น”; โดยมิชอบ → “โดยมิชอบ”; เพื่อกระทำการในตำแหน่งและยังมิได้กระทำการนั้น → “เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใดในตำแหน่ง”; การนั้นชอบด้วยหน้าที่ → “ไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่” ดังนั้น การรับเงินดังกล่าวเป็นความผิด แม้การที่จะกระทำเป็นการชอบด้วยหน้าที่ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ เพราะการที่จะกระทำนั้นชอบด้วยหน้าที่" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่าเป็นความผิด “ไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่” • "ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ จนกว่าจะได้กระทำการในตำแหน่งแล้ว" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดองค์ประกอบว่า “เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือประโยชน์อื่นใด...เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใดในตำแหน่ง” จึงไม่ต้องรอให้กระทำการนั้นแล้ว • "เป็นความผิดจากการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด" ผิด: กรณีดังกล่าวต้องมีการ “ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด” แต่โจทย์ระบุเพียงการรับเงินเพื่อกระทำการและยังมิได้กระทำการนั้น อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149: “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงานสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด หรือสมาชิกสภาเทศบาล เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือ ประโยชน์อื่นใดสำหรับตนเองหรือผู้อื่นโดยมิชอบ เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใด ในตำแหน่งไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่ ต้องระวางโทษ”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149: “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงานสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด หรือสมาชิกสภาเทศบาล เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือ ประโยชน์อื่นใดสำหรับตนเองหรือผู้อื่นโดยมิชอบ เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใด ในตำแหน่งไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่ ต้องระวางโทษ”

นาย ก. กำลังเงื้อมีดจะแทงนาง ข. ทันที อันเป็นการประทุษร้ายโดยละเมิดต่อกฎหมาย นาย ค. จึงผลักนาย ก. เพื่อป้องกันสิทธิของนาง ข. ให้พ้นจากการแทง โดยการผลักนั้นพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดถูกต้อง

• ก. เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่นาย ค. ยังคงมีความผิด
• ข. ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะนาย ค. ป้องกันสิทธิของนาง ข.
• ค. เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย และนาย ค. ไม่มีความผิด ✓
• ง. ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะภยันตรายเพียงใกล้จะถึงยังไม่เพียงพอ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย และนาย ค. ไม่มีความผิด" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้สัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: นาย ค. เป็นผู้กระทำ → “ผู้ใด”; การผลักเพื่อป้องกันสิทธิของนาง ข. → “เพื่อป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น ให้พ้นภยันตราย”; นาย ก. เงื้อมีดจะแทงทันทีโดยละเมิดต่อกฎหมาย → “เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง”; การผลักพอสมควรแก่เหตุ → “ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ” ดังนั้น การกระทำเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายและนาย ค. ไม่มีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่นาย ค. ยังคงมีความผิด" ผิด: แหล่งที่มาระบุผลไว้โดยตรงว่า เมื่อเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว “ผู้นั้นไม่มีความผิด” • "ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะนาย ค. ป้องกันสิทธิของนาง ข." ผิด: แหล่งที่มาระบุว่าอาจกระทำเพื่อ “ป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น” จึงครอบคลุมการป้องกันสิทธิของนาง ข. • "ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะภยันตรายเพียงใกล้จะถึงยังไม่เพียงพอ" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้ป้องกันได้เมื่อเป็น “ภยันตรายที่ใกล้จะถึง” ซึ่งตรงกับการเงื้อมีดจะแทงทันที อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “ผู้นั้นไม่มีความผิด”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย”

นาย ก. รู้ว่านาย ข. จะนำเครื่องมือไปใช้กระทำความผิด จึงให้ยืมเครื่องมือนั้นก่อนนาย ข. ลงมือ โดยการกระทำของนาย ก. มีเพียงการให้ยืมเครื่องมือ ต่อมานาย ข. ใช้เครื่องมือนั้นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา นาย ก. มีฐานะและต้องระวางโทษอย่างไร

• ก. นาย ก. เป็นตัวการ และต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
• ข. นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษกึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน
• ค. นาย ก. ไม่เป็นผู้สนับสนุน และไม่ต้องรับโทษในฐานะผู้สนับสนุนความผิดนั้น
• ง. นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน" ข้อเท็จจริงนาย ก. → “ผู้ใด”; การที่นาย ก. รู้ว่านาย ข. จะใช้เครื่องมือกระทำความผิดและจึงให้ยืม → “กระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิด”; การให้ยืมเกิดขึ้นก่อนนาย ข. ลงมือ → “ก่อนหรือขณะกระทำความผิด”; นาย ข. ใช้เครื่องมือนั้นกระทำความผิด → “ผู้อื่นกระทำความผิด” ดังนั้น นาย ก. เป็นผู้สนับสนุนและต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. เป็นตัวการ และต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น" ผิด: มาตรา 83 กำหนดให้เป็นตัวการเมื่อบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป “ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน” แต่กรณีนี้นาย ก. มีเพียงการให้ยืมเครื่องมือก่อนลงมือ • "นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษกึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน" ผิด: มาตรา 86 กำหนดโทษไว้ว่า “สองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน” มิใช่กึ่งหนึ่ง • "นาย ก. ไม่เป็นผู้สนับสนุน และไม่ต้องรับโทษในฐานะผู้สนับสนุนความผิดนั้น" ผิด: มาตรา 86 ระบุว่าผู้ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกก่อนหรือขณะผู้อื่นกระทำความผิด “ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิด” อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ผู้ใดกระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดก่อนหรือขณะกระทำความผิด แม้ผู้กระทำความ ผิดจะมิได้รู้ถึงการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกนั้นก็ตาม ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระ ทำความผิด” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ผู้ใดกระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดก่อนหรือขณะกระทำความผิด แม้ผู้กระทำความ ผิดจะมิได้รู้ถึงการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกนั้นก็ตาม ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระ ทำความผิด”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ผู้ใดต้องเป็นผู้กระทำคำสั่งทางปกครอง

• ก. เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น ✓
• ข. เจ้าหน้าที่ผู้ไม่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น
• ค. เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องอื่น
• ง. เจ้าหน้าที่ผู้ใดก็ได้โดยไม่คำนึงถึงอำนาจหน้าที่

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น" มาตรา 12 กำหนดว่า คำสั่งทางปกครองจะต้องกระทำโดยเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เจ้าหน้าที่ผู้ไม่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า คำสั่งทางปกครองจะต้องกระทำโดยเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น • "เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องอื่น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุเฉพาะเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น ไม่ใช่ในเรื่องอื่น • "เจ้าหน้าที่ผู้ใดก็ได้โดยไม่คำนึงถึงอำนาจหน้าที่" ผิด: แหล่งข้อมูลบังคับว่าผู้กระทำคำสั่งต้องเป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 12 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “คำสั่งทางปกครองจะต้องกระทำโดยเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 12 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “คำสั่งทางปกครองจะต้องกระทำโดยเจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนั้น”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องของคู่กรณีภายในกี่ชั้น จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้

• ก. นับได้เพียงภายในหนึ่งชั้น
• ข. นับได้เพียงภายในสามชั้น ✓
• ค. นับได้เพียงภายในสองชั้น
• ง. นับได้เพียงภายในสี่ชั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นับได้เพียงภายในสามชั้น" มาตรา 13 (3) กำหนดว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องของคู่กรณี นับได้เพียงภายในสามชั้น จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นับได้เพียงภายในหนึ่งชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) กำหนดให้พี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น มิใช่หนึ่งชั้น • "นับได้เพียงภายในสองชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) กำหนดให้พี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น • "นับได้เพียงภายในสี่ชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) จำกัดพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องไว้เพียงภายในสามชั้น มิใช่สี่ชั้น อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดอธิบายการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่เมื่อมีเหตุที่อาจกระทบความเป็นกลางได้ถูกต้อง

• ก. เมื่อเจ้าหน้าที่มีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปจนกว่าผู้บังคับบัญชาจะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น
• ข. เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปได้แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง
• ค. เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง ✓
• ง. เมื่อคู่กรณีคัดค้านและเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" มาตรา 16 กำหนดว่า เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง เจ้าหน้าที่ต้องหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อเจ้าหน้าที่มีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปจนกว่าผู้บังคับบัญชาจะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น" ผิด: แหล่งข้อมูลบัญญัติว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งมีเหตุที่มีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง จะทำการพิจารณาทางปกครองในเรื่องนั้นไม่ได้ • "เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปได้แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า หากผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้หยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง • "เมื่อคู่กรณีคัดค้านและเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า หากเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน เจ้าหน้าที่จะพิจารณาเรื่องต่อไปก็ได้ แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้ผู้นั้นหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่งหรือประธานกรรมการทราบ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้ผู้นั้นหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อน”

ข้อใดกล่าวถูกต้องตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองเกี่ยวกับการให้โอกาสคู่กรณีก่อนออกคำสั่งทางปกครอง

• ก. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่กรณีจำเป็นรีบด่วนเจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่นไม่ได้
• ข. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แม้จะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ
• ค. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ แต่ไม่ต้องให้โอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน
• ง. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่ห้ามให้โอกาสหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่ห้ามให้โอกาสหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ" มาตรา 30 กำหนดว่า หากคำสั่งทางปกครองอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน ทั้งนี้ ห้ามให้โอกาสดังกล่าวหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่กรณีจำเป็นรีบด่วนเจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่นไม่ได้" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่าข้อยกเว้นไม่นำหลักการรับฟังมาใช้บังคับ เว้นแต่เจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่น • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แม้จะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่า ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ให้โอกาสดังกล่าว ถ้าจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ แต่ไม่ต้องให้โอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้เจ้าหน้าที่ต้องให้ทั้งโอกาสทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ และโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองอาจกระทบถึงสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสที่จะได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “และมีโอกาสได้โต้แย้ง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “และแสดง พยานหลักฐานของตน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ให้โอกาสตามวรรคหนึ่ง ถ้าจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรง ต่อประโยชน์สาธารณะ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองอาจกระทบถึงสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสที่จะได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เหตุผลของคำสั่งทางปกครองที่ทำเป็นหนังสืออย่างน้อยต้องประกอบด้วยข้อใด

• ก. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ ✓
• ข. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง และข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ
• ค. การประกาศในราชกิจจานุเบกษา ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ
• ง. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และเหตุที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับตามกฎหมาย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" มาตรา 37 กำหนดว่าเหตุผลของคำสั่งทางปกครองที่ทำเป็นหนังสืออย่างน้อยต้องประกอบด้วยข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง และข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อกฎหมายที่อ้างอิง” มิใช่คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง • "การประกาศในราชกิจจานุเบกษา ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ” มิใช่การประกาศในราชกิจจานุเบกษา • "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และเหตุที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับตามกฎหมาย" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ” ส่วนกรณีที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับเป็นข้อยกเว้น อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ (2) ข้อกฎหมายที่อ้างอิง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ (2) ข้อกฎหมายที่อ้างอิง (3) ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี

• ก. ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่มิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี
• ข. มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร ✓
• ค. มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่ให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี
• ง. ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร" มาตรา 4 (1) กำหนดให้พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่มิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี” จึงมิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาด้วย • "มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่ให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี” จึงมิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรีด้วย • "ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดโดยตรงว่าพระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 4 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่ (1) รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 4 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่ (1) รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรีและไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว

• ก. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับ
• ข. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ
• ค. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ ✓
• ง. ยื่นต่อผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" มาตรา 44 กำหนดให้คู่กรณียื่นอุทธรณ์ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง และการอุทธรณ์ไม่ทำให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับตามมาตรา 63/2 วรรคหนึ่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “การอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับตามคำสั่งทางปกครอง” เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นอุทธรณ์ “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” ไม่ใช่ภายในสามสิบวัน • "ยื่นต่อผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้คู่กรณียื่นอุทธรณ์ “ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลา”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ โดยไม่เข้าข้อยกเว้นที่กฎหมายกำหนด ต้องกระทำภายในระยะเวลาใด

• ก. ภายในสามสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน
• ข. ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน
• ค. ภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน
• ง. ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" มาตรา 49 กำหนดว่า การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน เว้นแต่เป็นกรณีตามข้อยกเว้นที่บัญญัติไว้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในสามสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ผิด: กฎหมายกำหนดว่าให้กระทำภายในเก้าสิบวัน มิใช่สามสิบวัน นับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน • "ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ผิด: กฎหมายระบุว่าเก้าสิบวัน มิใช่หนึ่งร้อยแปดสิบวัน นับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน • "ภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ผิด: ข้อความในแหล่งกำหนดระยะเวลาเก้าสิบวัน มิใช่หกสิบวัน นับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดอธิบายความแตกต่างระหว่างคำสั่งทางปกครองกับกฎได้ถูกต้อง

• ก. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล โดยไม่รวมการออกกฎ ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ✓
• ข. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเฉพาะเมื่อมีผลถาวร โดยไม่รวมผลชั่วคราว ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล
• ค. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล และรวมการออกกฎด้วย ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล
• ง. คำสั่งทางปกครองมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ส่วนกฎเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเป็นการเฉพาะ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล โดยไม่รวมการออกกฎ ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" มาตรา 5 กำหนดให้คำสั่งทางปกครองครอบคลุมการใช้อำนาจตามกฎหมายที่สร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล แต่ไม่รวมการออกกฎ ขณะที่กฎมีผลบังคับเป็นการทั่วไปและไม่มุ่งใช้แก่กรณีหรือบุคคลใดเป็นการเฉพาะ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเฉพาะเมื่อมีผลถาวร โดยไม่รวมผลชั่วคราว ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าผลของคำสั่งทางปกครองอาจเป็นการถาวรหรือชั่วคราวก็ได้ • "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล และรวมการออกกฎด้วย ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุชัดว่าคำสั่งทางปกครอง “ไม่หมายความรวมถึงการออกกฎ” • "คำสั่งทางปกครองมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ส่วนกฎเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเป็นการเฉพาะ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าลักษณะที่มีผลบังคับเป็นการทั่วไปและไม่มุ่งหมายใช้แก่กรณีหรือบุคคลเฉพาะเป็นความหมายของ “กฎ” มิใช่คำสั่งทางปกครอง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ที่มีผลเป็นการสร้างนิติสัมพันธ์ขึ้น” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือมีผลกระทบต่อสถานภาพของสิทธิ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือหน้าที่ของบุคคล” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แต่ไม่หมายความรวมถึงการออกกฎ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “บทบัญญัติอื่นที่มีผลบังคับเป็นการทั่วไป โดยไม่มุ่งหมายให้ใช้บังคับแก่ กรณีใด” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือบุคคลใดเป็นการเฉพาะ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ที่มีผลเป็นการสร้างนิติสัมพันธ์ขึ้น”

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการใช้บังคับทางปกครองระหว่างหน่วยงานของรัฐตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง

• ก. การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน แม้จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น
• ข. การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ✓
• ค. การบังคับทางปกครองใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เมื่อไม่มีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น
• ง. การบังคับทางปกครองใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น" มาตรา 63/1 กำหนดว่า การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน แม้จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: แหล่งข้อมูลมีข้อยกเว้นว่า “เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น” • "การบังคับทางปกครองใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เมื่อไม่มีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: เมื่อไม่มีกฎหมายกำหนดเป็นอย่างอื่น หลักตามแหล่งข้อมูลคือการบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน • "การบังคับทางปกครองใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “ไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน” มิใช่ใช้บังคับเป็นหลักทั่วไป อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/1 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/1 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เว้นแต่จะมีกฎหมายกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/1 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การบังคับทางปกครองไม่ใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐด้วยกัน”

ข้อใดอธิบายอำนาจในการใช้มาตรการบังคับทางปกครองและหลักการเลือกใช้มาตรการตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองได้ถูกต้อง

• ก. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยอาจใช้เกินความจำเป็นได้หากช่วยให้คำสั่งบรรลุผล
• ข. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน อำนาจพิจารณาใช้มาตรการเป็นของเจ้าหน้าที่อื่น มิใช่เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง และผู้ใช้อำนาจต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด
• ค. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด ✓
• ง. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ แต่ห้ามมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการ และต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นโดยกระทบน้อยที่สุด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด" ตามมาตรา 63/2 เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครอง เว้นแต่มีการสั่งทุเลาการบังคับ และอาจมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการตามกฎกระทรวงได้ ทั้งนี้ ต้องใช้มาตรการเพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งน้อยที่สุด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยอาจใช้เกินความจำเป็นได้หากช่วยให้คำสั่งบรรลุผล" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ใช้มาตรการ “เพียงเท่าที่จำเป็น” เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ และให้กระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งน้อยที่สุด • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน อำนาจพิจารณาใช้มาตรการเป็นของเจ้าหน้าที่อื่น มิใช่เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง และผู้ใช้อำนาจต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครอง” • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ แต่ห้ามมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการ และต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นโดยกระทบน้อยที่สุด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง “จะมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นเป็นผู้ดำเนินการก็ได้” ตามหลักเกณฑ์และวิธีการในกฎกระทรวง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งของตนได้ตามบทบัญญัติในหมวดนี้ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งจะมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นเป็นผู้ดำเนินการก็ได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ให้เจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพียงเท่าที่จำเป็น” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “โดยกระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งทางปกครองน้อยที่สุด”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งของตนได้ตามบทบัญญัติในหมวดนี้ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ คำว่า “นิติกรรม” หมายความว่าอย่างไร

• ก. การใด ๆ อันทำลงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแต่ด้วยใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ
• ข. การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายแต่ปราศจากใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ
• ค. การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายและด้วยใจสมัคร มุ่งโดยอ้อมต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ
• ง. การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายและด้วยใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายและด้วยใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ" มาตรา 149 นิยามนิติกรรมว่าเป็นการที่ทำโดยชอบด้วยกฎหมายและด้วยใจสมัคร โดยมุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เพื่อก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "การใด ๆ อันทำลงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแต่ด้วยใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ" ผิด: มาตรา 149 กำหนดว่าการนั้นต้อง “ทำลงโดยชอบด้วยกฎหมาย” • "การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายแต่ปราศจากใจสมัคร มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ" ผิด: มาตรา 149 กำหนดว่าการนั้นต้องทำ “ด้วยใจสมัคร” • "การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมายและด้วยใจสมัคร มุ่งโดยอ้อมต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ" ผิด: มาตรา 149 ระบุว่าต้อง “มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล” อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมาย” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “และด้วยใจสมัคร” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “มุ่งโดยตรงต่อการผูกนิติสัมพันธ์ขึ้นระหว่างบุคคล” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “เพื่อจะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “หรือ ระงับซึ่งสิทธิ”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 149: “การใด ๆ อันทำลงโดยชอบด้วยกฎหมาย”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับสภาพบุคคลและสิทธิของทารกในครรภ์มารดา

• ก. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก ✓
• ข. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วไม่อยู่รอดเป็นทารก
• ค. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก
• ง. สภาพบุคคลเริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์และสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก

Explanation: คำตอบที่ถูก: "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" มาตรา 15 กำหนดว่าสภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดลงเมื่อตาย ส่วนทารกในครรภ์มารดาสามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วไม่อยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 กำหนดเงื่อนไขว่าภายหลังคลอดแล้วต้องอยู่รอดเป็นทารก มิใช่ไม่อยู่รอดเป็นทารก • "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 ระบุว่าสภาพบุคคลสิ้นสุดลงเมื่อตาย • "สภาพบุคคลเริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์และสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 ระบุว่าสภาพบุคคลเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก มิใช่เริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สภาพบุคคลย่อมเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สิ้นสุดลงเมื่อตาย” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “ทารกในครรภ์มารดาก็สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “หากว่าภายหลังคลอดแล้ว อยู่รอดเป็นทารก”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สภาพบุคคลย่อมเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถึงผลของโมฆะกรรมได้ถูกต้อง

• ก. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียไม่อาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้
• ข. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้ ✓
• ค. โมฆะกรรมอาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้
• ง. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียทุกคนต้องร่วมกันยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้าง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" มาตรา 172 กำหนดผลของโมฆะกรรมว่าไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และเปิดให้ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียไม่อาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" ผิด: มาตรา 172 บัญญัติให้ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใด “จะยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างก็ได้” • "โมฆะกรรมอาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" ผิด: มาตรา 172 บัญญัติว่า “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้” • "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียทุกคนต้องร่วมกันยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้าง" ผิด: มาตรา 172 ให้ “ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใด” ยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้ จึงไม่ต้องร่วมกันทุกคน อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดจะยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างก็ได้”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุเท่าใด

• ก. เมื่อมีอายุสิบแปดปีบริบูรณ์
• ข. เมื่อมีอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์
• ค. เมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ ✓
• ง. เมื่อมีอายุยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์" ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19 กำหนดว่า บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อมีอายุสิบแปดปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 กำหนดว่า บุคคลบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่สิบแปดปีบริบูรณ์ • "เมื่อมีอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 ระบุอายุไว้ว่า “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่สิบเก้าปีบริบูรณ์ • "เมื่อมีอายุยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 ระบุอายุไว้ว่า “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่ยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19: “บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ ยี่สิบปีบริบูรณ์”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19: “บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ ยี่สิบปีบริบูรณ์”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ หากประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นมิได้บัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ ให้มีกำหนดกี่ปี

• ก. ให้มีกำหนดสิบห้าปี
• ข. ให้มีกำหนดเจ็ดปี
• ค. ให้มีกำหนดห้าปี
• ง. ให้มีกำหนดสิบปี ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้มีกำหนดสิบปี" มาตรา 193/30 กำหนดว่า หากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์หรือกฎหมายอื่นมิได้บัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ ให้มีกำหนดสิบปี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้มีกำหนดสิบห้าปี" ผิด: แหล่งอ้างอิงกำหนดว่า “ให้มีกำหนดสิบปี” มิใช่สิบห้าปี • "ให้มีกำหนดเจ็ดปี" ผิด: แหล่งอ้างอิงกำหนดว่า “ให้มีกำหนดสิบปี” มิใช่เจ็ดปี • "ให้มีกำหนดห้าปี" ผิด: แหล่งอ้างอิงกำหนดว่า “ให้มีกำหนดสิบปี” มิใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30: “มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะให้มีกำหนดสิบปี”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30: “มิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะให้มีกำหนดสิบปี”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากร มีกำหนดอายุความกี่ปี

• ก. มีกำหนดอายุความสิบปี ✓
• ข. มีกำหนดอายุความสามปี
• ค. มีกำหนดอายุความยี่สิบปี
• ง. มีกำหนดอายุความห้าปี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มีกำหนดอายุความสิบปี" มาตรา 193/31 บัญญัติว่า สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มีกำหนดอายุความสิบปี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีกำหนดอายุความสามปี" ผิด: มาตรา 193/31 กำหนดอายุความไว้สิบปี มิใช่สามปี • "มีกำหนดอายุความยี่สิบปี" ผิด: มาตรา 193/31 กำหนดอายุความสิบปี มิใช่ยี่สิบปี • "มีกำหนดอายุความห้าปี" ผิด: มาตรา 193/31 ระบุว่าให้มีกำหนดอายุความสิบปี มิใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/31: “สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มี กำหนดอายุความสิบปี”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/31: “สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มี กำหนดอายุความสิบปี”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นิติกรรมที่ผู้เยาว์ทำโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้แทนโดยชอบธรรมก่อน มีผลอย่างไร

• ก. มีผลสมบูรณ์ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น
• ข. เป็นโมฆียะ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ✓
• ค. เป็นโมฆียะ แม้จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น
• ง. เป็นโมฆะ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นโมฆียะ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น" มาตรา 21 กำหนดว่า การที่ผู้เยาว์ทำลงโดยปราศจากความยินยอมของผู้แทนโดยชอบธรรมเป็นโมฆียะ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีผลสมบูรณ์ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: มาตรา 21 ระบุว่าการที่ผู้เยาว์ทำโดยปราศจากความยินยอมเป็นโมฆียะ • "เป็นโมฆียะ แม้จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: มาตรา 21 ลงท้ายว่า “เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น” จึงไม่ใช่โมฆียะแม้มีบทบัญญัติเป็นอย่างอื่น • "เป็นโมฆะ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น" ผิด: มาตรา 21 กำหนดให้การที่ทำโดยปราศจากความยินยอมเป็น “โมฆียะ” ไม่ใช่โมฆะ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 21: “การใด ๆ ที่ผู้เยาว์ได้ทำลงปราศจากความยินยอมเช่นว่านั้นเป็นโมฆียะ” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 21: “เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 21: “การใด ๆ ที่ผู้เยาว์ได้ทำลงปราศจากความยินยอมเช่นว่านั้นเป็นโมฆียะ”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ คำเสนอจะทำสัญญาอันบ่งระยะเวลาให้ทำคำสนองมีผลอย่างไร

• ก. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ทุกเมื่อภายในระยะเวลาที่บ่งไว้
• ข. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนมีคำสนองภายในระยะเวลาที่บ่งไว้
• ค. คำเสนอนั้นไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ ✓
• ง. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนสิ้นระยะเวลาที่บ่งไว้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "คำเสนอนั้นไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" มาตรา 354 กำหนดว่า คำเสนอจะทำสัญญาอันบ่งระยะเวลาให้ทำคำสนองนั้น ไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ทุกเมื่อภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 ระบุว่า คำเสนอเช่นนี้ “ไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้” • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนมีคำสนองภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 ห้ามถอนคำเสนอภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ จึงไม่อาจถอนได้แม้ก่อนมีคำสนอง • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนสิ้นระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 กำหนดตรงกันข้ามว่าไม่อาจถอนคำเสนอได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 354: “ท่านว่าไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 354: “ท่านว่าไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อเข้าทำสัญญาและได้ให้สิ่งใดไว้เป็นมัดจำ การให้มัดจำนั้นมีผลอย่างไร

• ก. ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น
• ข. ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น
• ค. เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่ไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น
• ง. เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย" ตามมาตรา 377 การให้มัดจำเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และมัดจำย่อมเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 ระบุว่า การให้มัดจำย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว • "ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 รับรองทั้งการเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้วและการเป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญา • "เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่ไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 ระบุว่า มัดจำย่อมเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “ท่านให้ถือว่า การที่ให้มัดจำนั้นย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “มัดจำนี้ย่อม เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “ท่านให้ถือว่า การที่ให้มัดจำนั้นย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว”

ข้อใดกล่าวถึงองค์ประกอบของการทำละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ได้ถูกต้อง

• ก. ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ✓
• ข. ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดแต่ไม่ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน
• ค. ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายแต่ไม่ทำให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน
• ง. ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยชอบด้วยกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 การทำละเมิดเกิดจากการจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย และผู้กระทำจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนั้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดแต่ไม่ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่าผู้ทำละเมิด “จำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนั้น” • "ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายแต่ไม่ทำให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่าการกระทำนั้นต้อง “ให้เขาเสียหาย” • "ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทำต่อบุคคลอื่นโดยชอบด้วยกฎหมายให้เขาเสียหาย ผู้นั้นทำละเมิดและจำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่าต้องเป็นการทำต่อบุคคลอื่น “โดยผิดกฎหมาย” อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420: “ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420: “ทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายให้เขาเสียหาย” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420: “ท่านว่าผู้นั้นทำละเมิด” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420: “จำต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนั้น”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420: “ผู้ใดจงใจหรือประมาทเลินเล่อ”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดขาดอายุความเมื่อใด

• ก. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยไม่ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด
• ข. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด ✓
• ค. เมื่อพ้นสองปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด
• ง. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นห้าปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" มาตรา 448 กำหนดให้สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากมูลละเมิดขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด และหากมูลความผิดทางอาญามีอายุความยาวกว่า ให้ใช้อายุความที่ยาวกว่านั้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยไม่ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 ให้เอาอายุความทางอาญาที่ยาวกว่ามาบังคับ เมื่อเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญาและอายุความทางอาญายาวกว่า • "เมื่อพ้นสองปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 กำหนดว่าเมื่อพ้นปีหนึ่ง มิใช่สองปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน • "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นห้าปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 กำหนดว่าเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด มิใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ท่านว่าขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “แต่ถ้าเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา และมีกำหนดอายุความทางอาญายาวกว่าทีกล่าวมานั้นไซร้ ท่านให้เอาอายุความทียาวกว่านั้นมาบังคับ”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ท่านว่าขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน”

ตามประมวลกฎหมายอาญา เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ซื้อ ทำ จัดการหรือรักษาทรัพย์ใด แล้วเบียดบังทรัพย์นั้นเป็นของตนโดยทุจริต ต้องระวางโทษอย่างไร

• ก. จำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท
• ข. จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงห้าแสนบาท
• ค. จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท ✓
• ง. จำคุกตั้งแต่สิบปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าหมื่นบาทถึงสองแสนบาท

Explanation: คำตอบที่ถูก: "จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท" ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 กำหนดให้เจ้าพนักงานที่เบียดบังทรัพย์ซึ่งอยู่ในหน้าที่ของตนโดยทุจริต ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "จำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี ไม่ใช่ตั้งแต่สามปีถึงสิบปี • "จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงห้าแสนบาท" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดค่าปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท • "จำคุกตั้งแต่สิบปีถึงยี่สิบปี หรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าหมื่นบาทถึงสองแสนบาท" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำห้าปี และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147: “จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147: “หรือจำคุกตลอดชีวิต” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147: “และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147: “จำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี”

ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการรับโทษทางอาญาและผลของกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง

• ก. บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และแม้กฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำยังคงเป็นผู้กระทำความผิด
• ข. บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้ที่รับโทษอยู่ต้องรับโทษต่อไป
• ค. บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำบัญญัติย้อนหลังเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำย่อมพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด
• ง. บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำย่อมพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำย่อมพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด" มาตรา 2 กำหนดให้บุคคลรับโทษทางอาญาได้ต่อเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติให้การกระทำนั้นเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ หากกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังทำให้การกระทำนั้นไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำย่อมพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และแม้กฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำยังคงเป็นผู้กระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า หากกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังกำหนดให้การกระทำนั้นไม่เป็นความผิดต่อไป ให้ผู้ที่ได้กระทำการนั้นพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด • "บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้ที่รับโทษอยู่ต้องรับโทษต่อไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า หากผู้กระทำกำลังรับโทษอยู่ ก็ให้การลงโทษนั้นสิ้นสุดลง • "บุคคลจักต้องรับโทษเมื่อกฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำบัญญัติย้อนหลังเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และหากกฎหมายภายหลังบัญญัติว่าไม่เป็นความผิดต่อไป ผู้กระทำย่อมพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าบุคคลจักต้องรับโทษต่อเมื่อกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ มิใช่กฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2: “บุคคลจักต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิด” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2: “บัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2: “ถ้าตามบทบัญญัติของกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง การกระทำเช่นนั้นไม่เป็นความผิดต่อไป ให้ผู้ที่ได้กระทำการนั้นพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2: “บุคคลจักต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิด”

ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดอธิบายความแตกต่างระหว่างการกระทำโดยเจตนากับการกระทำโดยประมาทได้ถูกต้อง

• ก. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้ ✓
• ข. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือปราศจากความระมัดระวังเพราะไม่อาจใช้ความระมัดระวังได้
• ค. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำแม้ไม่ประสงค์หรือเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้
• ง. เจตนา คือ กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี ส่วนประมาทคือรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้" มาตรา 59 กำหนดว่า การกระทำโดยเจตนาต้องรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนการกระทำโดยประมาทมิใช่การกระทำโดยเจตนา แต่เป็นการปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีตามวิสัยและพฤติการณ์ ทั้งที่ผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังนั้นได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือปราศจากความระมัดระวังเพราะไม่อาจใช้ความระมัดระวังได้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่ • "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำแม้ไม่ประสงค์หรือเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าเจตนาต้องรู้สำนึกในการกระทำและในขณะเดียวกันต้องประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลด้วย • "เจตนา คือ กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี ส่วนประมาทคือรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล" ผิด: แหล่งข้อมูลนิยามเจตนาว่าเป็นการรู้สำนึกและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทเป็นการกระทำที่มิใช่โดยเจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “และในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ”

ตามประมวลกฎหมายอาญา บุคคลใดเป็นตัวการในการกระทำความผิด

• ก. ผู้ที่ไม่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน แม้ความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป
• ข. ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน เมื่อความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป ✓
• ค. ผู้ที่เพียงอยู่ร่วมในเหตุการณ์เดียวกัน โดยไม่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป
• ง. ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน เฉพาะเมื่อความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน เมื่อความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป" ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เมื่อความผิดเกิดขึ้นโดยการกระทำของบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันนั้นเป็นตัวการ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้ที่ไม่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน แม้ความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป" ผิด: มาตรา 83 ระบุผู้เป็นตัวการว่าเป็น “ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน” จึงตรงข้ามกับข้อความในตัวเลือกนี้ • "ผู้ที่เพียงอยู่ร่วมในเหตุการณ์เดียวกัน โดยไม่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป" ผิด: มาตรา 83 กำหนดให้ผู้เป็นตัวการต้องเป็นผู้ที่ “ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน” ไม่ใช่ผู้ที่ไม่ได้ร่วมกระทำความผิด • "ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน เฉพาะเมื่อความผิดเกิดจากการกระทำของบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป" ผิด: มาตรา 83 กำหนดว่า ความผิดเกิดขึ้นโดยการกระทำของบุคคล “ตั้งแต่สองคนขึ้นไป” มิใช่ตั้งแต่สามคนขึ้นไป อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83: “ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันนั้นเป็นตัวการ” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83: “ในกรณีความผิดใดเกิดขึ้นโดยการกระทำของบุคคลตั้งแต่ สองคนขึ้นไป”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83: “ผู้ที่ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันนั้นเป็นตัวการ”

ตามประมวลกฎหมายอาญา คดีความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี หากมิได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาล มีกำหนดอายุความกี่ปีนับแต่วันกระทำความผิด

• ก. มีกำหนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันกระทำความผิด
• ข. มีกำหนดอายุความห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด
• ค. มีกำหนดอายุความสิบปีนับแต่วันกระทำความผิด ✓
• ง. มีกำหนดอายุความสิบห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มีกำหนดอายุความสิบปีนับแต่วันกระทำความผิด" ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 (3) กำหนดอายุความสิบปีสำหรับความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี โดยนับแต่วันกระทำความผิด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีกำหนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่หนึ่งปี • "มีกำหนดอายุความห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่ห้าปี • "มีกำหนดอายุความสิบห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่สิบห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95: “สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95: “สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 กรณีเจ้าหน้าที่กระทำละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐ ข้อใดกล่าวถึงบทบัญญัติที่ใช้บังคับแก่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนได้ถูกต้อง

• ก. ไม่ว่าจะเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่หรือมิใช่ ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แก่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน
• ข. ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ แต่ถ้ามิใช่ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้โดยอนุโลม
• ค. ไม่ว่าจะเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่หรือมิใช่ ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลมแก่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน
• ง. ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลม แต่ถ้ามิใช่ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลม แต่ถ้ามิใช่ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์" มาตรา 10 แยกบทบัญญัติที่ใช้บังคับตามลักษณะการกระทำ โดยการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ให้นำมาตรา 8 มาใช้โดยอนุโลม ส่วนการกระทำที่มิใช่ในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ว่าจะเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่หรือมิใช่ ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แก่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลม • "ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ แต่ถ้ามิใช่ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้โดยอนุโลม" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า หากเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ให้นำมาตรา 8 มาใช้โดยอนุโลม และหากมิใช่จึงให้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ • "ไม่ว่าจะเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่หรือมิใช่ ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลมแก่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า ถ้ามิใช่การกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 10 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลม” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 10 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่ถ้ามิใช่การกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 10 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ถ้าเป็นการกระทำในการปฏิบัติหน้าที่การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากเจ้าหน้าที่ให้นำบทบัญญัติมาตรา 8 มาใช้บังคับโดยอนุโลม”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อผู้เสียหายยื่นคำขอให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาชดใช้ค่าสินไหมทดแทน หน่วยงานของรัฐต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในกี่วัน

• ก. ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ ✓
• ข. ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ
• ค. ภายในสามร้อยหกสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ
• ง. ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่ได้รับคำขอ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" มาตรา 11 กำหนดให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน มิใช่เก้าสิบวัน • "ภายในสามร้อยหกสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: มาตรา 11 กำหนดระยะเวลาพิจารณาปกติไว้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน ส่วนการขยายเวลาเป็นกรณีที่ไม่อาจพิจารณาได้ทันและต้องขออนุมัติ • "ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุระยะเวลาพิจารณาคำขอไว้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐกระทำละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการฟ้องของผู้เสียหาย

• ก. ฟ้องหน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดพร้อมกันได้โดยตรง
• ข. ฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ ✓
• ค. ฟ้องเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้
• ง. ฟ้องกระทรวงการคลังแทนหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้" ตามมาตรา 5 หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ผู้เสียหายจึงฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ฟ้องหน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดพร้อมกันได้โดยตรง" ผิด: มาตรา 5 ระบุชัดว่าในกรณีนี้ผู้เสียหายจะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "ฟ้องเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้" ผิด: มาตรา 5 กำหนดว่าผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "ฟ้องกระทรวงการคลังแทนหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง" ผิด: มาตรา 5 ให้ถือว่ากระทรวงการคลังต้องรับผิดเฉพาะเมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ได้สังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งใด อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้ โดยตรง” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้ โดยตรง”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 หากเจ้าหน้าที่กระทำละเมิดโดยมิใช่การกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ข้อใดถูกต้อง

• ก. หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว ผู้เสียหายฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่ฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้
• ข. เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว แต่ผู้เสียหายต้องฟ้องหน่วยงานของรัฐแทนการฟ้องเจ้าหน้าที่โดยตรง
• ค. เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว ผู้เสียหายฟ้องเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง แต่ฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้ ✓
• ง. เจ้าหน้าที่และหน่วยงานของรัฐต้องร่วมกันรับผิด ผู้เสียหายฟ้องเจ้าหน้าที่และหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว ผู้เสียหายฟ้องเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง แต่ฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้" มาตรา 6 กำหนดว่า เมื่อการกระทำละเมิดมิใช่การกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว ผู้เสียหายอาจฟ้องเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว ผู้เสียหายฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่ฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้" ผิด: แหล่งที่มาระบุว่าเจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว และผู้เสียหายจะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้ • "เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการเฉพาะตัว แต่ผู้เสียหายต้องฟ้องหน่วยงานของรัฐแทนการฟ้องเจ้าหน้าที่โดยตรง" ผิด: แหล่งที่มาระบุว่าผู้เสียหายอาจฟ้องเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้ • "เจ้าหน้าที่และหน่วยงานของรัฐต้องร่วมกันรับผิด ผู้เสียหายฟ้องเจ้าหน้าที่และหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้เจ้าหน้าที่รับผิดเป็นการเฉพาะตัว และห้ามฟ้องหน่วยงานของรัฐ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 6 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดในการนั้นเป็นการเฉพาะตัว” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 6 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 6 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 6 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดในการนั้นเป็นการเฉพาะตัว”

นาย ก. เห็นว่าหน่วยงานของรัฐต้องรับผิดในความเสียหายที่เกิดแก่ตน จึงยื่นคำขอให้หน่วยงานพิจารณาชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ต่อมาพบว่าเรื่องมีปัญหาและอุปสรรคจนไม่อาจพิจารณาให้ทันกำหนด โดยหน่วยงานยังไม่มีคำสั่งและนาย ก. ยังไม่ได้รับแจ้งผลการวินิจฉัย ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถึงกำหนดเวลาพิจารณาคำขอและการขยายระยะเวลาได้ถูกต้อง

• ก. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันหน่วยงานขยายเองได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวันโดยไม่ต้องรายงานหรือขออนุมัติ
• ข. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน
• ค. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินเก้าสิบวัน
• ง. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน" ข้อเท็จจริงที่นาย ก. เห็นว่าหน่วยงานต้องรับผิด → “ในกรณีที่ผู้เสียหายเห็นว่า หน่วยงานของรัฐต้องรับผิด”; การยื่นคำขอให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทน → “ยื่นคำขอต่อหน่วยงานของรัฐ”; การที่หน่วยงานยังไม่มีคำสั่งและนาย ก. ยังไม่ได้รับแจ้งผล → ยังไม่เกิดกรณี “เมื่อหน่วยงานของรัฐมีคำสั่งเช่นใดแล้วหากผู้เสียหายยังไม่พอใจในผลการวินิจฉัย”; การมีปัญหาและอุปสรรคจนพิจารณาไม่ทัน → “หากเรื่องใดไม่อาจพิจารณาได้ทันในกำหนดนั้น” จึงต้องใช้กำหนดพิจารณาคำขอหนึ่งร้อยแปดสิบวัน และหากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคพร้อมขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ตามมาตรา 11 วรรคสอง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันหน่วยงานขยายเองได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวันโดยไม่ต้องรายงานหรือขออนุมัติ" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่า หากพิจารณาไม่ทัน หน่วยงานจะต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคให้รัฐมนตรีทราบและขออนุมัติขยายระยะเวลา • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้หน่วยงานพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ส่วนเก้าสิบวันเป็นระยะเวลาร้องทุกข์นับแต่ผู้เสียหายได้รับแจ้งผลการวินิจฉัย • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินเก้าสิบวัน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่ารัฐมนตรีพิจารณาอนุมัติให้ขยายระยะเวลาได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “หากเรื่องใดไม่อาจพิจารณาได้ทันในกำหนดนั้นจะต้องรายงานปัญหาและอุปสรรค” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “และขออนุมัติขยายระยะเวลาออกไปได้” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่รัฐมนตรีดังกล่าวจะพิจารณาอนุมัติให้ขยายระยะเวลาให้อีกได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งสังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่ง ขณะปฏิบัติหน้าที่ นาย ก. กระทำละเมิด ทำให้นาง ข. ได้รับความเสียหาย ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดถูกต้อง

• ก. นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้ ✓
• ข. นาง ข. อาจฟ้องกระทรวงการคลังได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้
• ค. นาง ข. อาจฟ้องนาย ก. ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้
• ง. นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดและฟ้องนาย ก. ได้โดยตรงในกรณีเดียวกัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้" ข้อเท็จจริง “นาย ก. สังกัดหน่วยงานของรัฐ” → “เจ้าหน้าที่ของตน”; “ขณะปฏิบัติหน้าที่” → “ได้กระทำในการปฏิบัติหน้าที่”; “กระทำละเมิด” → “ผลแห่งละเมิด”; และ “นาง ข. ได้รับความเสียหาย” → “ผู้เสียหาย” จึงเป็นกรณีที่นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้ ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาง ข. อาจฟ้องกระทรวงการคลังได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้" ผิด: แหล่งข้อมูลให้ถือว่ากระทรวงการคลังเป็นหน่วยงานที่ต้องรับผิดเฉพาะเมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ได้สังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งใด แต่กรณีนี้นาย ก. มีหน่วยงานสังกัด • "นาง ข. อาจฟ้องนาย ก. ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้" ผิด: กรณีนี้เกิดขึ้นขณะปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งแหล่งข้อมูลระบุว่า ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดและฟ้องนาย ก. ได้โดยตรงในกรณีเดียวกัน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า ในกรณีละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐโดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง”

หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเพื่อการละเมิดของนาย ก. ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ ผลการพิจารณาพบว่านาย ก. กระทำโดยประมาทเลินเล่อธรรมดา มิได้จงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดเป็นผลตามกฎหมาย

• ก. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตน
• ข. หน่วยงานของรัฐไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าว ✓
• ค. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวเต็มจำนวน
• ง. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้โดยคำนึงถึงความเป็นธรรมในกรณีนี้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หน่วยงานของรัฐไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าว" ข้อเท็จจริงที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย → “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่” ส่วนข้อเท็จจริงที่นาย ก. ประมาทเลินเล่อธรรมดา มิได้จงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง → ไม่เข้าเงื่อนไข “ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” หน่วยงานของรัฐจึงไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ตามมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตน" ผิด: สิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ชดใช้เกิดได้เมื่อเจ้าหน้าที่กระทำด้วย “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” ซึ่งไม่ตรงกับข้อเท็จจริง • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวเต็มจำนวน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดสิทธิเรียกไว้เมื่อเจ้าหน้าที่กระทำด้วย “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” แต่นาย ก. ประมาทเลินเล่อธรรมดา • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้โดยคำนึงถึงความเป็นธรรมในกรณีนี้" ผิด: การคำนึงถึงความร้ายแรงและความเป็นธรรมใช้กำหนดว่าสิทธิเรียกตามวรรคหนึ่งจะมีได้เพียงใด แต่กรณีนี้ไม่เข้าเงื่อนไข “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 8 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำละเมิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาท เลินเล่ออย่างร้ายแรง”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 8 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำละเมิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาท เลินเล่ออย่างร้ายแรง”

ตามกฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เมื่อผู้ทำคำสั่งทางปกครองเป็นผู้ดำรงตำแหน่งอธิบดีหรือเทียบเท่าและไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ ผู้ใดมีอำนาจพิจารณาอุทธรณ์

• ก. ผู้บริหารท้องถิ่นหรือคณะผู้บริหารท้องถิ่น แล้วแต่กรณี
• ข. อธิบดีหรือหัวหน้าส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกรม แล้วแต่กรณี
• ค. ปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี ✓
• ง. นายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรี แล้วแต่กรณี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี" ตามข้อ 2 (4) หากผู้ทำคำสั่งทางปกครองเป็นผู้ดำรงตำแหน่งอธิบดีหรือเทียบเท่า อำนาจพิจารณาอุทธรณ์เป็นของปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้บริหารท้องถิ่นหรือคณะผู้บริหารท้องถิ่น แล้วแต่กรณี" ผิด: ข้อ 2 (4) กำหนดให้ปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี เป็นผู้พิจารณาเมื่อผู้ทำคำสั่งเป็นอธิบดีหรือเทียบเท่า • "อธิบดีหรือหัวหน้าส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกรม แล้วแต่กรณี" ผิด: ข้อ 2 (4) ระบุผู้มีอำนาจในกรณีผู้ทำคำสั่งเป็นอธิบดีหรือเทียบเท่าว่าเป็นปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี • "นายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรี แล้วแต่กรณี" ผิด: ข้อ 2 (4) กำหนดกรณีผู้ทำคำสั่งเป็นอธิบดีหรือเทียบเท่าให้เป็นอำนาจของปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี อ้างอิงตัวบท กฎกระทรวง ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2540) ออกตามความในพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 ข้อ 2: “(4) ปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี ในกรณีที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองเป็นผู้ดำรงตำแหน่งอธิบดีหรือเทียบเท่า”

กฎกระทรวง ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2540) ออกตามความในพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 ข้อ 2: “(4) ปลัดกระทรวงหรือปลัดทบวง แล้วแต่กรณี ในกรณีที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองเป็นผู้ดำรงตำแหน่งอธิบดีหรือเทียบเท่า”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับองค์ประชุมและมติที่ประชุมของคณะกรรมการ

• ก. แม้มีกรรมการมาประชุมน้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดก็เป็นองค์ประชุมได้ และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก
• ข. ต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมต้องเป็นเอกฉันท์
• ค. ต้องมีกรรมการมาประชุมมากกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก
• ง. ต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก" ตามข้อ 13 องค์ประชุมต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมด และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "แม้มีกรรมการมาประชุมน้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดก็เป็นองค์ประชุมได้ และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก" ผิด: ข้อ 13 กำหนดว่าต้องมีกรรมการมาประชุม “ไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม” • "ต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมต้องเป็นเอกฉันท์" ผิด: ข้อ 13 กำหนดว่า “มติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก” มิได้กำหนดให้มติเป็นเอกฉันท์ • "ต้องมีกรรมการมาประชุมมากกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม และมติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก" ผิด: ข้อ 13 กำหนดว่า “ไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมด” จึงรวมถึงกรณีที่มาประชุมเท่ากึ่งหนึ่งด้วย อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 13: “ในการประชุมคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 13: “มติที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 13: “ในการประชุมคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับหน้าที่ของคณะกรรมการ

• ก. คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม ✓
• ข. คณะกรรมการต้องให้โอกาสเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม
• ค. คณะกรรมการอาจให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและแสดงพยานหลักฐานตามที่เห็นสมควรโดยไม่ต้องเป็นธรรม
• ง. คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริง แต่ไม่ต้องให้โต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม" ข้อ 15 กำหนดให้คณะกรรมการต้องเปิดโอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "คณะกรรมการต้องให้โอกาสเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม" ผิด: ข้อ 15 กำหนดให้โอกาสแก่ “เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหาย” จึงไม่จำกัดเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง • "คณะกรรมการอาจให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริงและแสดงพยานหลักฐานตามที่เห็นสมควรโดยไม่ต้องเป็นธรรม" ผิด: ข้อ 15 ใช้คำว่า “ต้องให้โอกาส” และกำหนดให้ดำเนินการ “อย่างเพียงพอและเป็นธรรม” • "คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริง แต่ไม่ต้องให้โต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตน" ผิด: ข้อ 15 กำหนดให้โอกาสทั้งการชี้แจงข้อเท็จจริงและการโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตน อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 15: “คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริง” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 15: “และโต้แย้งแสดงพยานหลักฐานของตนอย่างเพียงพอและเป็นธรรม”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 15: “คณะกรรมการต้องให้โอกาสแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหรือผู้เสียหายได้ชี้แจงข้อเท็จจริง”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถึงผลของความเห็นของคณะกรรมการได้ถูกต้อง

• ก. ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้งและรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น
• ข. ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น ✓
• ค. ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ไม่ผูกมัดรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น
• ง. ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ผูกมัดรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ข้อ 16 กำหนดชัดว่า ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐ ดังนั้นผู้แต่งตั้งหรือรัฐอาจมีความเห็นเป็นอย่างอื่นได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้งและรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุว่า “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น” • "ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ไม่ผูกมัดรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุโดยตรงว่า “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง” ที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น • "ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ผูกมัดรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุว่าความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดทั้ง “ผู้แต่งตั้งหรือรัฐ” ที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 16: “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 16: “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ผู้แต่งตั้งต้องส่งสำนวนให้กระทรวงการคลังภายในกี่วัน และต้องตระเตรียมเรื่องเพื่อมิให้ขาดอายุความกี่ปี

• ก. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความหนึ่งปีนับจากวันดังกล่าว
• ข. ภายในสิบห้าวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันดังกล่าว
• ค. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันดังกล่าว ✓
• ง. ภายในสามสิบวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความห้าปีนับจากวันดังกล่าว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันดังกล่าว" ข้อ 17 กำหนดให้ผู้แต่งตั้งส่งสำนวนให้กระทรวงการคลังภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และให้ตระเตรียมเรื่องสำหรับการออกคำสั่งหรือฟ้องคดีเพื่อมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันที่ผู้แต่งตั้งวินิจฉัยสั่งการ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความหนึ่งปีนับจากวันดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ตระเตรียมเรื่องเพื่อมิให้ขาด “อายุความสองปีนับจากวันที่ผู้แต่งตั้งวินิจฉัยสั่งการ” • "ภายในสิบห้าวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ส่งสำนวน “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ” มิใช่สิบห้าวัน • "ภายในสามสิบวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการ และมิให้ขาดอายุความห้าปีนับจากวันดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดระยะเวลาส่งสำนวนไว้เจ็ดวันและกำหนดอายุความไว้สองปี มิใช่สามสิบวันและห้าปี อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 17: “ให้ผู้แต่งตั้งส่งสำนวนภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการให้กระทรวงการคลังเพื่อตรวจสอบ” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 17: “ในระหว่างการพิจารณาของกระทรวงการคลัง ให้ผู้แต่งตั้งสั่งการให้ตระเตรียมเรื่องให้พร้อมสำหรับการออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ชำระค่าสินไหมทดแทน หรือดำเนินการฟ้องคดีเพื่อมิให้ขาดอายุความสองปีนับจากวันที่ผู้แต่งตั้งวินิจฉัยสั่งการ”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 17: “ให้ผู้แต่งตั้งส่งสำนวนภายในเจ็ดวันนับแต่วันวินิจฉัยสั่งการให้กระทรวงการคลังเพื่อตรวจสอบ”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดระบุประธานและองค์ประกอบของคณะกรรมการพิจารณาความรับผิดทางแพ่งได้ถูกต้อง

• ก. ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น
• ข. ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น
• ค. ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุดเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น
• ง. อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น" ข้อ 21 กำหนดให้คณะกรรมการพิจารณาความรับผิดทางแพ่งมีอธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ และมีผู้แทนจากสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา สำนักงานอัยการสูงสุด สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็นเป็นกรรมการ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น" ผิด: ข้อ 21 กำหนดให้อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ส่วนผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินเป็นกรรมการ • "ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น" ผิด: ข้อ 21 กำหนดให้อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ส่วนผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นกรรมการ • "ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุดเป็นประธานกรรมการ ร่วมกับอธิบดีกรมบัญชีกลาง ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น" ผิด: ข้อ 21 กำหนดให้อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ส่วนผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุดเป็นกรรมการ อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “ประกอบด้วยอธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “ผู้แทนสำนักงานอัยการสูงสุด” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “ผู้แทนสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “และผู้แทนกระทรวงการคลังตามจำนวนที่จำเป็น”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 21: “อธิบดีกรมบัญชีกลางเป็นประธานกรรมการ”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ในกรณีที่ความเสียหายเกิดแก่เงิน ต้องใช้ความเสียหายอย่างไร

• ก. ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว ✓
• ข. ให้ใช้เป็นสิ่งของที่มีมูลค่าเท่ากันแต่เพียงอย่างเดียว
• ค. ให้ใช้เป็นทรัพย์สินชนิดเดียวกันแต่เพียงอย่างเดียว
• ง. ให้ใช้เป็นเงินหรือทรัพย์สินตามความเหมาะสม

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว" ตามข้อ 22 ในกรณีที่ความเสียหายเกิดแก่เงิน ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ใช้เป็นสิ่งของที่มีมูลค่าเท่ากันแต่เพียงอย่างเดียว" ผิด: ข้อ 22 กำหนดให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว มิใช่ใช้เป็นสิ่งของที่มีมูลค่าเท่ากัน • "ให้ใช้เป็นทรัพย์สินชนิดเดียวกันแต่เพียงอย่างเดียว" ผิด: ข้อ 22 กำหนดว่า “ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว” จึงไม่ใช่ให้ใช้เป็นทรัพย์สินชนิดเดียวกัน • "ให้ใช้เป็นเงินหรือทรัพย์สินตามความเหมาะสม" ผิด: ข้อ 22 ใช้คำว่า “เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว” จึงไม่เปิดให้เลือกใช้ทรัพย์สินแทนเงิน อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 22: “ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 22: “ให้ใช้เป็นเงินแต่เพียงอย่างเดียว”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ กรณีความเสียหายมิได้เกิดแก่เงิน ข้อใดกล่าวถูกต้อง

• ก. อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินชนิดใดก็ได้ที่มีมูลค่าเท่ากัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน โดยต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อนเมื่อแตกต่างจากหลักเกณฑ์
• ข. อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ✓
• ค. อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหนึ่งปี และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน
• ง. อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวไม่ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน" ข้อ 23 กำหนดว่า เมื่อความเสียหายมิได้เกิดแก่เงิน อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกันหรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือนแทนการชำระเงินได้ หากดำเนินการแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าว ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินชนิดใดก็ได้ที่มีมูลค่าเท่ากัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน โดยต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อนเมื่อแตกต่างจากหลักเกณฑ์" ผิด: ข้อ 23 กำหนดให้ชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน โดยมีสภาพ คุณภาพ ปริมาณ และลักษณะเดียวกัน และใช้งานแทนได้เช่นเดียวกัน • "อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหนึ่งปี และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน" ผิด: ข้อ 23 กำหนดให้จัดการให้ทรัพย์สินคงสภาพเหมือนเดิมภายในเวลาไม่เกินหกเดือน ไม่ใช่หนึ่งปี • "อาจชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกัน หรือซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมภายในไม่เกินหกเดือน และหากแตกต่างจากหลักเกณฑ์ดังกล่าวไม่ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน" ผิด: ข้อ 23 กำหนดว่าการชดใช้เป็นทรัพย์สินหรือการซ่อมแซมหรือบูรณะที่แตกต่างไปจากหลักเกณฑ์ ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 23: “ชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกันโดยมีสภาพ คุณภาพ ปริมาณ และลักษณะเดียวกันกับทรัพย์สินที่สูญหายหรือเสียหาย” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 23: “ซ่อมแซมหรือบูรณะทรัพย์สินที่ชำรุดเสียหายให้คงสภาพเดิม โดยทำสัญญาว่าจะจัดการให้ทรัพย์สินคงสภาพเหมือนเดิมภายในเวลาไม่เกินหกเดือน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 23: “การชดใช้เป็นทรัพย์สินหรือการซ่อมแซมหรือบูรณะทรัพย์สินที่แตกต่างไปจาก (1) หรือ (2) ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 23: “ชดใช้เป็นทรัพย์สินอย่างเดียวกันโดยมีสภาพ คุณภาพ ปริมาณ และลักษณะเดียวกันกับทรัพย์สินที่สูญหายหรือเสียหาย”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการขอผ่อนชำระค่าสินไหมทดแทนของเจ้าหน้าที่

• ก. กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกันและต้องให้วางหลักประกันด้วย
• ข. กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี โดยอาจจัดให้มีผู้ค้ำประกันและวางหลักประกันได้
• ค. กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกัน และอาจให้วางหลักประกันได้ ✓
• ง. กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้และค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป โดยไม่ต้องคำนึงถึงความรับผิดชอบและพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกัน และอาจให้วางหลักประกันได้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกัน และอาจให้วางหลักประกันได้" ข้อ 25 กำหนดให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายกำหนดจำนวนเงินผ่อนชำระตามความเหมาะสม โดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี ทั้งต้องจัดให้มีผู้ค้ำประกัน ส่วนการให้วางหลักประกันทำได้เมื่อเห็นสมควร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกันและต้องให้วางหลักประกันด้วย" ผิด: ข้อ 25 ระบุว่า ในกรณีที่เห็นสมควร “จะให้วางหลักประกันด้วยก็ได้” จึงไม่ได้บังคับว่าต้องวางหลักประกัน • "กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้ ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป ความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี และพฤติการณ์แห่งกรณี โดยอาจจัดให้มีผู้ค้ำประกันและวางหลักประกันได้" ผิด: ข้อ 25 กำหนดว่า “ต้องจัดให้มีผู้ค้ำประกัน” ส่วนการให้วางหลักประกันเป็นเพียงกรณีที่เห็นสมควร • "กำหนดจำนวนเงินตามความเหมาะสมโดยคำนึงถึงรายได้และค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูป โดยไม่ต้องคำนึงถึงความรับผิดชอบและพฤติการณ์แห่งกรณี พร้อมจัดให้มีผู้ค้ำประกัน และอาจให้วางหลักประกันได้" ผิด: ข้อ 25 กำหนดให้คำนึงถึงความรับผิดชอบตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดีและพฤติการณ์แห่งกรณีประกอบด้วย อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายกำหนดจำนวนเงินที่ขอผ่อนชำระนั้นตามความเหมาะสม โดยคำนึงถึงรายได้” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพตามฐานานุรูปของเจ้าหน้าที่” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “ความรับผิดชอบที่บุคคลนั้นมีอยู่ตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “และพฤติการณ์แห่งกรณีประกอบด้วย” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “ในการให้ผ่อนชำระ ต้องจัดให้มีผู้ค้ำประกัน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “และในกรณีที่เห็นสมควรจะให้วางหลักประกันด้วยก็ได้”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 25: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายกำหนดจำนวนเงินที่ขอผ่อนชำระนั้นตามความเหมาะสม โดยคำนึงถึงรายได้”

ข้อใดอธิบายหลักการกรณีเจ้าหน้าที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแต่ไม่สามารถชำระหนี้ได้ ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ได้ถูกต้อง

• ก. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย แม้เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน
• ข. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ซึ่งหน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องดำเนินคดีล้มละลายเอง
• ค. ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย แต่หากเหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย
• ง. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ซึ่งต้องส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ซึ่งต้องส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย" ตามข้อ 27 เมื่อเจ้าหน้าที่ไม่สามารถชำระหนี้ได้ หน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสมตามหลักเกณฑ์ที่กระทรวงการคลังกำหนดและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่การไม่สามารถชำระหนี้เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง หรือมีการประพฤติเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน จึงให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย แม้เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน" ผิด: แหล่งที่มากำหนดข้อยกเว้นว่า หากเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการดังกล่าวเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย • "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ซึ่งหน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องดำเนินคดีล้มละลายเอง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดโดยเฉพาะว่าในกรณีข้อยกเว้นให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหาย “ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย” • "ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย แต่หากเหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้กรณีทั่วไปต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย ส่วนกรณีที่เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสม” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “และต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลายแก่ผู้นั้น” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “แต่ถ้าการที่ไม่สามารถชำระหนี้ได้นั้นเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของเจ้าหน้าที่” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “หรือเจ้าหน้าที่กระทำการใด ๆ อันเป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงเพื่อให้หน่วยงานของรัฐไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสม”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการประนีประนอมยอมความ

• ก. ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น ✓
• ข. ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังภายหลัง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น
• ค. ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงยุติธรรมก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น
• ง. ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด โดยไม่มีข้อยกเว้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น" ข้อ 28 กำหนดว่า การประนีประนอมยอมความไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใดต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังภายหลัง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 28 กำหนดว่าต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลัง “ก่อน” • "ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงยุติธรรมก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 28 ระบุหน่วยงานที่ต้องให้ความเห็นชอบไว้โดยเฉพาะว่าเป็น “กระทรวงการคลัง” • "ต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใด โดยไม่มีข้อยกเว้น" ผิด: ข้อ 28 กำหนดข้อยกเว้นไว้ว่า “เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น” อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 28: “การประนีประนอมยอมความไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใดต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 28: “เว้นแต่กระทรวงการคลังจะประกาศกำหนดเป็นอย่างอื่น”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 28: “การประนีประนอมยอมความไม่ว่าจะเกิดขึ้นในขั้นตอนใดต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงการคลังก่อน”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ดอกเบี้ยผิดนัดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ยื่นคำขอให้คิดตั้งแต่เมื่อใด

• ก. นับแต่วันมีคำสั่งชดใช้จนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน
• ข. นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน ✓
• ค. นับแต่วันยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน
• ง. นับแต่วันครบกำหนดชำระจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ข้อ 34 กำหนดให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทน นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นับแต่วันมีคำสั่งชดใช้จนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันมีคำสั่งชดใช้ • "นับแต่วันยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันยื่นคำขอ • "นับแต่วันครบกำหนดชำระจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันครบกำหนดชำระ อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 34: “ให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดนับแต่วันกระทำละเมิดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้ยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 34: “ให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดนับแต่วันกระทำละเมิดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้ยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ คำว่า “ความเสียหาย” หมายความว่าอย่างไร

• ก. ความเสียหายที่มิได้เกิดจากการละเมิด และไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ
• ข. ความเสียหายที่เกิดจากการออกคำสั่งหรือกฎ แต่ไม่รวมถึงการละเมิดอย่างอื่น
• ค. ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ ✓
• ง. ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ โดยรวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ข้อ 4 นิยาม “ความเสียหาย” ว่าเป็นความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ความเสียหายที่มิได้เกิดจากการละเมิด และไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ผิด: ข้อ 4 ระบุว่าเป็น “ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ” • "ความเสียหายที่เกิดจากการออกคำสั่งหรือกฎ แต่ไม่รวมถึงการละเมิดอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 4 กำหนดให้หมายถึงความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ และยกเว้นการออกคำสั่งหรือกฎ • "ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ โดยรวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ผิด: ข้อ 4 ระบุชัดว่า “แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ” อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 4: “"ความเสียหาย" หมายความว่า ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 4: “"ความเสียหาย" หมายความว่า ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด

• ก. กระทรวงการคลังแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย
• ข. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน โดยไม่ต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณา
• ค. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินหกคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย
• ง. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ข้อ 8 กำหนดให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด โดยมีจำนวนไม่เกินห้าคน และต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "กระทรวงการคลังแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ผิด: ข้อ 8 กำหนดให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐที่เกิดความเสียหายเป็นผู้แต่งตั้งคณะกรรมการ • "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน โดยไม่ต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณา" ผิด: ข้อ 8 กำหนดว่าในการแต่งตั้งคณะกรรมการ ให้กำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย • "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินหกคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ผิด: ข้อ 8 กำหนดให้คณะกรรมการมีจำนวนไม่เกินห้าคน อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐดังกล่าวแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดขึ้นคณะหนึ่ง” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “คณะกรรมการตามวรรคหนึ่ง ให้มีจำนวนไม่เกินห้าคน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ในการแต่งตั้งคณะกรรมการ ให้กำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาของคณะกรรมการไว้ด้วย”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐดังกล่าวแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดขึ้นคณะหนึ่ง”