ชุดจำลอง นิติกรปฏิบัติการ (ทดลอง)

ข้อใดอธิบายความหมายของการให้บริการในราชอาณาจักรตามมาตรา 77/2 ได้ถูกต้อง

• ก. บริการที่ทำในราชอาณาจักรไม่ว่าจะใช้บริการที่ใด และบริการที่ทำในต่างประเทศแต่ใช้ในราชอาณาจักร ✓
• ข. บริการที่ทำและใช้ในราชอาณาจักรเท่านั้น ไม่รวมบริการที่ทำในต่างประเทศแต่ใช้ในราชอาณาจักร
• ค. บริการที่ทำในราชอาณาจักรแต่ใช้ในต่างประเทศไม่ถือว่าเป็นบริการในราชอาณาจักร
• ง. บริการที่ทำในต่างประเทศแม้ใช้ในราชอาณาจักรก็ไม่ถือว่าเป็นบริการในราชอาณาจักร

Explanation: คำตอบที่ถูก: "บริการที่ทำในราชอาณาจักรไม่ว่าจะใช้บริการที่ใด และบริการที่ทำในต่างประเทศแต่ใช้ในราชอาณาจักร" มาตรา 77/2 ครอบคลุมทั้งบริการที่ทำในราชอาณาจักรโดยไม่คำนึงว่าจะใช้บริการในหรือต่างประเทศ และบริการที่ทำในต่างประเทศแต่มีการใช้บริการในราชอาณาจักร ซึ่งให้ถือว่าเป็นการให้บริการในราชอาณาจักร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริการที่ทำและใช้ในราชอาณาจักรเท่านั้น ไม่รวมบริการที่ทำในต่างประเทศแต่ใช้ในราชอาณาจักร" ผิด: มาตรา 77/2 ไม่คำนึงว่าบริการที่ทำในราชอาณาจักรจะถูกใช้ที่ใด และยังให้ถือว่าบริการที่ทำในต่างประเทศแต่ใช้ในราชอาณาจักรเป็นการให้บริการในราชอาณาจักร • "บริการที่ทำในต่างประเทศแม้ใช้ในราชอาณาจักรก็ไม่ถือว่าเป็นบริการในราชอาณาจักร" ผิด: มาตรา 77/2 กำหนดให้บริการที่ทำในต่างประเทศและมีการใช้บริการในราชอาณาจักรถือเป็นการให้บริการในราชอาณาจักร • "บริการที่ทำในราชอาณาจักรแต่ใช้ในต่างประเทศไม่ถือว่าเป็นบริการในราชอาณาจักร" ผิด: มาตรา 77/2 ระบุว่าบริการที่ทำในราชอาณาจักรเป็นการให้บริการในราชอาณาจักรโดยไม่คำนึงว่าการใช้บริการจะอยู่ในต่างประเทศหรือในราชอาณาจักร อ้างอิงตัวบท มาตรา 77/2: “การให้บริการในราชอาณาจักรให้หมายถึง บริการที่ทำในราชอาณาจักรโดยไม่คำนึงว่าการใช้บริการนั้นจะอยู่ในต่างประเทศหรือในราชอาณาจักร” มาตรา 77/2: “การให้บริการที่ทำในต่างประเทศและได้มีการใช้บริการนั้นในราชอาณาจักรให้ถือว่าการให้บริการนั้น เป็นการให้บริการในราชอาณาจักร”

มาตรา 77/2: “การให้บริการในราชอาณาจักรให้หมายถึง บริการที่ทำในราชอาณาจักรโดยไม่คำนึงว่าการใช้บริการนั้นจะอยู่ในต่างประเทศหรือในราชอาณาจักร”

ตามมาตรา 82/10 ผู้ประกอบการจดทะเบียนต้องนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่ลดลงมาหักออกจากภาษีขายของตนในเดือนภาษีใด

• ก. เดือนภาษีที่ขายสินค้าหรือให้บริการ
• ข. เดือนภาษีที่ได้รับใบลดหนี้
• ค. เดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ ✓
• ง. เดือนภาษีถัดจากเดือนที่ออกใบลดหนี้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้" มาตรา 82/10 กำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่ลดลงมาหักออกจากภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ตามมาตรา 86/10 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เดือนภาษีที่ขายสินค้าหรือให้บริการ" ผิด: มาตรา 82/10 กำหนดเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้เป็นเดือนสำหรับหักภาษีขายที่ลดลง • "เดือนภาษีถัดจากเดือนที่ออกใบลดหนี้" ผิด: มาตรา 82/10 ระบุว่าให้หักในเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ มิใช่เดือนภาษีถัดไป • "เดือนภาษีที่ได้รับใบลดหนี้" ผิด: มาตรา 82/10 กำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนหักภาษีขายในเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ ส่วนเดือนที่ได้รับใบลดหนี้ใช้กับการหักออกจากภาษีซื้อของผู้ได้รับใบลดหนี้ มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 86/10: “มาตรา 86/10 ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ได้ขายสินค้าหรือให้บริการไปแล้ว แต่ต้องคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มใหม่เนื่องจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการมีจำนวนลดลงเพราะเหตุการณ์ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 82/10 ออกใบลดหนี้ให้กับผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการในเดือนภาษีที่เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นไม่สามารถออกใบลดหนี้ได้ทันในเดือนภาษีที่มีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นก็ให้ออกใบลดหนี้ให้กับผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการในเดือนภาษีถัดจากเดือนที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้น” อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/10: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนดังกล่าวนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่ลดลงนั้นมาหักออกจากภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ตามมาตรา 86/10”

มาตรา 82/10: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนดังกล่าวนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่ลดลงนั้นมาหักออกจากภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบลดหนี้ตามมาตรา 86/10”

ตามมาตรา 9 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร เว้นแต่จะมีบทบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากต้องตีราคาทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดเป็นเงิน ให้ถือราคาในวันใด

• ก. วันก่อนวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น
• ข. วันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น ✓
• ค. วันสิ้นปีที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น
• ง. วันสิ้นเดือนที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "วันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น" มาตรา 9 ทวิ กำหนดว่า เว้นแต่จะมีบทบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากต้องตีราคาทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดเป็นเงิน ให้ถือราคาหรือค่าอันพึงมีในวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "วันก่อนวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น" ผิด: มาตรา 9 ทวิ กำหนดให้ถือราคาหรือค่าอันพึงมีในวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น • "วันสิ้นเดือนที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น มิใช่วันสิ้นเดือน • "วันสิ้นปีที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น มิใช่วันสิ้นปี อ้างอิงตัวบท มาตรา 9 ทวิ: “ให้ถือราคาหรือค่าอันพึงมีในวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น”

มาตรา 9 ทวิ: “ให้ถือราคาหรือค่าอันพึงมีในวันที่ได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้น”

บริษัท ค. จำกัด มีรอบระยะเวลาบัญชีสิบสองเดือน และได้ยื่นรายการพร้อมชำระภาษีภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือน ต่อมาบริษัทกำลังคำนวณภาษีที่ต้องชำระประจำรอบระยะเวลาบัญชี ภาษีที่ชำระไว้ดังกล่าวมีผลอย่างไรตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้ถือว่าเป็นการชำระภาษีตามมาตรา 68 เสร็จสิ้นแล้วโดยไม่ต้องคำนวณอีก
• ข. ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป
• ค. ให้แยกจากการคำนวณภาษีตามมาตรา 68 และมิให้ถือเป็นเครดิต
• ง. ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68" ข้อเท็จจริงแต่ละส่วนสัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. จำกัด → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล”; การยื่นรายการพร้อมชำระภาษี → “ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษี”; การยื่นภายในสองเดือนหลังสิ้นรอบหกเดือน → “ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี”; รอบระยะเวลาบัญชีสิบสองเดือน → “น้อยกว่าสิบสองเดือน” จึงไม่เข้าเงื่อนไขข้อยกเว้น; และการคำนวณภาษีประจำรอบ → “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” ดังนั้นต้องถือภาษีที่ชำระไว้เป็นเครดิตตามมาตรา 67 ทวิ วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้แยกจากการคำนวณภาษีตามมาตรา 68 และมิให้ถือเป็นเครดิต" ผิด: ขัดกับข้อความที่กำหนดว่า “ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” • "ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ใช้เป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68 ไม่ใช่ภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป • "ให้ถือว่าเป็นการชำระภาษีตามมาตรา 68 เสร็จสิ้นแล้วโดยไม่ต้องคำนวณอีก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ภาษีที่ชำระถือเป็นเพียง “เครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” มิใช่การชำระเสร็จสิ้นโดยไม่ต้องคำนวณอีก มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 68: “มาตรา 68 ภายในหนึ่งร้อยห้าสิบวันนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาบัญชี ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการ ซึ่งจำเป็นต้องใช้ในการคำนวณภาษีในรอบระยะเวลาบัญชีตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ” • มาตรา 67 ทวิ วรรค 1: “มาตรา 67 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 68 ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ดังนี้” • มาตรา 67 ทวิ วรรค 2: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” อ้างอิงตัวบท มาตรา 67 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68”

มาตรา 67 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68”

ข้อใดถูกต้องเกี่ยวกับคำวินิจฉัยอุทธรณ์ตามมาตรา 34 แห่งประมวลรัษฎากร

• ก. ไม่ต้องทำเป็นหนังสือและไม่ต้องส่งไปยังผู้อุทธรณ์
• ข. ให้ทำเป็นหนังสือและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์ ✓
• ค. ให้ทำเป็นหนังสือแต่ไม่ต้องส่งไปยังผู้อุทธรณ์
• ง. ให้ทำด้วยวาจาและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ทำเป็นหนังสือและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์" มาตรา 34 กำหนดว่า คำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้มีหน้าที่พิจารณาอุทธรณ์ตามมาตรา 29 หรือมาตรา 30 ให้ทำเป็นหนังสือและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ทำเป็นหนังสือแต่ไม่ต้องส่งไปยังผู้อุทธรณ์" ผิด: มาตรา 34 กำหนดให้ส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังผู้อุทธรณ์ • "ไม่ต้องทำเป็นหนังสือและไม่ต้องส่งไปยังผู้อุทธรณ์" ผิด: มาตรา 34 กำหนดทั้งให้ทำเป็นหนังสือและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์ • "ให้ทำด้วยวาจาและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์" ผิด: มาตรา 34 กำหนดให้คำวินิจฉัยอุทธรณ์ทำเป็นหนังสือ มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 29: “มาตรา 29 ในการอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรที่อำเภอมีหน้าที่ประเมิน ให้อุทธรณ์ได้ตามเกณฑ์และวิธีการดังต่อไปนี้ (1) ให้อุทธรณ์การประเมินของอำเภอต่อเจ้าพนักงานประเมินภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน (2) เว้นแต่ในกรณีห้ามอุทธรณ์ตามความในมาตรา 21 หรือมาตรา 25 ให้อุทธรณ์การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินต่อผู้ว่าราชการจังหวัดภายในกำหนดสิบห้าวัน นับแต่วันได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ หรือรับแจ้งการประเมินตามความในมาตรา 18 ทวิ มาตรา 20 หรือ มาตรา 24 (3) เว้นแต่ในกรณีห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา 33 ให้อุทธรณ์คำวินิจฉ…” • มาตรา 30: “มาตรา 30 ในการอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรที่อำเภอไม่มีหน้าที่ประเมิน ให้อุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน โดยให้อุทธรณ์ตามเกณฑ์และวิธีการดังต่อไปนี้ (1) เว้นแต่ในกรณีห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา 21 หรือมาตรา 25 (ก) ถ้าเจ้าพนักงานประเมินผู้ทำการประเมินมีสำนักงานอยู่ในเขตจังหวัดพระนครหรือจังหวัดธนบุรี ให้อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ ซึ่งประกอบด้วยอธิบดีหรือผู้แทน ผู้แทนกรมอัยการและผู้แทนกรมมหาดไทย (ข) ถ้าเจ้าพนักงานประเมินผู้ทำการประเมินมีสำนักงานอยู่ในเขตจังหวัดอื่น ให้อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ ซึ่งประกอบด้วยผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้แทน สรรพากรเขตหรือผู้แทน และอั…” อ้างอิงตัวบท มาตรา 34: “คำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้มีหน้าที่พิจารณาอุทธรณ์ตามมาตรา 29 หรือมาตรา 30 ให้ทำเป็นหนังสือ” มาตรา 34: “ให้ทำเป็นหนังสือและให้ส่งไปยังผู้อุทธรณ์”

มาตรา 34: “คำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้มีหน้าที่พิจารณาอุทธรณ์ตามมาตรา 29 หรือมาตรา 30 ให้ทำเป็นหนังสือ”

เทศบาล ก. จ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ค. จำกัด ข้อใดเป็นการดำเนินการที่ถูกต้องตามประมวลรัษฎากร

• ก. บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1
• ข. เทศบาล ก. ไม่ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายจากเงินครั้งนี้
• ค. เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 3
• ง. เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1" ข้อเท็จจริง “เทศบาล ก.” → “เทศบาล” เป็นผู้จ่ายเงินได้; “จ่ายเงินได้พึงประเมิน” → “เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมิน”; และ “ให้บริษัท ค. จำกัด” → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด” จึงเกิดผล คือให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 ตามมาตรา 69 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดกรณีที่เทศบาลเป็นผู้จ่ายเงินได้ให้บริษัท และให้คำนวณหักภาษีไว้ ณ ที่จ่าย จึงเป็นหน้าที่ของเทศบาลผู้จ่ายในกรณีนี้ • "เทศบาล ก. ไม่ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายจากเงินครั้งนี้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อเทศบาลจ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่าย • "เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 3" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 อ้างอิงตัวบท มาตรา 69 ทวิ: “ถ้ารัฐบาล องค์การของรัฐบาล เทศบาล สุขาภิบาล หรือองค์การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอื่น เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ให้กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1”

มาตรา 69 ทวิ: “ถ้ารัฐบาล องค์การของรัฐบาล เทศบาล สุขาภิบาล หรือองค์การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอื่น เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ให้กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1”

ข้อใดอธิบายหลักการคำนวณเงินตราต่างประเทศเป็นเงินตราไทยตามมาตรา 9 ได้ถูกต้อง

• ก. เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนที่กระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ ✓
• ข. แม้จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ต้องใช้อัตราที่กระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ
• ค. เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ผู้คำนวณเลือกใช้อัตราแลกเปลี่ยนได้เอง
• ง. เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนที่กระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ" มาตรา 9 วางหลักว่า เมื่อจำเป็นต้องคำนวณเงินตราต่างประเทศเป็นเงินตราไทยเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนที่กระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ แต่หลักดังกล่าวใช้ภายใต้ข้อยกเว้นว่าไม่มีบทบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ผู้คำนวณเลือกใช้อัตราแลกเปลี่ยนได้เอง" ผิด: มาตรา 9 กำหนดโดยเฉพาะให้คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งกระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ มิใช่ให้ผู้คำนวณเลือกเอง • "เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศ" ผิด: มาตรา 9 กำหนดให้คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งกระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ • "แม้จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น หากจำเป็นต้องคำนวณเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้ ต้องใช้อัตราที่กระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ" ผิด: มาตรา 9 เปิดข้อยกเว้นไว้ด้วยถ้อยคำว่า “เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น” อ้างอิงตัวบท มาตรา 9: “เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น” มาตรา 9: “ถ้าจำเป็นต้องคำนวณเงินตราต่างประเทศเป็นเงินตราไทยเพื่อปฏิบัติการตามลักษณะนี้” มาตรา 9: “ให้คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งกระทรวงการคลังประกาศเป็นคราว ๆ”

มาตรา 9: “เว้นแต่จะมีบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษี เดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ และมิได้ประกอบกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร โดยอธิบดีมิได้กำหนดกำหนดเวลาไว้เป็นอย่างอื่น บริษัทต้องยื่นแบบและชำระภาษีถ้ามีเมื่อใด

• ก. ในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี
• ข. ไม่ต้องยื่นแบบสำหรับเดือนนั้น เพราะเดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ
• ค. ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี ✓
• ง. ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษี → “ผู้มีหน้าที่เสียภาษี”; เดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ → “ไม่ว่าผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะมีรายรับในเดือนภาษีหรือไม่ก็ตาม”; มิได้ประกอบกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร → ไม่เข้าเงื่อนไข “สำหรับกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร”; อธิบดีมิได้กำหนดเวลาเป็นอย่างอื่น → “เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น” จึงใช้กำหนดเวลา คือ “ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป” และยื่นพร้อมชำระภาษีถ้ามี ตามมาตรา 91/10 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่น “ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป” มิใช่ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป • "ไม่ต้องยื่นแบบสำหรับเดือนนั้น เพราะเดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นเป็นรายเดือนภาษี “ไม่ว่าผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะมีรายรับในเดือนภาษีหรือไม่ก็ตาม” • "ในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" ผิด: กรณีนี้มิใช่กิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร จึงไม่เข้าข้อยกเว้นที่ให้ยื่นในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ อ้างอิงตัวบท มาตรา 91/10: “การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีสำหรับเดือนภาษีใดให้ยื่นภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น” มาตรา 91/10: “ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษียื่นแบบแสดงรายการภาษีตามแบบที่อธิบดีกำหนดโดยให้ยื่นเป็นรายเดือนภาษีพร้อมกับชำระภาษีถ้ามี”

มาตรา 91/10: “การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีสำหรับเดือนภาษีใดให้ยื่นภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น”

ข้อใดอธิบายอำนาจเปิดเผยรายละเอียดของอธิบดีตามมาตรา 10 ทวิ ได้ถูกต้อง

• ก. เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีเปิดเผยชื่อผู้สอบบัญชีได้ แต่เปิดเผยพฤติการณ์ของผู้สอบบัญชีไม่ได้
• ข. แม้เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีก็ไม่มีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย
• ค. เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีเปิดเผยชื่อผู้ประกอบการจดทะเบียนได้ แต่เปิดเผยฐานภาษีมูลค่าเพิ่มไม่ได้
• ง. เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด" มาตรา 10 ทวิ ให้อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสียเพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร ทั้งนี้ ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีเปิดเผยชื่อผู้ประกอบการจดทะเบียนได้ แต่เปิดเผยฐานภาษีมูลค่าเพิ่มไม่ได้" ผิด: มาตรา 10 ทวิ (1) ระบุให้อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยฐานภาษีมูลค่าเพิ่มของผู้ประกอบการจดทะเบียนด้วย • "เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีเปิดเผยชื่อผู้สอบบัญชีได้ แต่เปิดเผยพฤติการณ์ของผู้สอบบัญชีไม่ได้" ผิด: มาตรา 10 ทวิ (3) ระบุให้เปิดเผยได้ทั้งชื่อผู้สอบบัญชีและพฤติการณ์เกี่ยวกับการตรวจสอบและรับรองบัญชีตามมาตรา 3 สัตต • "แม้เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีก็ไม่มีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย" ผิด: มาตรา 10 ทวิ (2) ระบุให้อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 3 สัตต: “มาตรา 3 สัตต เพื่อประโยชน์แห่งการจัดเก็บภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร การตรวจสอบและรับรองบัญชีจะกระทำได้ก็แต่โดยบุคคลที่ได้รับใบอนุญาตจากอธิบดี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 10 ทวิ: “เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยรายละเอียดดังต่อไปนี้” มาตรา 10 ทวิ: “(2) ชื่อผู้เสียภาษีอากร” มาตรา 10 ทวิ: “(2) ชื่อผู้เสียภาษีอากรและจำนวนภาษีอากรที่เสีย” มาตรา 10 ทวิ: “ทั้งนี้ ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด”

มาตรา 10 ทวิ: “เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร อธิบดีมีอำนาจเปิดเผยรายละเอียดดังต่อไปนี้”

ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ นาย ก. มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายจำนวน 10,000 บาท ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดเป็นวิธีที่นาย ก. ดำเนินการได้

• ก. ต้องรอถึงกำหนดเวลายื่นรายการก่อน จึงนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด
• ข. นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้ ✓
• ค. นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอได้ โดยไม่ต้องยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด
• ง. ยังนำภาษีไปชำระก่อนกำหนดไม่ได้ เพราะต้องมีเงินได้เกิน 10,000 บาท แม้พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้" ข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นเงินได้ประเภทไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย → “ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย”; จำนวน 10,000 บาท → “ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป”; และดำเนินการก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ → “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ” ทำให้ใช้วิธีนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้ ตามมาตรา 52 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องรอถึงกำหนดเวลายื่นรายการก่อน จึงนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลอนุญาตให้ดำเนินการ “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ” • "ยังนำภาษีไปชำระก่อนกำหนดไม่ได้ เพราะต้องมีเงินได้เกิน 10,000 บาท แม้พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป” จึงรวมกรณีที่มีเงินได้เท่ากับ 10,000 บาท • "นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอได้ โดยไม่ต้องยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ชำระภาษี “พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 48: “มาตรา 48 เงินได้พึงประเมินต้องเสียภาษีเงินได้ดังต่อไปนี้ (1) เงินได้พึงประเมินเมื่อได้หักตามมาตรา 42 ทวิ ถึงมาตรา 47 หรือมาตรา 57 เบญจ แล้ว เหลือเท่าใดเป็นเงินได้สุทธิ ต้องเสียภาษีในอัตราที่กำหนดในบัญชีอัตราภาษีเงินได้ท้ายหมวดนี้ (2) สำหรับผู้มีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 120,000 บาทขึ้นไป การคำนวณภาษีตาม (1) ให้เสียไม่น้อยกว่าร้อยละ 0.5 ของยอดเงินได้พึงประเมิน (…” อ้างอิงตัวบท มาตรา 52 ทวิ: “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการตามความในมาตรา 56 ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป จะนำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอพร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดก็ได้”

มาตรา 52 ทวิ: “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการตามความในมาตรา 56 ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป จะนำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอพร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดก็ได้”

ข้อใดอธิบายอำนาจตามมาตรา 12 ตรี เพื่อประโยชน์ในการดำเนินการตามมาตรา 12 ได้ถูกต้อง

• ก. ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดมีอำนาจออกหมายเรียก สั่งให้นำหลักฐานมาตรวจสอบ และออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าพนักงานสรรพากรตรวจค้นหรือยึดหลักฐาน ✓
• ข. ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดต้องตรวจค้นหรือยึดหลักฐานด้วยตนเอง โดยไม่ออกคำสั่งให้เจ้าพนักงานสรรพากร
• ค. ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดออกหมายเรียกได้เฉพาะผู้ต้องรับผิดชำระภาษีอากรค้าง แต่เรียกบุคคลอื่นไม่ได้
• ง. อำนาจออกหมายเรียก สั่งให้นำหลักฐาน และสั่งตรวจค้นหรือยึดหลักฐานเป็นของผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 โดยสรรพากรจังหวัดไม่มีอำนาจดังกล่าว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดมีอำนาจออกหมายเรียก สั่งให้นำหลักฐานมาตรวจสอบ และออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าพนักงานสรรพากรตรวจค้นหรือยึดหลักฐาน" มาตรา 12 ตรีให้อำนาจแก่ทั้งผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดในการออกหมายเรียก สั่งให้นำบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานมาตรวจสอบ และออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าพนักงานสรรพากรตรวจค้นหรือยึดหลักฐาน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดต้องตรวจค้นหรือยึดหลักฐานด้วยตนเอง โดยไม่ออกคำสั่งให้เจ้าพนักงานสรรพากร" ผิด: มาตรา 12 ตรี (3) กำหนดให้ออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าพนักงานสรรพากรทำการตรวจค้นหรือยึด • "ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดออกหมายเรียกได้เฉพาะผู้ต้องรับผิดชำระภาษีอากรค้าง แต่เรียกบุคคลอื่นไม่ได้" ผิด: มาตรา 12 ตรี (1) ให้อำนาจออกหมายเรียกทั้งผู้ต้องรับผิดชำระภาษีอากรค้างและบุคคลใด ๆ ที่มีเหตุอันควรเชื่อว่าจะเป็นประโยชน์แก่การจัดเก็บภาษีอากรค้าง • "อำนาจออกหมายเรียก สั่งให้นำหลักฐาน และสั่งตรวจค้นหรือยึดหลักฐานเป็นของผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 โดยสรรพากรจังหวัดไม่มีอำนาจดังกล่าว" ผิด: มาตรา 12 ตรีระบุให้ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดมีอำนาจดำเนินการตาม (1) ถึง (3) มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 12: “มาตรา 12 ภาษีอากรซึ่งต้องเสียหรือนำส่งตามลักษณะนี้ เมื่อถึงกำหนดชำระแล้ว ถ้ามิได้เสียหรือนำส่ง ให้ถือเป็นภาษีอากรค้าง” อ้างอิงตัวบท มาตรา 12 ตรี: “ให้ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดมีอำนาจ (1) ออกหมายเรียกผู้ต้องรับผิดชำระภาษีอากรค้าง” มาตรา 12 ตรี: “(2) สั่งบุคคลดังกล่าวใน (1) ให้นำบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานอื่นอันจำเป็นแก่การจัดเก็บภาษีอากรค้างมาตรวจสอบ” มาตรา 12 ตรี: “(3) ออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าพนักงานสรรพากรทำการตรวจค้น” มาตรา 12 ตรี: “หรือยึดบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานอื่นของบุคคลดังกล่าวใน (1)”

มาตรา 12 ตรี: “ให้ผู้มีอำนาจตามมาตรา 12 หรือสรรพากรจังหวัดมีอำนาจ (1) ออกหมายเรียกผู้ต้องรับผิดชำระภาษีอากรค้าง”

ข้อใดอธิบายผลของมาตรา 88/2 ในกรณีตามมาตรา 88 (3) (4) หรือ (5) ได้ถูกต้อง

• ก. เจ้าพนักงานประเมินไม่อาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง
• ข. เจ้าพนักงานประเมินต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4) ให้ครบก่อนประเมินภาษี
• ค. เจ้าพนักงานประเมินอาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง โดยไม่จำต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4) ✓
• ง. เจ้าพนักงานประเมินทำได้เฉพาะแก้ไขมูลค่าของสินค้าที่ซื้อหรือค่าบริการเท่านั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เจ้าพนักงานประเมินอาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง โดยไม่จำต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4)" มาตรา 88/2 (6) หมายความว่า เมื่อมีกรณีตามมาตรา 88 (3) (4) หรือ (5) เจ้าพนักงานประเมินอาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้องได้ โดยไม่จำต้องดำเนินการตามมาตรา 88/2 (1) ถึง (4) ก่อน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เจ้าพนักงานประเมินทำได้เฉพาะแก้ไขมูลค่าของสินค้าที่ซื้อหรือค่าบริการเท่านั้น" ผิด: มาตรา 88/2 (6) ให้อำนาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้องด้วย มิได้จำกัดเฉพาะอำนาจตาม (5) • "เจ้าพนักงานประเมินต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4) ให้ครบก่อนประเมินภาษี" ผิด: มาตรา 88/2 (6) ระบุว่าเจ้าพนักงานประเมินประเมินภาษีได้โดยไม่จำต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4) • "เจ้าพนักงานประเมินไม่อาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง" ผิด: มาตรา 88/2 (6) ให้อำนาจประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 88 (3): “(3) ผู้มีหน้าที่เสียภาษีไม่ปฏิบัติตามหมายเรียกของเจ้าพนักงานประเมินหรือไม่ยอมตอบคำถามของเจ้าพนักงานประเมินโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร” • มาตรา 88 (4): “(4) ผู้ประกอบการไม่สามารถแสดงใบกำกับภาษีในกรณีภาษีซื้อ หรือสำเนาใบกำกับภาษีในกรณีภาษีขาย พร้อมทั้งหลักฐานอื่นเพื่อการคำนวณภาษีหรือการเครดิตภาษี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 88/2: “(6) ประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง เมื่อมีกรณีตามมาตรา 88 (3) (4) หรือ (5)” มาตรา 88/2: “โดยไม่จำต้องปฏิบัติตาม (1) ถึง (4) ก็ได้”

มาตรา 88/2: “(6) ประเมินภาษีตามที่รู้เห็นหรือพิจารณาว่าถูกต้อง เมื่อมีกรณีตามมาตรา 88 (3) (4) หรือ (5)”

นาย ก. ไม่ใช่กรณี 18 ทวิ มีภาษีที่ต้องเสียตาม 56 ทวิ จำนวน 9,000 บาท และเลือกชำระเป็นสามงวดเท่า ๆ กัน ต่อมานาย ก. ไม่ชำระงวดที่สองภายในเวลาที่กำหนด ตามประมวลรัษฎากร ผลเป็นอย่างไร

• ก. หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป ✓
• ข. ยังมีสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป
• ค. จะหมดสิทธิชำระภาษีเป็นรายงวดเมื่อพ้นกำหนดไปอีกสองเดือน และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป
• ง. หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 เฉพาะงวดที่ไม่ชำระ โดยไม่รวมงวดต่อ ๆ ไป

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ข้อเท็จจริงว่าไม่ใช่กรณี 18 ทวิ → “เว้นแต่กรณีตามมาตรา 18 ทวิ”; ภาษี 9,000 บาท → “มีจำนวนตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไป”; เป็นภาษีตาม 56 ทวิ → “ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ”; เลือกชำระสามงวดเท่ากัน → “ชำระเป็นสามงวด ๆ ละเท่า ๆ กัน”; และไม่ชำระงวดที่สองภายในกำหนด → “ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้” จึงเกิดผล คือหมดสิทธิชำระเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป ตามมาตรา 64 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "จะหมดสิทธิชำระภาษีเป็นรายงวดเมื่อพ้นกำหนดไปอีกสองเดือน และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลผูกผลของการหมดสิทธิกับการ “ไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้” โดยไม่ได้ให้ระยะเวลาเพิ่มอีกสองเดือน • "หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 เฉพาะงวดที่ไม่ชำระ โดยไม่รวมงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เสียเงินเพิ่ม “สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป” ไม่ได้จำกัดเฉพาะงวดที่ไม่ชำระ • "ยังมีสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อไม่ชำระภายในเวลาที่กำหนด ผู้ต้องเสียภาษี “หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 18 ทวิ: “มาตรา 18 ทวิ ในกรณีจำเป็นเพื่อรักษาประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจที่จะประเมินเรียกเก็บภาษีจากผู้ต้องเสียภาษีก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการได้ เมื่อได้ประเมินแล้วให้แจ้งจำนวนภาษีที่ต้องเสียไปยังผู้ต้องเสียภาษีและให้ผู้ต้องเสียภาษีชำระภาษีภายในเจ็ดวันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน ในกรณีนี้จะอุทธรณ์การประเมินก็ได้” • มาตรา 56 ทวิ: “มาตรา 56 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 56 ให้ผู้มีหน้าที่ยื่นรายการตามมาตรา 56 มาตรา 57 มาตรา 57 ทวิ และมาตรา 57 ตรี ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด แสดงรายการเงินได้เฉพาะตามมาตรา 40 (5) (6) (7) หรือ (8) ไม่ว่าจะมีเงินได้ประเภทอื่นรวมอยู่ด้วยหรือไม่ ที่ได้รับตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน ภายในเดือนกันยายนของทุกปีภาษี” • มาตรา 27: “มาตรา 27 บุคคลใดไม่เสียหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาตามที่บัญญัติไว้ในหมวดต่าง ๆ แห่งลักษณะนี้เกี่ยวกับภาษีอากรประเมิน ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 64: “(1) ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ หรือมาตรา 57 จัตวา” มาตรา 64: “การชำระภาษีตาม (1) ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้ ผู้ต้องเสียภาษีหมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป” มาตรา 64: “การชำระภาษีตาม (1) ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้ ผู้ต้องเสียภาษีหมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป”

มาตรา 64: “(1) ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ หรือมาตรา 57 จัตวา”

ตามมาตรา 35 ตรี ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา 71 ตรี หรือยื่นรายงาน เอกสาร หรือหลักฐานโดยแสดงข้อมูลไม่ถูกต้องครบถ้วนโดยไม่มีเหตุอันสมควร ต้องระวางโทษอย่างไร

• ก. ปรับไม่เกินห้าแสนบาท
• ข. ปรับไม่เกินสามแสนบาท
• ค. ปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท
• ง. ปรับไม่เกินสองแสนบาท ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ปรับไม่เกินสองแสนบาท" มาตรา 35 ตรีกำหนดว่า ผู้กระทำดังกล่าวโดยไม่มีเหตุอันสมควรต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท" ผิด: มาตรา 35 ตรีกำหนดให้ปรับไม่เกินสองแสนบาท มิใช่หนึ่งแสนบาท • "ปรับไม่เกินสามแสนบาท" ผิด: มาตรา 35 ตรีระบุจำนวนค่าปรับสูงสุดไว้ที่สองแสนบาท มิใช่สามแสนบาท • "ปรับไม่เกินห้าแสนบาท" ผิด: ข้อความในมาตรา 35 ตรีกำหนดโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท มิใช่ห้าแสนบาท มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 71 ตรี: “มาตรา 71 ตรี ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลอื่นในลักษณะของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง ไม่ว่าความสัมพันธ์นั้นจะมีอยู่ตลอดรอบระยะเวลาบัญชีหรือมีธุรกรรมระหว่างกันในรอบระยะเวลาบัญชีหรือไม่ จัดทำรายงานข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันและมูลค่ารวมของธุรกรรมระหว่างกันในแต่ละรอบระยะเวลาบัญชีตามแบบที่อธิบดีกำหนด และยื่นต่อเจ้าพนักงานประเมินพร้อมกับการยื่นรายการภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 69” อ้างอิงตัวบท มาตรา 35 ตรี: “ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท”

มาตรา 35 ตรี: “ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท”

ตามมาตรา 42 ทวิ เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) เมื่อหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมารวมกันแล้ว ต้องไม่เกินจำนวนเท่าใด

• ก. 120,000 บาท
• ข. 100,000 บาท ✓
• ค. 80,000 บาท
• ง. 60,000 บาท

Explanation: คำตอบที่ถูก: "100,000 บาท" มาตรา 42 ทวิ กำหนดให้เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) หักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 50 แต่รวมกันต้องไม่เกิน 100,000 บาท ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "60,000 บาท" ผิด: มาตรา 42 ทวิ ระบุว่าเมื่อรวมกันต้องไม่เกิน 100,000 บาท • "120,000 บาท" ผิด: มาตรา 42 ทวิ กำหนดให้รวมกันต้องไม่เกิน 100,000 บาท • "80,000 บาท" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจำนวนสูงสุดไว้ที่ 100,000 บาท ไม่ใช่ 80,000 บาท มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 40 (1): “(1) เงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงานไม่ว่าจะเป็นเงินเดือน ค่าจ้าง เบี้ยเลี้ยง โบนัส เบี้ยหวัด บำเหน็จ บำนาญ เงินค่าเช่าบ้าน เงินที่คำนวณได้จากมูลค่าของการได้อยู่บ้านที่นายจ้างให้อยู่โดยไม่เสียค่าเช่า เงินที่นายจ้างจ่ายชำระหนี้ใด ๆ ซึ่งลูกจ้างมีหน้าที่ต้องชำระ และเงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์ใด ๆ บรรดาที่ได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน” อ้างอิงตัวบท มาตรา 42 ทวิ: “แต่รวมกันต้องไม่เกิน 100,000 บาท”

มาตรา 42 ทวิ: “แต่รวมกันต้องไม่เกิน 100,000 บาท”

ข้อใดกล่าวถึงหน่วยงานที่เรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มเพื่อกรมสรรพากรตามมาตรา 83/10 ได้ถูกต้อง

• ก. สินค้านำเข้าและการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ
• ข. สินค้านำเข้าให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ ส่วนการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ
• ค. สินค้านำเข้าให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ ส่วนการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ ✓
• ง. สินค้านำเข้าและการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "สินค้านำเข้าให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ ส่วนการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ" มาตรา 83/10 (1) กำหนดให้กรมศุลกากรเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับสินค้านำเข้าเพื่อกรมสรรพากร ส่วน (2) กำหนดให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บสำหรับการขายสินค้าหรือการให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "สินค้านำเข้าและการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ" ผิด: มาตรา 83/10 (1) ระบุให้กรมศุลกากรเรียกเก็บสำหรับสินค้าที่นำเข้า • "สินค้านำเข้าและการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ" ผิด: มาตรา 83/10 (2) ระบุให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บสำหรับการขายสินค้าหรือการให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วย • "สินค้านำเข้าให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บ ส่วนการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมศุลกากรเรียกเก็บ" ผิด: มาตรา 83/10 (1) กำหนดให้กรมศุลกากรเรียกเก็บสำหรับสินค้านำเข้า และ (2) กำหนดให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บสำหรับการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วย อ้างอิงตัวบท มาตรา 83/10: “สำหรับสินค้าที่นำเข้า ให้กรมศุลกากรเรียกเก็บเพื่อกรมสรรพากร” มาตรา 83/10: “สำหรับการขายสินค้าหรือการให้บริการที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตด้วยให้กรมสรรพสามิตเรียกเก็บเพื่อกรมสรรพากร”

มาตรา 83/10: “สำหรับสินค้าที่นำเข้า ให้กรมศุลกากรเรียกเก็บเพื่อกรมสรรพากร”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ประกอบกิจการขายสินค้า และได้สินค้ามาเพื่อใช้ในกิจการ โดยไม่ปรากฏว่าเป็นกรณีจำเป็นที่อธิบดีกำหนดเป็นอย่างอื่น บริษัทต้องลงรายการในรายงานสินค้าและวัตถุดิบภายในระยะเวลาใด และนับแต่เมื่อใด ตามประมวลรัษฎากร

• ก. ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โดยลงตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนด
• ข. ภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น
• ค. ภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น ✓
• ง. ภายในสามวันทำการนับแต่วันสิ้นเดือนที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ข้อเท็จจริงว่าเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียน”; ประกอบกิจการขายสินค้า → “เฉพาะผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ประกอบกิจการขายสินค้า”; ได้สินค้ามา → “นับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น”; และไม่เป็นกรณีจำเป็น → “เว้นแต่ในกรณีจำเป็น” จึงไม่ใช้ข้อยกเว้นดังกล่าว บริษัทต้องลงรายการภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น ตามมาตรา 87 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ลงรายการ “ภายในสามวันทำการ” ไม่ใช่เจ็ดวันทำการ • "ภายในสามวันทำการนับแต่วันสิ้นเดือนที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เริ่มนับ “แต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น” ไม่ใช่วันสิ้นเดือน • "ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โดยลงตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แม้วิธีลงรายการให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด แต่แหล่งข้อมูลยังกำหนดให้ลงรายการภายในสามวันทำการ และกรณีนี้ไม่เข้าเงื่อนไขยกเว้นกรณีจำเป็น อ้างอิงตัวบท มาตรา 87: “การลงรายการให้ลงภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น ทั้งนี้ เว้นแต่ในกรณีจำเป็น อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่นตามที่เห็นสมควรก็ได้”

มาตรา 87: “การลงรายการให้ลงภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น ทั้งนี้ เว้นแต่ในกรณีจำเป็น อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่นตามที่เห็นสมควรก็ได้”

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับอำนาจของอธิบดีตามมาตรา 84/4 แห่งประมวลรัษฎากร

• ก. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางซึ่งซื้อสินค้าไว้ใช้ในราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้
• ข. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรซึ่งซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้ ✓
• ค. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางซึ่งซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการที่มิได้จดทะเบียนขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มได้
• ง. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขห้ามผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้ว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรซึ่งซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้" มาตรา 84/4 ให้อธิบดีมีอำนาจกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรซึ่งซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักร ขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขห้ามผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้ว" ผิด: มาตรา 84/4 ระบุว่าอธิบดีมีอำนาจกำหนดให้ผู้เดินทางดังกล่าว “ขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้” มิใช่ห้ามขอคืน • "กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางซึ่งซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการที่มิได้จดทะเบียนขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มได้" ผิด: มาตรา 84/4 ระบุกรณีซื้อสินค้าจาก “ผู้ประกอบการจดทะเบียน” ไม่ใช่ผู้ประกอบการที่มิได้จดทะเบียน • "กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางซึ่งซื้อสินค้าไว้ใช้ในราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้" ผิด: มาตรา 84/4 ระบุว่าสินค้าที่ซื้อเป็นสินค้า “เพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักร” ไม่ใช่สินค้าไว้ใช้ในราชอาณาจักร อ้างอิงตัวบท มาตรา 84/4: “ให้อธิบดีมีอำนาจกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรที่ซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้”

มาตรา 84/4: “ให้อธิบดีมีอำนาจกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขให้ผู้เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรที่ซื้อสินค้าจากผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อนำออกไปนอกราชอาณาจักรขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่มที่ถูกเรียกเก็บไว้แล้วได้”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้มีหน้าที่หักภาษีที่คำนวณหักไว้ตามบทบัญญัติ 50 (5) และธุรกรรมนั้นมีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม ตามประมวลรัษฎากร บริษัทต้องดำเนินการอย่างไร

• ก. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน ✓
• ข. พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต้องเป็นผู้นำส่งภาษีในขณะที่มีการจดทะเบียน
• ค. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน
• ง. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน" ข้อเท็จจริงที่ว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่หักภาษี → “ผู้มีหน้าที่หักภาษี”; ภาษีเป็นภาษีที่คำนวณหักไว้ตามบทบัญญัติ 50 (5) → “ภาษีที่คำนวณหักไว้” และ “ตามมาตรา 50 (5) และ (6)”; ธุรกรรมมีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม → “นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม” และ “ในขณะที่มีการจดทะเบียน” ดังนั้นบริษัทต้องนำส่งภาษีต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนในขณะที่มีการจดทะเบียน ตามมาตรา 52 วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ผิด: กรณีมีการจดทะเบียน แหล่งที่มากำหนดให้นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน ส่วนการนำส่งตามวรรคหนึ่งใช้ในกรณีที่ไม่มีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม • "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม “ในขณะที่มีการจดทะเบียน” • "พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต้องเป็นผู้นำส่งภาษีในขณะที่มีการจดทะเบียน" ผิด: แหล่งที่มาระบุว่า “ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 50 (5): “(5) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) เฉพาะที่จ่ายให้แก่ผู้รับซึ่งขายอสังหาริมทรัพย์ ให้คำนวณหักดังต่อไปนี้” • มาตรา 52 วรรค 2: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียนและห้ามพนักงานเจ้าหน้าที่ลงนามรับรู้ยอมให้ทำหรือบันทึกไว้จนกว่าจะได้รับเงินภาษีที่นำส่งไว้ครบถ้วนถูกต้องแล้ว และในกรณีที่ไม่มีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม ให้นำส่งตามวรรคหนึ่ง” • มาตรา 52 วรรค 1: “มาตรา 52 บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคลซึ่งมีหน้าที่หักภาษีตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4) ต้องนำเงินภาษีที่ตนมีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่” อ้างอิงตัวบท มาตรา 52: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน”

มาตรา 52: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการและมิได้นำภาษีซื้อรายการหนึ่งไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีนั้น เพราะมีเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด บริษัทฯ มีสิทธินำภาษีซื้อนั้นไปหักภายในระยะเวลาสูงสุดเท่าใดและเริ่มนับจากเมื่อใด ตามประมวลรัษฎากร

• ก. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสองปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี
• ข. นำไปหักได้เฉพาะในเดือนภาษีเดิม โดยไม่มีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น
• ค. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันสุดท้ายของเดือนภาษีที่มิได้นำไปหัก
• ง. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี" ข้อเท็จจริงที่ว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการ → “ผู้ประกอบการ”; มิได้นำภาษีซื้อไปหักในเดือนภาษีนั้น → “ภาษีซื้อที่มิได้นำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีตามวรรคหนึ่ง”; และเกิดจากเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด → “เพราะมีเหตุจำเป็น” และ “อธิบดีกำหนด” ทำให้ใช้หลัก คือมีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี ตามมาตรา 82/3 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันสุดท้ายของเดือนภาษีที่มิได้นำไปหัก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจุดเริ่มนับว่า “นับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี” มิใช่วันสุดท้ายของเดือนภาษีเดิม • "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสองปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ต้องไม่เกินสามปี” นับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี • "นำไปหักได้เฉพาะในเดือนภาษีเดิม โดยไม่มีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อมิได้นำไปหักเพราะมีเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 82/3 วรรค 1: “มาตรา 82/3 ภายใต้บังคับมาตรา 82/7 มาตรา 82/8 และมาตรา 82/16 ให้ผู้ประกอบการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/3: “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้” มาตรา 82/3: “แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี”

มาตรา 82/3: “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้”

ข้อใดอธิบายผลของมาตรา 89 กรณีมิได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีหรือแบบนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาได้ถูกต้อง

• ก. ต้องเสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี ✓
• ข. การไม่ยื่นแบบภายในกำหนดเวลาไม่ทำให้เกิดหน้าที่เสียเบี้ยปรับ
• ค. ต้องเสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของจำนวนภาษีตามใบกำกับภาษี
• ง. ต้องเสียเบี้ยปรับอีกหนึ่งเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องเสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี" ตามมาตรา 89 (2) ผู้ที่มิได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีหรือแบบนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาต้องเสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "การไม่ยื่นแบบภายในกำหนดเวลาไม่ทำให้เกิดหน้าที่เสียเบี้ยปรับ" ผิด: มาตรา 89 (2) ระบุว่าเมื่อมิได้ยื่นแบบภายในกำหนดเวลา ให้เสียเบี้ยปรับ • "ต้องเสียเบี้ยปรับอีกหนึ่งเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี" ผิด: มาตรา 89 (2) กำหนดให้เสียเบี้ยปรับอีกสองเท่า มิใช่อีกหนึ่งเท่า • "ต้องเสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของจำนวนภาษีตามใบกำกับภาษี" ผิด: มาตรา 89 (2) กำหนดฐานเบี้ยปรับเป็นเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี ไม่ใช่จำนวนภาษีตามใบกำกับภาษี อ้างอิงตัวบท มาตรา 89: “(2) มิได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีหรือแบบนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาให้เสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี”

มาตรา 89: “(2) มิได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีหรือแบบนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาให้เสียเบี้ยปรับอีกสองเท่าของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งในเดือนภาษี”

ข้อใดเป็นสินค้าที่อยู่ในความหมายของคำว่า “ผลิตภัณฑ์น้ำมัน” ตามมาตรา 79/6

• ก. ก๊าซปิโตรเลียมเหลวที่หน่วยงานอื่นได้กำหนดราคาขายปลีกไว้
• ข. น้ำมันเบนซินที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดเฉพาะราคาขายส่งไว้
• ค. น้ำมันดีเซลที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดไม่ได้กำหนดราคาขายปลีกไว้
• ง. น้ำมันดีเซลที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "น้ำมันดีเซลที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้" มาตรา 79/6 ให้ความหมายของ “ผลิตภัณฑ์น้ำมัน” รวมถึงน้ำมันดีเซล โดยต้องเป็นสินค้าที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ก๊าซปิโตรเลียมเหลวที่หน่วยงานอื่นได้กำหนดราคาขายปลีกไว้" ผิด: มาตรา 79/6 ระบุเฉพาะสินค้าที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้ • "น้ำมันเบนซินที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดเฉพาะราคาขายส่งไว้" ผิด: มาตรา 79/6 ระบุเงื่อนไขว่าต้องเป็นสินค้าที่กำหนดราคาขายปลีกไว้ มิใช่ราคาขายส่ง • "น้ำมันดีเซลที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดไม่ได้กำหนดราคาขายปลีกไว้" ผิด: มาตรา 79/6 กำหนดว่าเป็นผลิตภัณฑ์น้ำมันเฉพาะสินค้าที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้ อ้างอิงตัวบท มาตรา 79/6: “คำว่า “ผลิตภัณฑ์น้ำมัน” หมายความว่า น้ำมันเบนซิน น้ำมันก๊าด น้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องบินไอพ่น น้ำมันดีเซล น้ำมันเชื้อเพลิงหนัก น้ำมันเตา น้ำมันหล่อลื่น ก๊าซปิโตรเลียมเหลว และผลิตภัณฑ์น้ำมันอื่น ทั้งนี้ เฉพาะสินค้าที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้”

มาตรา 79/6: “คำว่า “ผลิตภัณฑ์น้ำมัน” หมายความว่า น้ำมันเบนซิน น้ำมันก๊าด น้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องบินไอพ่น น้ำมันดีเซล น้ำมันเชื้อเพลิงหนัก น้ำมันเตา น้ำมันหล่อลื่น ก๊าซปิโตรเลียมเหลว และผลิตภัณฑ์น้ำมันอื่น ทั้งนี้ เฉพาะสินค้าที่คณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดได้กำหนดราคาขายปลีกไว้”

นาย ก. มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายจำนวน 15,000 บาท ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ นาย ก. ได้ชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ภาษีที่ชำระดังกล่าวมีผลอย่างไรในการคำนวณภาษีตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้ถือเป็นภาษีสุดท้ายโดยไม่ต้องนำไปคำนวณภาษีอีก
• ข. ให้ตัดออกจากการคำนวณภาษีโดยไม่ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษี
• ค. ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี ✓
• ง. ให้คืนแก่ผู้ต้องเสียภาษีทันทีโดยไม่นำไปคำนวณภาษี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี" ข้อเท็จจริงว่าเป็นเงินได้ประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย → “ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย”; จำนวน 15,000 บาท → “ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป”; ชำระก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ → “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ”; ชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ → “นำภาษี...ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ”; และยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด → “ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด” จึงเป็นภาษีที่ชำระตามวรรคก่อน ซึ่งต้องถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี ตามมาตรา 52 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้คืนแก่ผู้ต้องเสียภาษีทันทีโดยไม่นำไปคำนวณภาษี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุผลไว้ว่า “ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี” มิได้กำหนดให้คืนทันที • "ให้ตัดออกจากการคำนวณภาษีโดยไม่ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษี" ผิด: เมื่อเป็นภาษีที่ชำระตามวรรคก่อน แหล่งข้อมูลบังคับว่าให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี • "ให้ถือเป็นภาษีสุดท้ายโดยไม่ต้องนำไปคำนวณภาษีอีก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ภาษีที่ชำระถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษี มิใช่ภาษีสุดท้าย อ้างอิงตัวบท มาตรา 52 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามความในวรรคก่อน ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี”

มาตรา 52 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามความในวรรคก่อน ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี”

ตามมาตรา 11 ทวิ ผู้เสียภาษีอากรที่ต้องการขอใบแทนใบเสร็จต้องขอรับ ณ ที่ใด และเสียค่าธรรมเนียมเท่าใด

• ก. ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 1 บาท
• ข. ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์ ✓
• ค. ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยไม่เสียค่าธรรมเนียม
• ง. ขอรับได้ ณ สำนักงานสรรพากรพื้นที่ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์" มาตรา 11 ทวิ กำหนดให้ผู้เสียภาษีอากรขอรับใบแทนใบเสร็จได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ขอรับได้ ณ สำนักงานสรรพากรพื้นที่ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์" ผิด: มาตรา 11 ทวิ ระบุให้ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ • "ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยไม่เสียค่าธรรมเนียม" ผิด: มาตรา 11 ทวิ กำหนดให้เสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์ • "ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ โดยเสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 1 บาท" ผิด: มาตรา 11 ทวิ กำหนดค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์ ไม่ใช่ 1 บาท อ้างอิงตัวบท มาตรา 11 ทวิ: “ให้ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ” มาตรา 11 ทวิ: “เสียค่าธรรมเนียมฉบับละ 50 สตางค์”

มาตรา 11 ทวิ: “ให้ขอรับได้ ณ ที่ว่าการอำเภอ”

ตามมาตรา 12 ตรี การดำเนินการตาม (1) หรือ (2) ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่ากี่วันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือคำสั่ง

• ก. ไม่น้อยกว่าสิบห้าวัน
• ข. ไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน ✓
• ค. ไม่น้อยกว่าสามวัน
• ง. ไม่น้อยกว่าห้าวัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน" มาตรา 12 ตรี กำหนดให้การดำเนินการตาม (1) หรือ (2) ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือคำสั่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่น้อยกว่าห้าวัน" ผิด: มาตรา 12 ตรี กำหนดว่า “ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” • "ไม่น้อยกว่าสิบห้าวัน" ผิด: มาตรา 12 ตรี กำหนดว่า “ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” • "ไม่น้อยกว่าสามวัน" ผิด: มาตรา 12 ตรี กำหนดว่า “ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” อ้างอิงตัวบท มาตรา 12 ตรี: “การดำเนินการตาม (1) หรือ (2) ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือคำสั่ง”

มาตรา 12 ตรี: “การดำเนินการตาม (1) หรือ (2) ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือคำสั่ง”

ข้อใดอธิบายผลของมาตรา 6 ได้ถูกต้อง เมื่อคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลเป็นผู้มีหน้าที่ตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้สมาชิกทุกคนของคณะนั้นร่วมกันเป็นผู้รับผิดชอบ
• ข. ไม่มีผู้รับผิดชอบเพราะคณะบุคคลนั้นมิใช่นิติบุคคล
• ค. ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ ✓
• ง. ให้คณะบุคคลนั้นเป็นผู้รับผิดชอบเองแม้มิใช่นิติบุคคล

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ" มาตรา 6 บัญญัติว่า ในกรณีที่คณะบุคคลเป็นผู้มีหน้าที่และคณะนั้นมิใช่นิติบุคคล ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่มีผู้รับผิดชอบเพราะคณะบุคคลนั้นมิใช่นิติบุคคล" ผิด: มาตรา 6 ยืนยันให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบในกรณีดังกล่าว • "ให้สมาชิกทุกคนของคณะนั้นร่วมกันเป็นผู้รับผิดชอบ" ผิด: มาตรา 6 กำหนดเฉพาะว่า “ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ” มิได้กำหนดให้สมาชิกทุกคนร่วมกันรับผิดชอบ • "ให้คณะบุคคลนั้นเป็นผู้รับผิดชอบเองแม้มิใช่นิติบุคคล" ผิด: มาตรา 6 กำหนดให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ ไม่ใช่ให้คณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลรับผิดชอบเอง อ้างอิงตัวบท มาตรา 6: “ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ”

มาตรา 6: “ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการคณะนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ”

ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม วันนี้นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามและได้รับตราสารนั้น นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในกำหนดใด

• ก. ก่อนยื่นตราสารเพื่อให้จ่ายเงิน โดยไม่ต้องนับจากวันที่ได้รับตราสาร
• ข. ภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น
• ค. ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ตราสารได้ทำขึ้นนอกสยาม
• ง. ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น" ตราสารที่ต้องเสียอากรและทำขึ้นนอกสยาม → “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม”; นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม → “ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม”; นาย ก. ได้รับตราสารวันนี้ → “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ดังนั้นต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร ตามมาตรา 111 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ก่อนยื่นตราสารเพื่อให้จ่ายเงิน โดยไม่ต้องนับจากวันที่ได้รับตราสาร" ผิด: กรณีผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม แหล่งที่มากำหนดให้ปิดแสตมป์และขีดฆ่า “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ส่วนการปิดแสตมป์ก่อนยื่นตราสารใช้เมื่อมิได้ปฏิบัติตามความในวรรคก่อน • "ภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดว่า “ภายใน 30 วัน” ไม่ใช่ 15 วัน • "ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ตราสารได้ทำขึ้นนอกสยาม" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้เริ่มนับ “นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ไม่ใช่วันที่ทำตราสาร อ้างอิงตัวบท มาตรา 111: “ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

มาตรา 111: “ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม ต่อมานาง ข. ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดถูกต้อง

• ก. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร ✓
• ข. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร แต่ไม่ต้องขีดฆ่า
• ค. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าเมื่อพ้นสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร
• ง. นาง ข. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร" ข้อเท็จจริงว่า “ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม” → “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม”; ข้อเท็จจริงว่า “นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม” → “ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม”; ข้อเท็จจริงว่า “นาง ข. ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนด” → “ผู้ทรงตราสารคนใดได้ตราสาร...มาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดเวลา...จะเสียอากร...ก็ได้” ดังนั้นหน้าที่ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันยังเป็นของนาย ก. ส่วนนาง ข. มีสิทธิดำเนินการได้ตามที่กฎหมายกำหนด ตามมาตรา 111 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร แต่ไม่ต้องขีดฆ่า" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้อง “ปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่า” จึงละเว้นการขีดฆ่าไม่ได้ • "นาง ข. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร" ผิด: ผู้ทรงที่ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดนั้น กฎหมายระบุว่า “จะเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าก็ได้” มิได้กำหนดว่าต้องเสียอากรแทนผู้ทรงคนแรก • "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าเมื่อพ้นสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ปิดแสตมป์และขีดฆ่า “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ไม่ใช่เมื่อพ้นสามสิบวัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 111: “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

มาตรา 111: “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

นาย ก. ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วนภายในกำหนดเวลาและไม่ได้รับอนุมัติจากอธิบดีให้ขยายเวลา เมื่อคำนวณเงินเพิ่มจนถึงวันชำระภาษี ปรากฏว่าเงินเพิ่มสูงกว่าจำนวนภาษีที่ต้องชำระ ตามประมวลรัษฎากร ผลเป็นอย่างไร

• ก. ให้เรียกเงินเพิ่มตามจำนวนที่คำนวณได้แม้เกินภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง
• ข. เงินเพิ่มให้ลดเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน
• ค. เงินเพิ่มต้องไม่เกินสองเท่าของจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง
• ง. เงินเพิ่มต้องไม่เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เงินเพิ่มต้องไม่เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" นาย ก. → “บุคคลใด”; ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วน → “ไม่ชำระภาษีหรือนำส่งภาษีให้ครบถ้วน”; ภายในกำหนดเวลา → “ภายในกำหนดเวลาตามบทบัญญัติในหมวดนี้”; ไม่ได้รับอนุมัติให้ขยายเวลา → ไม่เข้าเงื่อนไข “อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษี”; คำนวณจนถึงวันชำระภาษี → “การคำนวณเงินเพิ่ม” และ “จนถึงวันชำระภาษีหรือนำส่งภาษี”; เงินเพิ่มสูงกว่าภาษีที่ต้องชำระ → “เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” ดังนั้นต้องจำกัดเงินเพิ่มไม่ให้เกินจำนวนภาษี ตามมาตรา 89/1 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เงินเพิ่มให้ลดเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: อัตราร้อยละ 0.75 ใช้ในกรณีที่ “อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษี” และมีการชำระภายในเวลาที่ขยายให้ แต่กรณีนี้ไม่ได้รับอนุมัติ • "เงินเพิ่มต้องไม่เกินสองเท่าของจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดเพดานไว้เพียง “จำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” ไม่ใช่สองเท่าของจำนวนดังกล่าว • "ให้เรียกเงินเพิ่มตามจำนวนที่คำนวณได้แม้เกินภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดว่า “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” อ้างอิงตัวบท มาตรา 89/1: “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง”

มาตรา 89/1: “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง”

ข้อใดอธิบายหลักเกณฑ์ตามมาตรา 41 สำหรับเงินได้เนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทยได้ถูกต้อง

• ก. หากนายจ้างมีกิจการในต่างประเทศ เงินได้จากงานที่ทำในประเทศไทยไม่ต้องเสียภาษี
• ข. ต้องเสียภาษีไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ ✓
• ค. หากจ่ายเงินได้ในต่างประเทศ ต้องเสียภาษีเมื่อนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทย
• ง. ต้องเสียภาษีเฉพาะเมื่อเงินได้นั้นจ่ายในประเทศไทย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องเสียภาษีไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ" มาตรา 41 กำหนดว่าเงินได้พึงประเมินเนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทยต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หากนายจ้างมีกิจการในต่างประเทศ เงินได้จากงานที่ทำในประเทศไทยไม่ต้องเสียภาษี" ผิด: มาตรา 41 ใช้คำว่า “หรือ” แยกเหตุจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทยออกจากเหตุเนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย • "ต้องเสียภาษีเฉพาะเมื่อเงินได้นั้นจ่ายในประเทศไทย" ผิด: มาตรา 41 กำหนดว่าให้เสียภาษี “ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ” • "หากจ่ายเงินได้ในต่างประเทศ ต้องเสียภาษีเมื่อนำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทย" ผิด: กรณีงานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทยต้องเสียภาษีไม่ว่าจะจ่ายในหรือนอกประเทศ โดยไม่ใช้เงื่อนไขการนำเงินได้เข้ามาในประเทศไทย อ้างอิงตัวบท มาตรา 41: “ผู้มีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทย หรือเนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในประเทศไทย ต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ”

มาตรา 41: “ผู้มีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในประเทศไทย หรือเนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในประเทศไทย ต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ”

ตามมาตรา 37 ผู้กระทำการตามที่บัญญัติไว้ต้องระวางโทษจำคุกเท่าใด

• ก. จำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงเจ็ดปี ✓
• ข. จำคุกตั้งแต่หนึ่งเดือนถึงเจ็ดปี
• ค. จำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงห้าปี
• ง. จำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงเจ็ดปี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "จำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงเจ็ดปี" มาตรา 37 บัญญัติให้ผู้กระทำการตามที่ระบุต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงเจ็ดปี และปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสองแสนบาท ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "จำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงเจ็ดปี" ผิด: มาตรา 37 กำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำไว้ที่สามเดือน ไม่ใช่หกเดือน • "จำคุกตั้งแต่หนึ่งเดือนถึงเจ็ดปี" ผิด: มาตรา 37 กำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำไว้ที่สามเดือน ไม่ใช่หนึ่งเดือน • "จำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงห้าปี" ผิด: มาตรา 37 กำหนดโทษจำคุกขั้นสูงไว้ที่เจ็ดปี ไม่ใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท มาตรา 37: “ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงเจ็ดปี”

มาตรา 37: “ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงเจ็ดปี”

บริษัท ค. จำกัด ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วนภายในกำหนดเวลาเดิม ต่อมาอธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีโดยชอบตามประมวลรัษฎากร และบริษัทชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้ บริษัทต้องเสียเงินเพิ่มในอัตราใด

• ก. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน
• ข. ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มสำหรับเดือนหรือเศษของเดือน
• ค. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ✓
• ง. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ข้อเท็จจริง “บริษัท ค. จำกัด” → “บุคคลใด”; “ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วน” → “ไม่ชำระภาษีหรือนำส่งภาษีให้ครบถ้วน”; “ภายในกำหนดเวลาเดิม” → “ภายในกำหนดเวลาตามบทบัญญัติในหมวดนี้”; “อธิบดี” → “อธิบดี”; “อนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีโดยชอบตามประมวลรัษฎากร” → “อนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ”; และ “ชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้” → “ภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น” จึงเข้าเงื่อนไขให้เงินเพิ่มลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ตามมาตรา 89/1 วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มสำหรับเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเงินเพิ่มให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน มิได้ยกเว้นเงินเพิ่มทั้งหมด • "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดอัตราที่ลดลงไว้ที่ร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ไม่ใช่ร้อยละ 1 • "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าเมื่ออธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาและมีการชำระภายในเวลาที่ขยาย เงินเพิ่มให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 3 อัฏฐ: “มาตรา 3 อัฏฐ กำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการหรือแจ้งรายการต่าง ๆ ก็ดี กำหนดเวลาการอุทธรณ์ก็ดี หรือกำหนดเวลาการเสียภาษีอากรตามที่กำหนดไว้ในประมวลรัษฎากรนี้ก็ดี ถ้าผู้มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามกำหนดเวลาดังกล่าวมิได้อยู่ในประเทศไทย หรือมีเหตุจำเป็นจนไม่สามารถจะปฏิบัติตามกำหนดเวลาได้ เมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นเป็นการสมควรจะให้ขยายหรือให้เลื่อนกำหนดเวลาออกไปอีกตามความจำเป็นแก่กรณีก็ได้” • มาตรา 89/1 วรรค 2: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน” อ้างอิงตัวบท มาตรา 89/1: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน”

มาตรา 89/1: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน”

ข้อใดอธิบายหน้าที่ลงลายมือชื่อในรายการ รายงาน หรือเอกสารอื่นที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต้องทำยื่นตามมาตรา 7 ได้ถูกต้อง

• ก. ให้กรรมการเป็นผู้ลงลายมือชื่อเพียงผู้เดียว
• ข. ให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน และผู้จัดการร่วมกันลงลายมือชื่อ
• ค. ไม่ต้องมีผู้ลงลายมือชื่อในรายการ รายงาน หรือเอกสารอื่น
• ง. ให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน หรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน หรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ" มาตรา 7 กำหนดว่า รายการ รายงาน หรือเอกสารอื่นที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต้องทำยื่น ให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน หรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้กรรมการเป็นผู้ลงลายมือชื่อเพียงผู้เดียว" ผิด: มาตรา 7 ระบุทางเลือกไว้ว่า “กรรมการหรือผู้เป็นหุ้นส่วนหรือผู้จัดการ” มิได้กำหนดเฉพาะกรรมการเพียงผู้เดียว • "ให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน และผู้จัดการร่วมกันลงลายมือชื่อ" ผิด: มาตรา 7 ใช้คำว่า “หรือ” ระหว่างกรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน และผู้จัดการ มิได้กำหนดให้ร่วมกันลงลายมือชื่อ • "ไม่ต้องมีผู้ลงลายมือชื่อในรายการ รายงาน หรือเอกสารอื่น" ผิด: มาตรา 7 กำหนดให้กรรมการ ผู้เป็นหุ้นส่วน หรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ อ้างอิงตัวบท มาตรา 7: “ให้กรรมการหรือผู้เป็นหุ้นส่วนหรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ”

มาตรา 7: “ให้กรรมการหรือผู้เป็นหุ้นส่วนหรือผู้จัดการเป็นผู้ลงลายมือชื่อ”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้ขายสินค้าและนำภาษีขายไปรวมคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนมกราคม ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์พบว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงซื้อขายกัน จึงเพิ่มราคาสินค้าและออกใบเพิ่มหนี้ในเดือนมีนาคม โดยผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้ในเดือนเมษายน บริษัทต้องนำภาษีขายที่เพิ่มขึ้นไปรวมคำนวณในเดือนภาษีใด

• ก. เดือนภาษีเมษายน ซึ่งเป็นเดือนที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้
• ข. เดือนภาษีกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทพบจำนวนสินค้าเกิน
• ค. เดือนภาษีมีนาคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทออกใบเพิ่มหนี้ ✓
• ง. เดือนภาษีมกราคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทคำนวณภาษีขายเดิม

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เดือนภาษีมีนาคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทออกใบเพิ่มหนี้" ข้อเท็จจริงที่บริษัทเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนและขายสินค้าโดยนำภาษีขายไปรวมคำนวณแล้ว → “ผู้ประกอบการจดทะเบียนขายสินค้า...และได้นำภาษีขายไปรวมคำนวณ...แล้ว”; ข้อเท็จจริงว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงซื้อขายกันและมีการเพิ่มราคา → “มีการเพิ่มราคาสินค้าที่ขายเนื่องจากสินค้าเกินกว่าจำนวนที่ตกลงซื้อขายกัน”; ข้อเท็จจริงว่าออกใบเพิ่มหนี้ในเดือนมีนาคม → “ในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”; ส่วนการที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้ในเดือนเมษายน → เป็นหลักสำหรับภาษีซื้อของผู้ได้รับใบเพิ่มหนี้ ไม่ใช่กำหนดเดือนภาษีขายของบริษัท ดังนั้นบริษัทต้องรวมภาษีขายที่เพิ่มขึ้นในเดือนภาษีมีนาคม ตามมาตรา 82/9 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เดือนภาษีกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทพบจำนวนสินค้าเกิน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้ ไม่ใช่เดือนที่พบว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงกัน • "เดือนภาษีมกราคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทคำนวณภาษีขายเดิม" ผิด: แหล่งกฎหมายให้รวมภาษีขายที่เพิ่มขึ้นในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้ มิใช่เดือนที่นำภาษีขายเดิมไปรวมคำนวณ • "เดือนภาษีเมษายน ซึ่งเป็นเดือนที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้" ผิด: กรณีผู้ขายต้องถือภาษีขายที่เพิ่มขึ้นเป็นภาษีขายใน “เดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้” ส่วนเดือนที่ได้รับใบเพิ่มหนี้ใช้กับภาษีซื้อของผู้ได้รับใบเพิ่มหนี้ อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/9: “โดยให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”

มาตรา 82/9: “โดยให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”

ตามมาตรา 46 เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ยอมให้หักค่าใช้จ่ายได้ตามที่กำหนดโดยกฎหมายใด

• ก. พระราชกฤษฎีกา ✓
• ข. กฎกระทรวง
• ค. ประกาศกระทรวงการคลัง
• ง. พระราชบัญญัติ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "พระราชกฤษฎีกา" มาตรา 46 บัญญัติว่า เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ยอมให้หักค่าใช้จ่ายได้ตามที่จะได้กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ประกาศกระทรวงการคลัง" ผิด: ถ้อยคำในมาตรา 46 ระบุให้กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา มิใช่ประกาศกระทรวงการคลัง • "กฎกระทรวง" ผิด: มาตรา 46 ระบุว่าให้หักค่าใช้จ่ายได้ตามที่จะได้กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา • "พระราชบัญญัติ" ผิด: มาตรา 46 กำหนดรูปแบบกฎหมายไว้เฉพาะว่าเป็นพระราชกฤษฎีกา มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 40 (8): “(8) เงินได้จากการธุรกิจ การพาณิชย์ การเกษตร การอุตสาหกรรม การขนส่ง หรือการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ใน (1) ถึง (7) แล้ว” อ้างอิงตัวบท มาตรา 46: “ยอมให้หักค่าใช้จ่ายได้ตามที่จะได้กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา”

มาตรา 46: “ยอมให้หักค่าใช้จ่ายได้ตามที่จะได้กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา”

ตามมาตรา 85/6 ผู้ประกอบการจดทะเบียนต้องแจ้งการเปลี่ยนแปลงรายการที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในสาระสำคัญภายในกี่วันนับจากวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น

• ก. ภายในเจ็ดวัน
• ข. ภายในสิบห้าวัน ✓
• ค. ภายในหกสิบวัน
• ง. ภายในสามสิบวัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในสิบห้าวัน" มาตรา 85/6 กำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนแจ้งการเปลี่ยนแปลงรายการที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในสาระสำคัญภายในสิบห้าวันนับจากวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในหกสิบวัน" ผิด: ข้อความในมาตรา 85/6 กำหนดให้แจ้งภายในสิบห้าวัน มิใช่หกสิบวัน • "ภายในสามสิบวัน" ผิด: มาตรา 85/6 ระบุระยะเวลาไว้สิบห้าวัน มิใช่สามสิบวัน • "ภายในเจ็ดวัน" ผิด: มาตรา 85/6 กำหนดว่าให้แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น มิใช่เจ็ดวัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 85/6: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนแจ้งการเปลี่ยนแปลงนั้น ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น”

มาตรา 85/6: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนแจ้งการเปลี่ยนแปลงนั้น ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น”

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับความหมายของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ

• ก. นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นในอีกนิติบุคคลหนึ่งโดยตรงหรือโดยอ้อมร้อยละสี่สิบของทุนทั้งหมด
• ข. นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นในอีกนิติบุคคลหนึ่งโดยตรงหรือโดยอ้อมไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด ✓
• ค. นิติบุคคลสองแห่งมีเพียงความสัมพันธ์ด้านการจัดการ แม้ยังดำเนินการโดยอิสระจากกันได้
• ง. นิติบุคคลสองแห่งมีข้อกำหนดทางการพาณิชย์แตกต่างกัน จึงถือว่ามีความสัมพันธ์กัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นในอีกนิติบุคคลหนึ่งโดยตรงหรือโดยอ้อมไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด" มาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (1) กำหนดว่า นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นหรือเป็นหุ้นส่วนในอีกนิติบุคคลหนึ่งไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด ถือเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นในอีกนิติบุคคลหนึ่งโดยตรงหรือโดยอ้อมร้อยละสี่สิบของทุนทั้งหมด" ผิด: มาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (1) กำหนดสัดส่วนไว้ว่าไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด • "นิติบุคคลสองแห่งมีข้อกำหนดทางการพาณิชย์แตกต่างกัน จึงถือว่ามีความสัมพันธ์กัน" ผิด: มาตรา 71 ทวิ วรรคสองให้นิยามจากความสัมพันธ์ด้านการถือหุ้น การเป็นหุ้นส่วน ทุน การจัดการ หรือการควบคุม มิใช่จากความแตกต่างของข้อกำหนดทางการพาณิชย์เพียงอย่างเดียว • "นิติบุคคลสองแห่งมีเพียงความสัมพันธ์ด้านการจัดการ แม้ยังดำเนินการโดยอิสระจากกันได้" ผิด: มาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (3) ระบุลักษณะที่นิติบุคคลหนึ่งไม่อาจดำเนินการโดยอิสระจากอีกนิติบุคคลหนึ่ง มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 71 ทวิ วรรค 2: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามวรรคหนึ่ง หมายความว่า บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลตั้งแต่สองนิติบุคคลขึ้นไปที่มีความสัมพันธ์กันในลักษณะ ดังต่อไปนี้” อ้างอิงตัวบท มาตรา 71 ทวิ: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามวรรคหนึ่ง หมายความว่า บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลตั้งแต่สองนิติบุคคลขึ้นไปที่มีความสัมพันธ์กันในลักษณะ ดังต่อไปนี้ (1) นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นหรือเป็นหุ้นส่วนในอีกนิติบุคคลหนึ่งไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด”

มาตรา 71 ทวิ: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามวรรคหนึ่ง หมายความว่า บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลตั้งแต่สองนิติบุคคลขึ้นไปที่มีความสัมพันธ์กันในลักษณะ ดังต่อไปนี้ (1) นิติบุคคลหนึ่งถือหุ้นหรือเป็นหุ้นส่วนในอีกนิติบุคคลหนึ่งไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของทุนทั้งหมด”

ตามมาตรา 88/4 เจ้าพนักงานประเมินจะต้องให้เวลาล่วงหน้าแก่บุคคลที่ได้รับหมายเรียกหรือคำสั่งไม่น้อยกว่าเท่าใด

• ก. ไม่น้อยกว่าสิบวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง
• ข. ไม่น้อยกว่าสามวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง
• ค. ไม่น้อยกว่าสิบห้าวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง
• ง. ไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง" มาตรา 88/4 กำหนดให้เจ้าพนักงานประเมินต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่น้อยกว่าสามวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง" ผิด: มาตรา 88/4 กำหนดว่า “ไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” ไม่ใช่สามวัน • "ไม่น้อยกว่าสิบวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง" ผิด: มาตรา 88/4 กำหนดว่า “ไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” ไม่ใช่สิบวัน • "ไม่น้อยกว่าสิบห้าวันนับแต่วันได้รับหมายเรียกหรือได้รับคำสั่ง" ผิด: มาตรา 88/4 กำหนดว่า “ไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน” ไม่ใช่สิบห้าวัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 88/4: “จะต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียก” มาตรา 88/4: “นับแต่วันได้รับหมายเรียก หรือได้รับคำสั่ง”

มาตรา 88/4: “จะต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันได้รับหมายเรียก”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้เลิกประกอบกิจการ และจะไปแจ้งการเลิกกิจการ ณ สถานที่ที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ บริษัทต้องแจ้งภายในกำหนดใด

• ก. แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ ✓
• ข. แจ้งพร้อมการคืนใบทะเบียนโดยไม่มีกำหนดนับจากวันเลิกกิจการ
• ค. แจ้งภายในสามสิบวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ
• ง. แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม

Explanation: คำตอบที่ถูก: "แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ" ข้อเท็จจริงว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียนใด”; ได้เลิกประกอบกิจการ → “เลิกประกอบกิจการ”; จะไปแจ้งการเลิกกิจการ → “แจ้งการเลิกกิจการ”; ณ สถานที่ที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ → “ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้” จึงใช้กำหนด คือ “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” ตามมาตรา 85/15 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เริ่มนับจาก “วันเลิกประกอบกิจการ” ไม่ใช่วันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม • "แจ้งภายในสามสิบวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” ไม่ใช่สามสิบวัน • "แจ้งพร้อมการคืนใบทะเบียนโดยไม่มีกำหนดนับจากวันเลิกกิจการ" ผิด: แม้ต้องคืนใบทะเบียน “พร้อมกับการแจ้งเลิกประกอบกิจการ” แต่การแจ้งยังต้องทำ “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 85/15: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนั้นแจ้งการเลิกกิจการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ”

มาตรา 85/15: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนั้นแจ้งการเลิกกิจการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ”

บริษัท ก. จำกัด จ่ายเงินได้พึงประเมินประเภท (3) จากประเทศไทยให้บริษัท ค. ซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายต่างประเทศและมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย โดยเงินได้นี้มิใช่ดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงินตามกรณียกเว้น ตามประมวลรัษฎากร บริษัท ก. จำกัดต้องนำส่งภาษีภายในกำหนดใด

• ก. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น
• ข. ไม่ต้องนำส่งภาษี เพราะผู้รับเงินมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย
• ค. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น ✓
• ง. ภายในสิบห้าวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้เชื่อมกับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. ตั้งขึ้นตามกฎหมายต่างประเทศ → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”; มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย → “มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย”; ได้รับเงินได้ประเภท (3) ที่จ่ายจากประเทศไทย → “ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย”; บริษัท ก. เป็นผู้จ่าย → “ผู้จ่าย”; เงินได้มิใช่ดอกเบี้ยตามกรณียกเว้น → ไม่เข้าเงื่อนไข “เงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงิน...” ดังนั้นกำหนดเวลา คือ “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น” ตามมาตรา 70 วรรคหนึ่งและวรรคสอง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในสิบห้าวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดระยะเวลาไว้ว่า “ภายในเจ็ดวัน” ไม่ใช่ภายในสิบห้าวัน • "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้เริ่มนับจาก “วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น” มิใช่วันที่จ่ายเงินได้ • "ไม่ต้องนำส่งภาษี เพราะผู้รับเงินมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย" ผิด: แหล่งที่มากำหนดกรณีบริษัทต่างประเทศที่มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้ประเภทที่ระบุว่า ให้ผู้จ่ายหักภาษีแล้วนำส่ง และข้อเท็จจริงไม่เข้ากรณียกเว้นเรื่องดอกเบี้ย มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 40 (2): “(2) เงินได้เนื่องจากหน้าที่หรือตำแหน่งงานที่ทำหรือจากการรับทำงานให้ ไม่ว่าจะเป็นค่าธรรมเนียม ค่านายหน้า ค่าส่วนลด เงินอุดหนุนในงานที่ทำ เบี้ยประชุม บำเหน็จ โบนัส เงินค่าเช่าบ้าน เงินที่คำนวณได้จากมูลค่าของการได้อยู่บ้านที่ผู้จ่ายเงินได้ให้อยู่โดยไม่เสียค่าเช่า เงินที่ผู้จ่ายเงินได้จ่ายชำระหนี้ใด ๆ ซึ่งผู้มีเงินได้มีหน้าที่ต้องชำระ และเงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์ใด ๆ บรรดาที่ได้เนื่องจากหน้าที่หรือตำแหน่งงานที่ทำหรือจากการรับทำงานให้นั้น ไม่ว่าหน้าที่หรือตำแหน่งงานหรืองานที่รับทำให้นั้นจะเป็นการประจำหรือชั่วคราว” • มาตรา 40 (3): “(3) ค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์ หรือสิทธิอย่างอื่น เงินปีหรือเงินได้มีลักษณะเป็นเงินรายปีอันได้มาจากพินัยกรรม นิติกรรมอย่างอื่น หรือคำพิพากษาของศาล” • มาตรา 40 (4): “(4) เงินได้ที่เป็น” • มาตรา 40 (5): “(5) เงินหรือประโยชน์อย่างอื่นที่ได้เนื่องจาก” • มาตรา 70 วรรค 1: “มาตรา 70 บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น ทั้งนี้ ให้นำมาตรา 54 มาใช้บังคับโดยอนุโลม” • มาตรา 70 วรรค 2: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับในกรณีที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงินที่มีกฎหมายโดยเฉพาะของประเทศไทยจัดตั้งขึ้นสำหรับให้กู้ยืมเงินเพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม” อ้างอิงตัวบท มาตรา 70: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น”

มาตรา 70: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น”

ตามประวัติกรมสรรพากร สงครามมหาเอเชียบูรพาเกิดขึ้นเมื่อใด

• ก. วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ✓
• ข. วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2486
• ค. วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2481
• ง. วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2482

Explanation: คำตอบที่ถูก: "วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485" ข้อความในหัวข้อการจัดเก็บภาษีอากรตั้งแต่รัชกาลที่ 7 ระบุว่า สงครามมหาเอเชียบูรพาเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2486" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุวันที่เกิดสงครามไว้เป็นวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ไม่ใช่ พ.ศ. 2486 • "วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2481" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าสงครามมหาเอเชียบูรพาเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ไม่ใช่ พ.ศ. 2481 • "วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2482" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าสงครามมหาเอเชียบูรพาเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ไม่ใช่ พ.ศ. 2482 อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “ครั้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ได้เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “ครั้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ได้เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น”

ในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการจัดทำงบประมาณแผ่นดินขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. ใด

• ก. พ.ศ. 2433
• ข. พ.ศ. 2439 ✓
• ค. พ.ศ. 2416
• ง. พ.ศ. 2418

Explanation: คำตอบที่ถูก: "พ.ศ. 2439" ตามประวัติการจัดเก็บภาษีอากรในสมัยรัชกาลที่ 5 ระบุว่า ในปี พ.ศ. 2439 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดทำงบประมาณแผ่นดินขึ้นเป็นครั้งแรก ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "พ.ศ. 2418" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า พ.ศ. 2418 เป็นปีที่ตราพระราชบัญญัติกรมพระคลังมหาสมบัติ ส่วนการจัดทำงบประมาณแผ่นดินครั้งแรกเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2439 • "พ.ศ. 2416" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า พ.ศ. 2416 เป็นปีที่ตราพระราชบัญญัติสำหรับหอรัษฎากรพิพัฒน์ ส่วนการจัดทำงบประมาณแผ่นดินครั้งแรกเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2439 • "พ.ศ. 2433" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า พ.ศ. 2433 เป็นปีที่ยกฐานะกรมพระคลังมหาสมบัติเป็นกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ส่วนการจัดทำงบประมาณแผ่นดินครั้งแรกเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2439 อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “การจัดเก็บภาษีอากรในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2411 - พ.ศ. 2453)” ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “โดยเฉพาะในปี พ.ศ. 2439 พระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดทำงบประมาณแผ่นดินขึ้นเป็นครั้งแรก”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “การจัดเก็บภาษีอากรในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2411 - พ.ศ. 2453)”

ตามสนธิสัญญาทางพระราชไมตรีในสมัยรัชกาลที่ 4 กำหนดให้เก็บภาษีขาเข้าในอัตราเท่าใด

• ก. ร้อยละ 2 ของสินค้า
• ข. ร้อยละ 10 ของสินค้า
• ค. ร้อยละ 5 ของสินค้า
• ง. ร้อยละ 3 ของสินค้า ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ร้อยละ 3 ของสินค้า" ตามประวัติการจัดเก็บภาษีอากรในสมัยรัชกาลที่ 4 สนธิสัญญากำหนดให้ยกเลิกภาษีเบิกร่องหรือภาษีปากเรือ แล้วเก็บภาษีขาเข้าแทนในอัตราเพียงร้อยละ 3 ของสินค้า ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ร้อยละ 10 ของสินค้า" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุอัตราภาษีขาเข้าเพียงร้อยละ 3 ของสินค้า ไม่ใช่ร้อยละ 10 • "ร้อยละ 5 ของสินค้า" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดอัตราภาษีขาเข้าไว้ที่ร้อยละ 3 ของสินค้า ไม่ใช่ร้อยละ 5 • "ร้อยละ 2 ของสินค้า" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้เก็บภาษีขาเข้าในอัตราเพียงร้อยละ 3 ของสินค้า อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “โดยให้เก็บภาษีขาเข้าแทน และให้เก็บในอัตราเพียงร้อยละ 3 ของสินค้าเท่านั้น”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “โดยให้เก็บภาษีขาเข้าแทน และให้เก็บในอัตราเพียงร้อยละ 3 ของสินค้าเท่านั้น”

ข้อใดอธิบายภารกิจของกรมสรรพากรตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร ได้ถูกต้อง

• ก. มุ่งใช้นโยบายภาษีโดยไม่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม
• ข. มุ่งให้ได้ภาษีตามเป้าหมายโดยไม่ต้องคำนึงถึงความทั่วถึงและเป็นธรรม
• ค. มุ่งให้ได้ภาษีตามเป้าหมายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม และให้เกิดความสมัครใจในการเสียภาษี ✓
• ง. มุ่งให้เกิดการเสียภาษีโดยไม่คำนึงถึงความสมัครใจของผู้เสียภาษี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มุ่งให้ได้ภาษีตามเป้าหมายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม และให้เกิดความสมัครใจในการเสียภาษี" ตามข้อ 2 กรมสรรพากรมีภารกิจด้านการจัดเก็บภาษี การเสนอแนะและการใช้นโยบายทางภาษีอากร เพื่อให้ได้ภาษีตามเป้าหมายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม รวมทั้งให้เกิดความสมัครใจในการเสียภาษี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มุ่งใช้นโยบายภาษีโดยไม่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม" ผิด: ข้อ 2 ระบุให้การดำเนินภารกิจเป็นกลไกในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม • "มุ่งให้ได้ภาษีตามเป้าหมายโดยไม่ต้องคำนึงถึงความทั่วถึงและเป็นธรรม" ผิด: ข้อ 2 กำหนดเป้าหมายให้ได้ภาษีอย่างทั่วถึงและเป็นธรรมโดยชัดแจ้ง • "มุ่งให้เกิดการเสียภาษีโดยไม่คำนึงถึงความสมัครใจของผู้เสียภาษี" ผิด: ข้อ 2 ระบุผลที่มุ่งหมายว่าให้เกิดความสมัครใจในการเสียภาษี อ้างอิงตัวบท ข้อ 2 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “เพื่อให้ได้ภาษีตามเป้าหมายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม” ข้อ 2 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “และเกิดความสมัครใจในการเสียภาษี”

ข้อ 2 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “เพื่อให้ได้ภาษีตามเป้าหมายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม”

กรมสรรพากรต้องวางกรอบตัวเลขการจัดเก็บและการคืนภาษีอากรล่วงหน้า และต้องตรวจสอบภายหลังว่าผลการจัดเก็บเป็นไปตามกรอบดังกล่าวหรือไม่ กองวิชาการแผนภาษีต้องดำเนินการอย่างไรตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร

• ก. จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร โดยไม่ต้องติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากร
• ข. จัดทำประมาณการเฉพาะการจัดเก็บภาษีอากร โดยไม่ต้องประมาณการคืนภาษีอากร
• ค. จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร พร้อมทั้งติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับประมาณการที่ได้กำหนดไว้ ✓
• ง. ติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับนโยบายของรัฐบาลแทนประมาณการที่กำหนดไว้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร พร้อมทั้งติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับประมาณการที่ได้กำหนดไว้" กรณีนี้มีทั้งการวางกรอบตัวเลขการจัดเก็บและคืนภาษีอากร และการตรวจสอบผลจริงเทียบกับกรอบ จึงตรงกับข้อ 19 (4) ซึ่งกำหนดให้กองวิชาการแผนภาษีจัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร พร้อมทั้งติดตามประเมินผลการจัดเก็บให้สอดคล้องกับประมาณการที่กำหนดไว้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับนโยบายของรัฐบาลแทนประมาณการที่กำหนดไว้" ผิด: ข้อ 19 (4) กำหนดให้ติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับ “ประมาณการที่ได้กำหนดไว้” • "จัดทำประมาณการเฉพาะการจัดเก็บภาษีอากร โดยไม่ต้องประมาณการคืนภาษีอากร" ผิด: ข้อ 19 (4) ระบุให้จัดทำประมาณการทั้ง “จัดเก็บและคืนภาษีอากร” • "จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร โดยไม่ต้องติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากร" ผิด: ข้อ 19 (4) ระบุว่า “พร้อมทั้งติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากร” อ้างอิงตัวบท ข้อ 19 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร” ข้อ 19 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “พร้อมทั้งติดตามประเมินผลการจัดเก็บภาษีอากรให้สอดคล้องกับประมาณการที่ได้กำหนดไว้”

ข้อ 19 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “จัดทำประมาณการจัดเก็บและคืนภาษีอากร”

กรมสรรพากรย้ายที่ทำการไปอยู่ ณ หอรัษฎากรพิพัฒน์ในพระบรมมหาราชวังเมื่อวันที่ใด

• ก. วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2473
• ข. วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ✓
• ค. วันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2478
• ง. วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2491

Explanation: คำตอบที่ถูก: "วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476" ตามหัวข้อสถานที่ตั้งกรมสรรพากร กรมสรรพากรย้ายที่ทำการไปอยู่ ณ หอรัษฎากรพิพัฒน์ในพระบรมมหาราชวังเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2473" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าวันย้ายที่ทำการไปยังหอรัษฎากรพิพัฒน์คือวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476 • "วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2491" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าวันย้ายที่ทำการไปยังหอรัษฎากรพิพัฒน์คือวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476 • "วันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2478" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าวันย้ายที่ทำการไปยังหอรัษฎากรพิพัฒน์คือวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476 อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “และได้ย้ายที่ ทำการไปอยู่ ณ หอรัษฎากรพิพัฒน์ในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “และได้ย้ายที่ ทำการไปอยู่ ณ หอรัษฎากรพิพัฒน์ในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2476”

ตามประวัติกรมสรรพากร พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรเป็นครั้งแรกกำหนดให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันใด

• ก. วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2481
• ข. วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2481
• ค. วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2482
• ง. วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482" ตามประวัติกรมสรรพากรในหัวข้อประมวลรัษฎากร พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรเป็นครั้งแรกมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2482" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุวันมีผลบังคับใช้เป็นวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 ไม่ใช่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2482 • "วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2481" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 ไม่ใช่ พ.ศ. 2481 • "วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2481" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “โดยให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “โดยให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482”

ตามประวัติกรมสรรพากร ตราพระอุเทนทราธิราชนั่งดีดพิณสามสายมีดอกสี่กลีบ (ประจำยาม) คั่นระหว่างอักษรภาษาไทยและภาษาอังกฤษข้างละกี่ดอก

• ก. ข้างละ 3 ดอก ✓
• ข. ข้างละ 4 ดอก
• ค. ข้างละ 1 ดอก
• ง. ข้างละ 2 ดอก

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ข้างละ 3 ดอก" คำบรรยายตราพระอุเทนทราธิราชนั่งดีดพิณสามสายในประวัติกรมสรรพากรระบุว่า ระหว่างอักษรภาษาไทยและภาษาอังกฤษมีดอกสี่กลีบ (ประจำยาม) ข้างละ 3 ดอก ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ข้างละ 4 ดอก" ผิด: คำว่า “สี่กลีบ” เป็นลักษณะของดอก แต่จำนวนดอกระบุว่าข้างละ 3 ดอก • "ข้างละ 2 ดอก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจำนวนไว้ข้างละ 3 ดอก ไม่ใช่ข้างละ 2 ดอก • "ข้างละ 1 ดอก" ผิด: คำบรรยายตราระบุว่ามีดอกสี่กลีบ (ประจำยาม) ข้างละ 3 ดอก อ้างอิงตัวบท ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “ระหว่างอักษรภาษาไทยและภาษาอังกฤษ มีดอกสี่กลีบ (ประจำยาม) ข้างละ 3 ดอก”

ประวัติกรมสรรพากร (เว็บไซต์กรมสรรพากร): “ระหว่างอักษรภาษาไทยและภาษาอังกฤษ มีดอกสี่กลีบ (ประจำยาม) ข้างละ 3 ดอก”

หน่วยงานหนึ่งของกรมสรรพากรซึ่งปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ประสบปัญหาเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศและขอความช่วยเหลือจากกองเทคโนโลยีสารสนเทศ ตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กองเทคโนโลยีสารสนเทศต้องดำเนินการอย่างไร

• ก. ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่หน่วยงานนั้น ✓
• ข. ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่ประชาชนแทนหน่วยงานนั้น
• ค. ให้การสนับสนุนด้านงบประมาณแก่หน่วยงานนั้นแทนการสนับสนุนทางวิชาการ
• ง. ไม่ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่หน่วยงานนั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่หน่วยงานนั้น" กรณีนี้เป็นหน่วยงานของกรมที่ปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์และมีปัญหาเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ จึงเข้าตามข้อ 10 (3) ซึ่งกำหนดให้กองเทคโนโลยีสารสนเทศให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบดังกล่าวแก่หน่วยงานของกรม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่ประชาชนแทนหน่วยงานนั้น" ผิด: ข้อ 10 (3) ระบุผู้รับการสนับสนุนทางวิชาการว่าเป็นหน่วยงานของกรมซึ่งปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ • "ให้การสนับสนุนด้านงบประมาณแก่หน่วยงานนั้นแทนการสนับสนุนทางวิชาการ" ผิด: ข้อ 10 (3) ระบุการสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ไม่ใช่การสนับสนุนด้านงบประมาณ • "ไม่ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศแก่หน่วยงานนั้น" ผิด: ข้อ 10 (3) กำหนดให้กองเทคโนโลยีสารสนเทศ “ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ” แก่หน่วยงานของกรมซึ่งปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ อ้างอิงตัวบท ข้อ 10 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศให้แก่หน่วยงานของกรม ซึ่งปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์”

ข้อ 10 กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง พ.ศ. 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2567): “ให้การสนับสนุนทางวิชาการเกี่ยวกับระบบเทคโนโลยีสารสนเทศให้แก่หน่วยงานของกรม ซึ่งปฏิบัติงานด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์”

ข้อใดอธิบายความหมายของ D – Development ในค่านิยม I AM RD ได้ถูกต้อง

• ก. มีความรับผิดชอบ ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความขยันหมั่นเพียร มุ่งมั่นและกระตือรือร้น
• ข. มีจริยธรรมและจรรยาบรรณ ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต
• ค. มีความเป็นมืออาชีพ สั่งสมความรู้และความเชี่ยวชาญในงานที่รับผิดชอบ
• ง. พัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพงานและบริการให้ผู้เสียภาษีพึงพอใจ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "พัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพงานและบริการให้ผู้เสียภาษีพึงพอใจ" ตามค่านิยมกรมสรรพากร I AM RD ตัว D – Development หมายถึง พัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพงานและบริการให้ผู้เสียภาษีพึงพอใจ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีความเป็นมืออาชีพ สั่งสมความรู้และความเชี่ยวชาญในงานที่รับผิดชอบ" ผิด: ข้อความนี้เป็นความหมายของ M – Mastery ไม่ใช่ D – Development • "มีความรับผิดชอบ ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความขยันหมั่นเพียร มุ่งมั่นและกระตือรือร้น" ผิด: ข้อความนี้เป็นความหมายของ A – Accountability ไม่ใช่ D – Development • "มีจริยธรรมและจรรยาบรรณ ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต" ผิด: ข้อความนี้เป็นความหมายของ I – Integrity ส่วน D – Development หมายถึงการพัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ อ้างอิงตัวบท ค่านิยมกรมสรรพากร I AM RD: “D – Development: พัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพงานและบริการให้ผู้เสียภาษีพึงพอใจ”

ค่านิยมกรมสรรพากร I AM RD: “D – Development: พัฒนาและคิดค้นนวัตกรรมใหม่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพงานและบริการให้ผู้เสียภาษีพึงพอใจ”

นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายให้พิจารณาคำขอใบอนุญาตของนาง ข. ซึ่งเป็นคู่กรณีและเป็นคู่สมรสของนาย ก. โดยนาย ก. มิได้เป็นคู่กรณีเองและมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของนาง ข. ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง นาย ก. จะทำการพิจารณาคำขอนี้ได้หรือไม่

• ก. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะกรณีคู่สมรสต้องกำหนดในกฎกระทรวงก่อน
• ข. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ เพราะเป็นคู่สมรสของคู่กรณี ✓
• ค. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นคู่กรณีเอง
• ง. นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของคู่กรณี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ เพราะเป็นคู่สมรสของคู่กรณี" ข้อเท็จจริงว่า นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ → “เจ้าหน้าที่”; นาง ข. เป็นคู่สมรสของนาย ก. และเป็นคู่กรณี → “เป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณี”; นาย ก. มิได้เป็นคู่กรณีเอง → “เป็นคู่กรณีเอง” ซึ่งเงื่อนไขนี้ไม่เข้า; นาย ก. มิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของนาง ข. → “เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้” ซึ่งเงื่อนไขนี้ไม่เข้า เมื่อเข้าเงื่อนไขเรื่องคู่สมรสแล้ว ผล คือ “จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” ตามมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ของคู่กรณี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณีจะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะกรณีคู่สมรสต้องกำหนดในกฎกระทรวงก่อน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดกรณีคู่สมรสไว้โดยตรง ส่วนกฎกระทรวงใช้สำหรับ “กรณีอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง” • "นาย ก. จะทำการพิจารณาทางปกครองได้ เพราะมิได้เป็นคู่กรณีเอง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดแยกต่างหากว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่สมรสของคู่กรณีจะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “(2) เป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณี”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้”

ข้อใดอธิบายหลักการกรณีเจ้าหน้าที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแต่ไม่สามารถชำระหนี้ได้ ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ได้ถูกต้อง

• ก. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ซึ่งหน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องดำเนินคดีล้มละลายเอง
• ข. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย แม้เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน
• ค. ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ซึ่งต้องส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย ✓
• ง. ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย แต่หากเหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ซึ่งต้องส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย" ตามข้อ 27 เมื่อเจ้าหน้าที่ไม่สามารถชำระหนี้ได้ หน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสมตามหลักเกณฑ์ที่กระทรวงการคลังกำหนดและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่การไม่สามารถชำระหนี้เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง หรือมีการประพฤติเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน จึงให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย แม้เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการเช่นนั้นเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน" ผิด: แหล่งที่มากำหนดข้อยกเว้นว่า หากเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงหรือกระทำการดังกล่าวเพื่อให้หน่วยงานไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย • "ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย เว้นแต่เหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ซึ่งหน่วยงานของรัฐที่เสียหายต้องดำเนินคดีล้มละลายเอง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดโดยเฉพาะว่าในกรณีข้อยกเว้นให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหาย “ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย” • "ให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย แต่หากเหตุเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ให้พิจารณาผ่อนผันและต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้กรณีทั่วไปต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลาย ส่วนกรณีที่เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงให้ส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสม” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “และต้องไม่ดำเนินคดีล้มละลายแก่ผู้นั้น” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “แต่ถ้าการที่ไม่สามารถชำระหนี้ได้นั้นเกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของเจ้าหน้าที่” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “หรือเจ้าหน้าที่กระทำการใด ๆ อันเป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงเพื่อให้หน่วยงานของรัฐไม่ได้รับชำระหนี้ครบถ้วน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายส่งเรื่องให้พนักงานอัยการดำเนินคดีล้มละลาย”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 27: “ให้หน่วยงานของรัฐที่เสียหายพิจารณาผ่อนผันตามความเหมาะสม”

นาย ก. เป็นคู่กรณีและได้รับแจ้งคำสั่งทางปกครองเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2569 คำสั่งดังกล่าวไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ นาย ก. ประสงค์จะอุทธรณ์ ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง นาย ก. ต้องยื่นอุทธรณ์ต่อผู้ใดและภายในกำหนดใด

• ก. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ออกคำสั่ง
• ข. ยื่นต่อรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลหน่วยงาน ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง
• ค. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง
• ง. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ข้อเท็จจริงที่ว่า นาย ก. เป็นคู่กรณี → “คู่กรณี”; คำสั่งไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี → “คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรี”; ไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ไว้เป็นการเฉพาะ → “ไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ”; นาย ก. ประสงค์จะอุทธรณ์ → “อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้น”; และได้รับแจ้งคำสั่งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2569 → “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” จึงต้องยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในกำหนดดังกล่าว ตามมาตรา 44 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าให้ยื่นอุทธรณ์ “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ออกคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจุดเริ่มนับระยะเวลาจาก “วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” ไม่ใช่วันที่ออกคำสั่ง • "ยื่นต่อรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลหน่วยงาน ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นอุทธรณ์ “ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดย รัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ให้คู่กรณี อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้นโดยยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองใดไม่ได้ออกโดย รัฐมนตรี และไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ให้คู่กรณี อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองนั้นโดยยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว”

นาย ก. เป็นเจ้าพนักงาน รับเงินจำนวนหนึ่งไว้สำหรับตนเองโดยมิชอบ เพื่อกระทำการในตำแหน่งซึ่งเป็นการชอบด้วยหน้าที่ โดยนาย ก. ยังมิได้กระทำการดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดถูกต้อง

• ก. เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบเพื่อกระทำการในตำแหน่ง แม้การนั้นจะชอบด้วยหน้าที่ ✓
• ข. ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ เพราะการที่จะกระทำนั้นชอบด้วยหน้าที่
• ค. เป็นความผิดจากการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด
• ง. ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ จนกว่าจะได้กระทำการในตำแหน่งแล้ว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบเพื่อกระทำการในตำแหน่ง แม้การนั้นจะชอบด้วยหน้าที่" ข้อเท็จจริงว่า นาย ก. เป็นเจ้าพนักงาน → “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน”; รับเงิน → “รับ” และ “ทรัพย์สิน”; ไว้สำหรับตนเอง → “สำหรับตนเองหรือผู้อื่น”; โดยมิชอบ → “โดยมิชอบ”; เพื่อกระทำการในตำแหน่งและยังมิได้กระทำการนั้น → “เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใดในตำแหน่ง”; การนั้นชอบด้วยหน้าที่ → “ไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่” ดังนั้น การรับเงินดังกล่าวเป็นความผิด แม้การที่จะกระทำเป็นการชอบด้วยหน้าที่ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ เพราะการที่จะกระทำนั้นชอบด้วยหน้าที่" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่าเป็นความผิด “ไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่” • "ยังไม่เป็นความผิดจากการรับทรัพย์สินโดยมิชอบ จนกว่าจะได้กระทำการในตำแหน่งแล้ว" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดองค์ประกอบว่า “เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือประโยชน์อื่นใด...เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใดในตำแหน่ง” จึงไม่ต้องรอให้กระทำการนั้นแล้ว • "เป็นความผิดจากการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด" ผิด: กรณีดังกล่าวต้องมีการ “ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด” แต่โจทย์ระบุเพียงการรับเงินเพื่อกระทำการและยังมิได้กระทำการนั้น อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149: “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงานสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด หรือสมาชิกสภาเทศบาล เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือ ประโยชน์อื่นใดสำหรับตนเองหรือผู้อื่นโดยมิชอบ เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใด ในตำแหน่งไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่ ต้องระวางโทษ”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149: “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงานสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด หรือสมาชิกสภาเทศบาล เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สิน หรือ ประโยชน์อื่นใดสำหรับตนเองหรือผู้อื่นโดยมิชอบ เพื่อกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างใด ในตำแหน่งไม่ว่าการนั้นจะชอบหรือมิชอบด้วยหน้าที่ ต้องระวางโทษ”

เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานแห่งหนึ่งพบเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ โดยคำสั่งนั้นพ้นขั้นตอนที่กำหนดให้อุทธรณ์แล้ว และมิได้ทำขึ้นเพราะการแสดงข้อความเท็จ การปกปิดข้อความจริง การข่มขู่ หรือการชักจูงใจโดยให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นที่มิชอบด้วยกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดถูกต้อง

• ก. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และไม่มีกำหนดเวลาเมื่อพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว
• ข. ไม่อาจเพิกถอนได้เพราะพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว แม้เป็นคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์
• ค. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน ✓
• ง. อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ข้อเท็จจริงว่าเจ้าหน้าที่พบเหตุที่จะให้เพิกถอน → “เจ้าหน้าที่หรือผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่” และ “นับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น”; คำสั่งมีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ → “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำ”; พ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว → “ไม่ว่าจะพ้นขั้นตอนการกำหนดให้อุทธรณ์หรือให้โต้แย้ง...มาแล้วหรือไม่”; และคำสั่งมิได้เกิดจากพฤติการณ์ที่เป็นข้อยกเว้น → “เว้นแต่คำสั่งทางปกครองจะได้ทำขึ้นเพราะ...” ดังนั้นจึงอาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องดำเนินการภายในเก้าสิบวันนับแต่รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และไม่มีกำหนดเวลาเมื่อพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว" ผิด: คำสั่งที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องเพิกถอนภายในเก้าสิบวัน เว้นแต่คำสั่งเกิดจากการแสดงข้อความเท็จ การปกปิดข้อความจริง การข่มขู่ หรือการชักจูงใจโดยให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นที่มิชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งกรณีนี้ไม่มีเหตุดังกล่าว • "อาจเพิกถอนได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด และต้องกระทำภายในหกสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้เพิกถอน “ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น” ไม่ใช่หกสิบวัน • "ไม่อาจเพิกถอนได้เพราะพ้นขั้นตอนอุทธรณ์แล้ว แม้เป็นคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่าอาจเพิกถอนได้ “ไม่ว่าจะพ้นขั้นตอนการกำหนดให้อุทธรณ์หรือให้โต้แย้งตามกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นมาแล้วหรือไม่” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “อาจเพิกถอนคำสั่งทาง ปกครองได้ตามหลักเกณฑ์ในมาตรา 51 มาตรา 52 และมาตรา 53” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ต้องกระทำภายใน เก้าสิบวันนับแต่ได้รู้ถึงเหตุที่จะให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครองนั้น เว้นแต่คำสั่งทางปกครองจะได้ทำขึ้น เพราะการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งหรือการข่มขู่หรือการ ชักจูงใจโดยการให้ทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดที่มิชอบด้วยกฎหมาย”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 49 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “อาจเพิกถอนคำสั่งทาง ปกครองได้ตามหลักเกณฑ์ในมาตรา 51 มาตรา 52 และมาตรา 53”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุเท่าใด

• ก. เมื่อมีอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์
• ข. เมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ ✓
• ค. เมื่อมีอายุสิบแปดปีบริบูรณ์
• ง. เมื่อมีอายุยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์" ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19 กำหนดว่า บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อมีอายุสิบแปดปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 กำหนดว่า บุคคลบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่สิบแปดปีบริบูรณ์ • "เมื่อมีอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 ระบุอายุไว้ว่า “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่สิบเก้าปีบริบูรณ์ • "เมื่อมีอายุยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์" ผิด: มาตรา 19 ระบุอายุไว้ว่า “ยี่สิบปีบริบูรณ์” มิใช่ยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19: “บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ ยี่สิบปีบริบูรณ์”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 19: “บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุ ยี่สิบปีบริบูรณ์”

นาย ก. เห็นว่าหน่วยงานของรัฐต้องรับผิดในความเสียหายที่เกิดแก่ตน จึงยื่นคำขอให้หน่วยงานพิจารณาชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ต่อมาพบว่าเรื่องมีปัญหาและอุปสรรคจนไม่อาจพิจารณาให้ทันกำหนด โดยหน่วยงานยังไม่มีคำสั่งและนาย ก. ยังไม่ได้รับแจ้งผลการวินิจฉัย ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถึงกำหนดเวลาพิจารณาคำขอและการขยายระยะเวลาได้ถูกต้อง

• ก. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ✓
• ข. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันหน่วยงานขยายเองได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวันโดยไม่ต้องรายงานหรือขออนุมัติ
• ค. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน
• ง. ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินเก้าสิบวัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน" ข้อเท็จจริงที่นาย ก. เห็นว่าหน่วยงานต้องรับผิด → “ในกรณีที่ผู้เสียหายเห็นว่า หน่วยงานของรัฐต้องรับผิด”; การยื่นคำขอให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทน → “ยื่นคำขอต่อหน่วยงานของรัฐ”; การที่หน่วยงานยังไม่มีคำสั่งและนาย ก. ยังไม่ได้รับแจ้งผล → ยังไม่เกิดกรณี “เมื่อหน่วยงานของรัฐมีคำสั่งเช่นใดแล้วหากผู้เสียหายยังไม่พอใจในผลการวินิจฉัย”; การมีปัญหาและอุปสรรคจนพิจารณาไม่ทัน → “หากเรื่องใดไม่อาจพิจารณาได้ทันในกำหนดนั้น” จึงต้องใช้กำหนดพิจารณาคำขอหนึ่งร้อยแปดสิบวัน และหากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคพร้อมขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ตามมาตรา 11 วรรคสอง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันหน่วยงานขยายเองได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวันโดยไม่ต้องรายงานหรือขออนุมัติ" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่า หากพิจารณาไม่ทัน หน่วยงานจะต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคให้รัฐมนตรีทราบและขออนุมัติขยายระยะเวลา • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้หน่วยงานพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ส่วนเก้าสิบวันเป็นระยะเวลาร้องทุกข์นับแต่ผู้เสียหายได้รับแจ้งผลการวินิจฉัย • "ต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากไม่ทันต้องรายงานปัญหาและอุปสรรคและขออนุมัติ โดยรัฐมนตรีอนุมัติให้ขยายได้ไม่เกินเก้าสิบวัน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดว่ารัฐมนตรีพิจารณาอนุมัติให้ขยายระยะเวลาได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “หากเรื่องใดไม่อาจพิจารณาได้ทันในกำหนดนั้นจะต้องรายงานปัญหาและอุปสรรค” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “และขออนุมัติขยายระยะเวลาออกไปได้” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่รัฐมนตรีดังกล่าวจะพิจารณาอนุมัติให้ขยายระยะเวลาให้อีกได้ไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องของคู่กรณีภายในกี่ชั้น จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้

• ก. นับได้เพียงภายในหนึ่งชั้น
• ข. นับได้เพียงภายในสองชั้น
• ค. นับได้เพียงภายในสี่ชั้น
• ง. นับได้เพียงภายในสามชั้น ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นับได้เพียงภายในสามชั้น" มาตรา 13 (3) กำหนดว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องของคู่กรณี นับได้เพียงภายในสามชั้น จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นับได้เพียงภายในหนึ่งชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) กำหนดให้พี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น มิใช่หนึ่งชั้น • "นับได้เพียงภายในสองชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) กำหนดให้พี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น • "นับได้เพียงภายในสี่ชั้น" ผิด: มาตรา 13 (3) จำกัดพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องไว้เพียงภายในสามชั้น มิใช่สี่ชั้น อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เป็นพี่น้องหรือลูกพี่ลูกน้องนับได้เพียงภายในสามชั้น”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 13 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้จะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้”

ตามประมวลกฎหมายอาญา คดีความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี หากมิได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาล มีกำหนดอายุความกี่ปีนับแต่วันกระทำความผิด

• ก. มีกำหนดอายุความห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด
• ข. มีกำหนดอายุความสิบปีนับแต่วันกระทำความผิด ✓
• ค. มีกำหนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันกระทำความผิด
• ง. มีกำหนดอายุความสิบห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มีกำหนดอายุความสิบปีนับแต่วันกระทำความผิด" ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 (3) กำหนดอายุความสิบปีสำหรับความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี โดยนับแต่วันกระทำความผิด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีกำหนดอายุความหนึ่งปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่หนึ่งปี • "มีกำหนดอายุความห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่ห้าปี • "มีกำหนดอายุความสิบห้าปีนับแต่วันกระทำความผิด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปีมีอายุความสิบปี มิใช่สิบห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95: “สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95: “สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองไม่ได้ออกโดยรัฐมนตรีและไม่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไว้เป็นการเฉพาะ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว

• ก. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับ
• ข. ยื่นต่อผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ
• ค. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ ✓
• ง. ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" มาตรา 44 กำหนดให้คู่กรณียื่นอุทธรณ์ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง และการอุทธรณ์ไม่ทำให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับตามมาตรา 63/2 วรรคหนึ่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “การอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับตามคำสั่งทางปกครอง” เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ • "ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นอุทธรณ์ “ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้งคำสั่งดังกล่าว” ไม่ใช่ภายในสามสิบวัน • "ยื่นต่อผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตนได้รับแจ้ง และการอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้คู่กรณียื่นอุทธรณ์ “ต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครอง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลา”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 44 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ยื่นต่อเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ดอกเบี้ยผิดนัดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ยื่นคำขอให้คิดตั้งแต่เมื่อใด

• ก. นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน ✓
• ข. นับแต่วันมีคำสั่งชดใช้จนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน
• ค. นับแต่วันครบกำหนดชำระจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน
• ง. นับแต่วันยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ข้อ 34 กำหนดให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทน นับแต่วันกระทำละเมิดจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นับแต่วันมีคำสั่งชดใช้จนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันมีคำสั่งชดใช้ • "นับแต่วันยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันยื่นคำขอ • "นับแต่วันครบกำหนดชำระจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน" ผิด: ข้อ 34 กำหนดให้เริ่มคิดดอกเบี้ยผิดนัด “นับแต่วันกระทำละเมิด” มิใช่วันครบกำหนดชำระ อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 34: “ให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดนับแต่วันกระทำละเมิดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้ยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 34: “ให้คิดดอกเบี้ยตามอัตราดอกเบี้ยผิดนัดนับแต่วันกระทำละเมิดในจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้ยื่นคำขอจนถึงวันชำระค่าสินไหมทดแทน”

นาย ก. ได้รับความเสียหายจากการกระทำละเมิดของนาย ข. เมื่อวันที่ 1 มกราคม ต่อมาวันที่ 1 มิถุนายน นาย ก. จึงรู้ถึงการละเมิดและรู้ว่านาย ข. เป็นผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน โดยการเรียกร้องนี้มิได้มีมูลอันเป็นความผิดที่มีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถึงกำหนดอายุความของสิทธิเรียกร้องนี้ถูกต้อง

• ก. ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน
• ข. ให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่า โดยไม่ต้องใช้อายุความหนึ่งปีหรืออายุความสิบปี
• ค. ขาดอายุความเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม โดยไม่ต้องพิจารณาวันที่ 1 มิถุนายน
• ง. ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม" ข้อเท็จจริงว่าทำละเมิดวันที่ 1 มกราคม → “นับแต่วันทำละเมิด”; ข้อเท็จจริงว่านาย ก. รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวนาย ข. วันที่ 1 มิถุนายน → “นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน”; ข้อเท็จจริงว่าการเรียกร้องมิได้มีมูลอันเป็นความผิดทางอาญา → ไม่เข้าเงื่อนไข “เรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา” จึงใช้อายุความหนึ่งปี และอายุความสิบปี โดยเริ่มนับตามวันดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่า โดยไม่ต้องใช้อายุความหนึ่งปีหรืออายุความสิบปี" ผิด: แหล่งกฎหมายให้ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าเฉพาะเมื่อเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญาและมีอายุความทางอาญายาวกว่า • "ขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้หนึ่งปีนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนสิบปีนับแต่วันทำละเมิด • "ขาดอายุความเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม โดยไม่ต้องพิจารณาวันที่ 1 มิถุนายน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดด้วยว่าสิทธิเรียกร้องขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “ขาด อายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่า สินไหมทดแทน” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “ขาด อายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่า สินไหมทดแทน”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดอธิบายความแตกต่างระหว่างคำสั่งทางปกครองกับกฎได้ถูกต้อง

• ก. คำสั่งทางปกครองมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ส่วนกฎเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเป็นการเฉพาะ
• ข. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล โดยไม่รวมการออกกฎ ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ✓
• ค. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเฉพาะเมื่อมีผลถาวร โดยไม่รวมผลชั่วคราว ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล
• ง. คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล และรวมการออกกฎด้วย ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล

Explanation: คำตอบที่ถูก: "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล โดยไม่รวมการออกกฎ ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" มาตรา 5 กำหนดให้คำสั่งทางปกครองครอบคลุมการใช้อำนาจตามกฎหมายที่สร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล แต่ไม่รวมการออกกฎ ขณะที่กฎมีผลบังคับเป็นการทั่วไปและไม่มุ่งใช้แก่กรณีหรือบุคคลใดเป็นการเฉพาะ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเฉพาะเมื่อมีผลถาวร โดยไม่รวมผลชั่วคราว ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าผลของคำสั่งทางปกครองอาจเป็นการถาวรหรือชั่วคราวก็ได้ • "คำสั่งทางปกครองเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีผลสร้างนิติสัมพันธ์หรือกระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคล และรวมการออกกฎด้วย ส่วนกฎมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุชัดว่าคำสั่งทางปกครอง “ไม่หมายความรวมถึงการออกกฎ” • "คำสั่งทางปกครองมีผลบังคับทั่วไปโดยไม่เจาะจงกรณีหรือบุคคล ส่วนกฎเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่กระทบสถานภาพสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลเป็นการเฉพาะ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าลักษณะที่มีผลบังคับเป็นการทั่วไปและไม่มุ่งหมายใช้แก่กรณีหรือบุคคลเฉพาะเป็นความหมายของ “กฎ” มิใช่คำสั่งทางปกครอง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ที่มีผลเป็นการสร้างนิติสัมพันธ์ขึ้น” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือมีผลกระทบต่อสถานภาพของสิทธิ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือหน้าที่ของบุคคล” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แต่ไม่หมายความรวมถึงการออกกฎ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “บทบัญญัติอื่นที่มีผลบังคับเป็นการทั่วไป โดยไม่มุ่งหมายให้ใช้บังคับแก่ กรณีใด” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “หรือบุคคลใดเป็นการเฉพาะ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 5 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “การใช้อำนาจตามกฎหมายของเจ้าหน้าที่ที่มีผลเป็นการสร้างนิติสัมพันธ์ขึ้น”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถึงผลของความเห็นของคณะกรรมการได้ถูกต้อง

• ก. ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ไม่ผูกมัดรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น
• ข. ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้งและรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น
• ค. ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น ✓
• ง. ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ผูกมัดรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ข้อ 16 กำหนดชัดว่า ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐ ดังนั้นผู้แต่งตั้งหรือรัฐอาจมีความเห็นเป็นอย่างอื่นได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้งและรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุว่า “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น” • "ความเห็นของคณะกรรมการผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ไม่ผูกมัดรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุโดยตรงว่า “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง” ที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น • "ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้ง แต่ผูกมัดรัฐมิให้มีความเห็นเป็นอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 16 ระบุว่าความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดทั้ง “ผู้แต่งตั้งหรือรัฐ” ที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 16: “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 16: “ความเห็นของคณะกรรมการไม่ผูกมัดผู้แต่งตั้งหรือรัฐที่จะมีความเห็นเป็นอย่างอื่น”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ คำว่า “ความเสียหาย” หมายความว่าอย่างไร

• ก. ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ โดยรวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ
• ข. ความเสียหายที่มิได้เกิดจากการละเมิด และไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ
• ค. ความเสียหายที่เกิดจากการออกคำสั่งหรือกฎ แต่ไม่รวมถึงการละเมิดอย่างอื่น
• ง. ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ข้อ 4 นิยาม “ความเสียหาย” ว่าเป็นความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ความเสียหายที่มิได้เกิดจากการละเมิด และไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ผิด: ข้อ 4 ระบุว่าเป็น “ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ” • "ความเสียหายที่เกิดจากการออกคำสั่งหรือกฎ แต่ไม่รวมถึงการละเมิดอย่างอื่น" ผิด: ข้อ 4 กำหนดให้หมายถึงความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ และยกเว้นการออกคำสั่งหรือกฎ • "ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ โดยรวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ" ผิด: ข้อ 4 ระบุชัดว่า “แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ” อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 4: “"ความเสียหาย" หมายความว่า ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 4: “"ความเสียหาย" หมายความว่า ความเสียหายที่เกิดจากการละเมิดอย่างใด ๆ แต่ไม่รวมถึงการออกคำสั่งหรือกฎ”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อเข้าทำสัญญาและได้ให้สิ่งใดไว้เป็นมัดจำ การให้มัดจำนั้นมีผลอย่างไร

• ก. เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย ✓
• ข. เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่ไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น
• ค. ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น
• ง. ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย" ตามมาตรา 377 การให้มัดจำเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และมัดจำย่อมเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 ระบุว่า การให้มัดจำย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว • "ไม่เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว และไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 รับรองทั้งการเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้วและการเป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญา • "เป็นพยานหลักฐานว่าสัญญาได้ทำกันขึ้นแล้ว แต่ไม่เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้น" ผิด: มาตรา 377 ระบุว่า มัดจำย่อมเป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “ท่านให้ถือว่า การที่ให้มัดจำนั้นย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “มัดจำนี้ย่อม เป็นประกันการที่จะปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 377: “ท่านให้ถือว่า การที่ให้มัดจำนั้นย่อมเป็นพยานหลักฐานว่าสัญญานั้นได้ทำกันขึ้นแล้ว”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เจ้าหน้าที่ผู้มีหน้าที่พิจารณาคำอุทธรณ์ได้รับคำอุทธรณ์ไว้ และไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ทั้งหมด โดยไม่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น เจ้าหน้าที่ต้องส่งรายงานภายในกำหนดใด และใครเป็นผู้พิจารณาคำอุทธรณ์ต่อไป

• ก. ให้เจ้าหน้าที่นั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จเองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ โดยไม่ต้องรายงานไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์
• ข. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ
• ค. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ ✓
• ง. ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ข้อเท็จจริงว่าเจ้าหน้าที่ได้รับคำอุทธรณ์ → “ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์”; ข้อเท็จจริงว่าไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ทั้งหมด → “ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน” ซึ่งทำให้ต้องดำเนินการ คือ “ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์”; และข้อเท็จจริงว่าไม่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น → ไม่เข้าข้อยกเว้นที่ว่า “บทบัญญัติมาตรานี้ไม่ใช้กับกรณีที่มีกฎหมายเฉพาะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น” ผู้พิจารณาต่อจึงเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ตามมาตรา 45 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้รายงานภายในกำหนดเวลาที่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ มิใช่สิบห้าวัน • "ให้เจ้าหน้าที่นั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จเองภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ โดยไม่ต้องรายงานไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์" ผิด: เมื่อเจ้าหน้าที่ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ แหล่งกฎหมายกำหนดให้รายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ และให้ผู้มีอำนาจนั้นพิจารณาให้แล้วเสร็จ • "ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย ไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์เพื่อพิจารณาต่อ" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดจุดเริ่มนับจากวันที่ได้รับอุทธรณ์ ไม่ใช่วันที่ลงความเห็นไม่เห็นด้วย อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่ง ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนก็ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แต่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ให้ผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์พิจารณาให้แล้วเสร็จภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ตนได้รับรายงาน”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 45 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่ง ไม่เห็นด้วยกับคำอุทธรณ์ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนก็ให้เร่งรายงานความเห็นพร้อมเหตุผลไปยังผู้มีอำนาจพิจารณาคำอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐกระทำละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการฟ้องของผู้เสียหาย

• ก. ฟ้องหน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดพร้อมกันได้โดยตรง
• ข. ฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ ✓
• ค. ฟ้องกระทรวงการคลังแทนหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง
• ง. ฟ้องเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้" ตามมาตรา 5 หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ ผู้เสียหายจึงฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ฟ้องหน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดพร้อมกันได้โดยตรง" ผิด: มาตรา 5 ระบุชัดว่าในกรณีนี้ผู้เสียหายจะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "ฟ้องเจ้าหน้าที่ผู้กระทำละเมิดได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐไม่ได้" ผิด: มาตรา 5 กำหนดว่าผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "ฟ้องกระทรวงการคลังแทนหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง" ผิด: มาตรา 5 ให้ถือว่ากระทรวงการคลังต้องรับผิดเฉพาะเมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ได้สังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งใด อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้ โดยตรง” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้ โดยตรง”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ คำเสนอจะทำสัญญาอันบ่งระยะเวลาให้ทำคำสนองมีผลอย่างไร

• ก. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนมีคำสนองภายในระยะเวลาที่บ่งไว้
• ข. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ทุกเมื่อภายในระยะเวลาที่บ่งไว้
• ค. คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนสิ้นระยะเวลาที่บ่งไว้
• ง. คำเสนอนั้นไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "คำเสนอนั้นไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" มาตรา 354 กำหนดว่า คำเสนอจะทำสัญญาอันบ่งระยะเวลาให้ทำคำสนองนั้น ไม่อาจถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ทุกเมื่อภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 ระบุว่า คำเสนอเช่นนี้ “ไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้” • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนมีคำสนองภายในระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 ห้ามถอนคำเสนอภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ จึงไม่อาจถอนได้แม้ก่อนมีคำสนอง • "คำเสนอนั้นอาจถอนได้ก่อนสิ้นระยะเวลาที่บ่งไว้" ผิด: มาตรา 354 กำหนดตรงกันข้ามว่าไม่อาจถอนคำเสนอได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 354: “ท่านว่าไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 354: “ท่านว่าไม่อาจจะถอนได้ภายในระยะเวลาที่บ่งไว้”

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด

• ก. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย ✓
• ข. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน โดยไม่ต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณา
• ค. กระทรวงการคลังแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย
• ง. หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินหกคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ข้อ 8 กำหนดให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด โดยมีจำนวนไม่เกินห้าคน และต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "กระทรวงการคลังแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ผิด: ข้อ 8 กำหนดให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐที่เกิดความเสียหายเป็นผู้แต่งตั้งคณะกรรมการ • "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินห้าคน โดยไม่ต้องกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณา" ผิด: ข้อ 8 กำหนดว่าในการแต่งตั้งคณะกรรมการ ให้กำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย • "หัวหน้าหน่วยงานของรัฐแต่งตั้งคณะกรรมการจำนวนไม่เกินหกคน และกำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาไว้ด้วย" ผิด: ข้อ 8 กำหนดให้คณะกรรมการมีจำนวนไม่เกินห้าคน อ้างอิงตัวบท ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐดังกล่าวแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดขึ้นคณะหนึ่ง” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “คณะกรรมการตามวรรคหนึ่ง ให้มีจำนวนไม่เกินห้าคน” ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ในการแต่งตั้งคณะกรรมการ ให้กำหนดเวลาแล้วเสร็จของการพิจารณาของคณะกรรมการไว้ด้วย”

ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยหลักเกณฑ์การปฏิบัติเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ 8: “ให้หัวหน้าหน่วยงานของรัฐดังกล่าวแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดขึ้นคณะหนึ่ง”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดอธิบายการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่เมื่อมีเหตุที่อาจกระทบความเป็นกลางได้ถูกต้อง

• ก. เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปได้แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง
• ข. เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง ✓
• ค. เมื่อคู่กรณีคัดค้านและเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง
• ง. เมื่อเจ้าหน้าที่มีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปจนกว่าผู้บังคับบัญชาจะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" มาตรา 16 กำหนดว่า เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง เจ้าหน้าที่ต้องหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อเจ้าหน้าที่มีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปจนกว่าผู้บังคับบัญชาจะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น" ผิด: แหล่งข้อมูลบัญญัติว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งมีเหตุที่มีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง จะทำการพิจารณาทางปกครองในเรื่องนั้นไม่ได้ • "เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเองว่าตนมีเหตุอื่นซึ่งมีสภาพร้ายแรงอันอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลาง ให้พิจารณาเรื่องต่อไปได้แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า หากผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้หยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง • "เมื่อคู่กรณีคัดค้านและเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน ต้องหยุดการพิจารณาไว้ก่อนและแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า หากเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนไม่มีเหตุตามที่คัดค้าน เจ้าหน้าที่จะพิจารณาเรื่องต่อไปก็ได้ แต่ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่ง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้ผู้นั้นหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปชั้นหนึ่งหรือประธานกรรมการทราบ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 16 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ถ้าผู้นั้นเห็นเองว่าตนมีกรณีดังกล่าว ให้ผู้นั้นหยุดการพิจารณาเรื่องไว้ก่อน”

ข้อใดอธิบายอำนาจในการใช้มาตรการบังคับทางปกครองและหลักการเลือกใช้มาตรการตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองได้ถูกต้อง

• ก. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ แต่ห้ามมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการ และต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นโดยกระทบน้อยที่สุด
• ข. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน อำนาจพิจารณาใช้มาตรการเป็นของเจ้าหน้าที่อื่น มิใช่เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง และผู้ใช้อำนาจต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด
• ค. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด ✓
• ง. เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยอาจใช้เกินความจำเป็นได้หากช่วยให้คำสั่งบรรลุผล

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด" ตามมาตรา 63/2 เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครอง เว้นแต่มีการสั่งทุเลาการบังคับ และอาจมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการตามกฎกระทรวงได้ ทั้งนี้ ต้องใช้มาตรการเพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งน้อยที่สุด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ และอาจมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎกระทรวง โดยอาจใช้เกินความจำเป็นได้หากช่วยให้คำสั่งบรรลุผล" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ใช้มาตรการ “เพียงเท่าที่จำเป็น” เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ และให้กระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งน้อยที่สุด • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน อำนาจพิจารณาใช้มาตรการเป็นของเจ้าหน้าที่อื่น มิใช่เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง และผู้ใช้อำนาจต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นและกระทบผู้อยู่ในบังคับน้อยที่สุด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครอง” • "เมื่อไม่มีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งมีอำนาจพิจารณาใช้มาตรการ แต่ห้ามมอบอำนาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นดำเนินการ และต้องใช้เพียงเท่าที่จำเป็นโดยกระทบน้อยที่สุด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่ง “จะมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นเป็นผู้ดำเนินการก็ได้” ตามหลักเกณฑ์และวิธีการในกฎกระทรวง อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งของตนได้ตามบทบัญญัติในหมวดนี้ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งจะมอบอำนาจให้เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่อื่นเป็นผู้ดำเนินการก็ได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ให้เจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพียงเท่าที่จำเป็น” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “โดยกระทบกระเทือนผู้อยู่ในบังคับของคำสั่งทางปกครองน้อยที่สุด”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 63/2 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เจ้าหน้าที่ผู้ทำคำสั่งทางปกครองมีอำนาจที่จะพิจารณาใช้มาตรการบังคับทางปกครองเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งของตนได้ตามบทบัญญัติในหมวดนี้ เว้นแต่จะมีการสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อน”

ข้อใดกล่าวถูกต้องตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองเกี่ยวกับการให้โอกาสคู่กรณีก่อนออกคำสั่งทางปกครอง

• ก. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่กรณีจำเป็นรีบด่วนเจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่นไม่ได้
• ข. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แม้จะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ
• ค. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ แต่ไม่ต้องให้โอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน
• ง. เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่ห้ามให้โอกาสหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่ห้ามให้โอกาสหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ" มาตรา 30 กำหนดว่า หากคำสั่งทางปกครองอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน ทั้งนี้ ห้ามให้โอกาสดังกล่าวหากจะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แต่กรณีจำเป็นรีบด่วนเจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่นไม่ได้" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่าข้อยกเว้นไม่นำหลักการรับฟังมาใช้บังคับ เว้นแต่เจ้าหน้าที่จะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่น • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐาน แม้จะก่อผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุว่า ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ให้โอกาสดังกล่าว ถ้าจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ • "เมื่อคำสั่งอาจกระทบสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ต้องให้คู่กรณีทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ แต่ไม่ต้องให้โอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้เจ้าหน้าที่ต้องให้ทั้งโอกาสทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ และโอกาสโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองอาจกระทบถึงสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสที่จะได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “และมีโอกาสได้โต้แย้ง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “และแสดง พยานหลักฐานของตน” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ให้โอกาสตามวรรคหนึ่ง ถ้าจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรง ต่อประโยชน์สาธารณะ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 30 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “ในกรณีที่คำสั่งทางปกครองอาจกระทบถึงสิทธิของคู่กรณี เจ้าหน้าที่ ต้องให้คู่กรณีมีโอกาสที่จะได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ”

หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายเพื่อการละเมิดของนาย ก. ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ ผลการพิจารณาพบว่านาย ก. กระทำโดยประมาทเลินเล่อธรรมดา มิได้จงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดเป็นผลตามกฎหมาย

• ก. หน่วยงานของรัฐไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าว ✓
• ข. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตน
• ค. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้โดยคำนึงถึงความเป็นธรรมในกรณีนี้
• ง. หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวเต็มจำนวน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หน่วยงานของรัฐไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าว" ข้อเท็จจริงที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย → “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่” ส่วนข้อเท็จจริงที่นาย ก. ประมาทเลินเล่อธรรมดา มิได้จงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง → ไม่เข้าเงื่อนไข “ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” หน่วยงานของรัฐจึงไม่มีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ตามมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะส่วนของตน" ผิด: สิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ชดใช้เกิดได้เมื่อเจ้าหน้าที่กระทำด้วย “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” ซึ่งไม่ตรงกับข้อเท็จจริง • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวเต็มจำนวน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดสิทธิเรียกไว้เมื่อเจ้าหน้าที่กระทำด้วย “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” แต่นาย ก. ประมาทเลินเล่อธรรมดา • "หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้นาย ก. ชดใช้โดยคำนึงถึงความเป็นธรรมในกรณีนี้" ผิด: การคำนึงถึงความร้ายแรงและความเป็นธรรมใช้กำหนดว่าสิทธิเรียกตามวรรคหนึ่งจะมีได้เพียงใด แต่กรณีนี้ไม่เข้าเงื่อนไข “ความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง” อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 8 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำละเมิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาท เลินเล่ออย่างร้ายแรง”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 8 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย เพื่อการละเมิดของเจ้าหน้าที่ ให้หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำละเมิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ได้กระทำการนั้นไปด้วยความจงใจหรือประมาท เลินเล่ออย่างร้ายแรง”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถึงผลของโมฆะกรรมได้ถูกต้อง

• ก. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียไม่อาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้
• ข. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียทุกคนต้องร่วมกันยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้าง
• ค. โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้ ✓
• ง. โมฆะกรรมอาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" มาตรา 172 กำหนดผลของโมฆะกรรมว่าไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และเปิดให้ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียไม่อาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" ผิด: มาตรา 172 บัญญัติให้ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใด “จะยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างก็ได้” • "โมฆะกรรมอาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดอาจยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้" ผิด: มาตรา 172 บัญญัติว่า “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้” • "โมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียทุกคนต้องร่วมกันยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้าง" ผิด: มาตรา 172 ให้ “ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใด” ยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างได้ จึงไม่ต้องร่วมกันทุกคน อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “ผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดจะยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างก็ได้”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172: “โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี

• ก. ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร
• ข. มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร ✓
• ค. ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่มิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี
• ง. มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่ให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร" มาตรา 4 (1) กำหนดให้พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่มิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี” จึงมิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาด้วย • "มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภา แต่ให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี” จึงมิให้ใช้บังคับแก่คณะรัฐมนตรีด้วย • "ให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรีทั้งสององค์กร" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดโดยตรงว่าพระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 4 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่ (1) รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 4 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่ (1) รัฐสภาและคณะรัฐมนตรี”

นาย ก. รู้ว่านาย ข. จะนำเครื่องมือไปใช้กระทำความผิด จึงให้ยืมเครื่องมือนั้นก่อนนาย ข. ลงมือ โดยการกระทำของนาย ก. มีเพียงการให้ยืมเครื่องมือ ต่อมานาย ข. ใช้เครื่องมือนั้นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา นาย ก. มีฐานะและต้องระวางโทษอย่างไร

• ก. นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน ✓
• ข. นาย ก. เป็นตัวการ และต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
• ค. นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษกึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน
• ง. นาย ก. ไม่เป็นผู้สนับสนุน และไม่ต้องรับโทษในฐานะผู้สนับสนุนความผิดนั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน" ข้อเท็จจริงนาย ก. → “ผู้ใด”; การที่นาย ก. รู้ว่านาย ข. จะใช้เครื่องมือกระทำความผิดและจึงให้ยืม → “กระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิด”; การให้ยืมเกิดขึ้นก่อนนาย ข. ลงมือ → “ก่อนหรือขณะกระทำความผิด”; นาย ข. ใช้เครื่องมือนั้นกระทำความผิด → “ผู้อื่นกระทำความผิด” ดังนั้น นาย ก. เป็นผู้สนับสนุนและต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. เป็นตัวการ และต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น" ผิด: มาตรา 83 กำหนดให้เป็นตัวการเมื่อบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป “ได้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน” แต่กรณีนี้นาย ก. มีเพียงการให้ยืมเครื่องมือก่อนลงมือ • "นาย ก. เป็นผู้สนับสนุน และต้องระวางโทษกึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน" ผิด: มาตรา 86 กำหนดโทษไว้ว่า “สองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน” มิใช่กึ่งหนึ่ง • "นาย ก. ไม่เป็นผู้สนับสนุน และไม่ต้องรับโทษในฐานะผู้สนับสนุนความผิดนั้น" ผิด: มาตรา 86 ระบุว่าผู้ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกก่อนหรือขณะผู้อื่นกระทำความผิด “ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิด” อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ผู้ใดกระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดก่อนหรือขณะกระทำความผิด แม้ผู้กระทำความ ผิดจะมิได้รู้ถึงการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกนั้นก็ตาม ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระ ทำความผิด” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุน”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86: “ผู้ใดกระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดก่อนหรือขณะกระทำความผิด แม้ผู้กระทำความ ผิดจะมิได้รู้ถึงการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกนั้นก็ตาม ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระ ทำความผิด”

นาย ก. กำลังเงื้อมีดจะแทงนาง ข. ทันที อันเป็นการประทุษร้ายโดยละเมิดต่อกฎหมาย นาย ค. จึงผลักนาย ก. เพื่อป้องกันสิทธิของนาง ข. ให้พ้นจากการแทง โดยการผลักนั้นพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดถูกต้อง

• ก. ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะนาย ค. ป้องกันสิทธิของนาง ข.
• ข. เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่นาย ค. ยังคงมีความผิด
• ค. ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะภยันตรายเพียงใกล้จะถึงยังไม่เพียงพอ
• ง. เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย และนาย ค. ไม่มีความผิด ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย และนาย ค. ไม่มีความผิด" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้สัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: นาย ค. เป็นผู้กระทำ → “ผู้ใด”; การผลักเพื่อป้องกันสิทธิของนาง ข. → “เพื่อป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น ให้พ้นภยันตราย”; นาย ก. เงื้อมีดจะแทงทันทีโดยละเมิดต่อกฎหมาย → “เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง”; การผลักพอสมควรแก่เหตุ → “ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ” ดังนั้น การกระทำเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายและนาย ค. ไม่มีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่นาย ค. ยังคงมีความผิด" ผิด: แหล่งที่มาระบุผลไว้โดยตรงว่า เมื่อเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว “ผู้นั้นไม่มีความผิด” • "ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะนาย ค. ป้องกันสิทธิของนาง ข." ผิด: แหล่งที่มาระบุว่าอาจกระทำเพื่อ “ป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น” จึงครอบคลุมการป้องกันสิทธิของนาง ข. • "ไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เพราะภยันตรายเพียงใกล้จะถึงยังไม่เพียงพอ" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้ป้องกันได้เมื่อเป็น “ภยันตรายที่ใกล้จะถึง” ซึ่งตรงกับการเงื้อมีดจะแทงทันที อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “ผู้นั้นไม่มีความผิด”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68: “การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย”

ตามประมวลกฎหมายอาญา ข้อใดอธิบายความแตกต่างระหว่างการกระทำโดยเจตนากับการกระทำโดยประมาทได้ถูกต้อง

• ก. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำแม้ไม่ประสงค์หรือเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้
• ข. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือปราศจากความระมัดระวังเพราะไม่อาจใช้ความระมัดระวังได้
• ค. เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้ ✓
• ง. เจตนา คือ กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี ส่วนประมาทคือรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้" มาตรา 59 กำหนดว่า การกระทำโดยเจตนาต้องรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนการกระทำโดยประมาทมิใช่การกระทำโดยเจตนา แต่เป็นการปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีตามวิสัยและพฤติการณ์ ทั้งที่ผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังนั้นได้ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือปราศจากความระมัดระวังเพราะไม่อาจใช้ความระมัดระวังได้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่ • "เจตนา คือ รู้สำนึกในการกระทำแม้ไม่ประสงค์หรือเล็งเห็นผล ส่วนประมาทคือมิใช่เจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมีทั้งที่อาจใช้ได้" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าเจตนาต้องรู้สำนึกในการกระทำและในขณะเดียวกันต้องประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลด้วย • "เจตนา คือ กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี ส่วนประมาทคือรู้สำนึกในการกระทำและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล" ผิด: แหล่งข้อมูลนิยามเจตนาว่าเป็นการรู้สำนึกและประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล ส่วนประมาทเป็นการกระทำที่มิใช่โดยเจตนาและปราศจากความระมัดระวังที่ควรมี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “และในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา” ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้”

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59: “กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดขาดอายุความเมื่อใด

• ก. เมื่อพ้นสองปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด
• ข. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด ✓
• ค. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นห้าปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด
• ง. เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยไม่ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" มาตรา 448 กำหนดให้สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากมูลละเมิดขาดอายุความเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด และหากมูลความผิดทางอาญามีอายุความยาวกว่า ให้ใช้อายุความที่ยาวกว่านั้น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยไม่ใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 ให้เอาอายุความทางอาญาที่ยาวกว่ามาบังคับ เมื่อเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญาและอายุความทางอาญายาวกว่า • "เมื่อพ้นสองปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 กำหนดว่าเมื่อพ้นปีหนึ่ง มิใช่สองปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน • "เมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือพ้นห้าปีนับแต่วันทำละเมิด โดยใช้อายุความทางอาญาที่ยาวกว่าในกรณีที่กฎหมายกำหนด" ผิด: มาตรา 448 กำหนดว่าเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด มิใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ท่านว่าขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “แต่ถ้าเรียกร้องค่าเสียหายในมูลอันเป็นความผิดมีโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา และมีกำหนดอายุความทางอาญายาวกว่าทีกล่าวมานั้นไซร้ ท่านให้เอาอายุความทียาวกว่านั้นมาบังคับ”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448: “สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ท่านว่าขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน”

นาย ก. เป็นเจ้าหน้าที่ซึ่งสังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่ง ขณะปฏิบัติหน้าที่ นาย ก. กระทำละเมิด ทำให้นาง ข. ได้รับความเสียหาย ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ ข้อใดถูกต้อง

• ก. นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้ ✓
• ข. นาง ข. อาจฟ้องกระทรวงการคลังได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้
• ค. นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดและฟ้องนาย ก. ได้โดยตรงในกรณีเดียวกัน
• ง. นาง ข. อาจฟ้องนาย ก. ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้" ข้อเท็จจริง “นาย ก. สังกัดหน่วยงานของรัฐ” → “เจ้าหน้าที่ของตน”; “ขณะปฏิบัติหน้าที่” → “ได้กระทำในการปฏิบัติหน้าที่”; “กระทำละเมิด” → “ผลแห่งละเมิด”; และ “นาง ข. ได้รับความเสียหาย” → “ผู้เสียหาย” จึงเป็นกรณีที่นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง แต่จะฟ้องนาย ก. ไม่ได้ ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาง ข. อาจฟ้องกระทรวงการคลังได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้" ผิด: แหล่งข้อมูลให้ถือว่ากระทรวงการคลังเป็นหน่วยงานที่ต้องรับผิดเฉพาะเมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ได้สังกัดหน่วยงานของรัฐแห่งใด แต่กรณีนี้นาย ก. มีหน่วยงานสังกัด • "นาง ข. อาจฟ้องนาย ก. ได้โดยตรง แต่จะฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดไม่ได้" ผิด: กรณีนี้เกิดขึ้นขณะปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งแหล่งข้อมูลระบุว่า ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐได้โดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ • "นาง ข. อาจฟ้องหน่วยงานของรัฐที่นาย ก. สังกัดและฟ้องนาย ก. ได้โดยตรงในกรณีเดียวกัน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า ในกรณีละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐโดยตรง แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้ อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “แต่จะฟ้องเจ้าหน้าที่ไม่ได้”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 5 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ในกรณีนี้ผู้เสียหายอาจฟ้องหน่วยงานของรัฐดังกล่าวได้โดยตรง”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากร มีกำหนดอายุความกี่ปี

• ก. มีกำหนดอายุความห้าปี
• ข. มีกำหนดอายุความสามปี
• ค. มีกำหนดอายุความยี่สิบปี
• ง. มีกำหนดอายุความสิบปี ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มีกำหนดอายุความสิบปี" มาตรา 193/31 บัญญัติว่า สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มีกำหนดอายุความสิบปี ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "มีกำหนดอายุความสามปี" ผิด: มาตรา 193/31 กำหนดอายุความไว้สิบปี มิใช่สามปี • "มีกำหนดอายุความยี่สิบปี" ผิด: มาตรา 193/31 กำหนดอายุความสิบปี มิใช่ยี่สิบปี • "มีกำหนดอายุความห้าปี" ผิด: มาตรา 193/31 ระบุว่าให้มีกำหนดอายุความสิบปี มิใช่ห้าปี อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/31: “สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มี กำหนดอายุความสิบปี”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/31: “สิทธิเรียกร้องของรัฐที่จะเรียกเอาค่าภาษีอากรให้มี กำหนดอายุความสิบปี”

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับสภาพบุคคลและสิทธิของทารกในครรภ์มารดา

• ก. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วไม่อยู่รอดเป็นทารก
• ข. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก
• ค. สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก ✓
• ง. สภาพบุคคลเริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์และสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก

Explanation: คำตอบที่ถูก: "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" มาตรา 15 กำหนดว่าสภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดลงเมื่อตาย ส่วนทารกในครรภ์มารดาสามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วไม่อยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 กำหนดเงื่อนไขว่าภายหลังคลอดแล้วต้องอยู่รอดเป็นทารก มิใช่ไม่อยู่รอดเป็นทารก • "สภาพบุคคลเริ่มเมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารกและสิ้นสุดเมื่อศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 ระบุว่าสภาพบุคคลสิ้นสุดลงเมื่อตาย • "สภาพบุคคลเริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์และสิ้นสุดเมื่อตาย โดยทารกในครรภ์สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้หากภายหลังคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก" ผิด: มาตรา 15 ระบุว่าสภาพบุคคลเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก มิใช่เริ่มขณะเป็นทารกในครรภ์ อ้างอิงตัวบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สภาพบุคคลย่อมเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สิ้นสุดลงเมื่อตาย” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “ทารกในครรภ์มารดาก็สามารถมีสิทธิต่าง ๆ ได้” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “หากว่าภายหลังคลอดแล้ว อยู่รอดเป็นทารก”

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15: “สภาพบุคคลย่อมเริ่มแต่เมื่อคลอดแล้วอยู่รอดเป็นทารก”

ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง เหตุผลของคำสั่งทางปกครองที่ทำเป็นหนังสืออย่างน้อยต้องประกอบด้วยข้อใด

• ก. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และเหตุที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับตามกฎหมาย
• ข. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ ✓
• ค. การประกาศในราชกิจจานุเบกษา ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ
• ง. ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง และข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" มาตรา 37 กำหนดว่าเหตุผลของคำสั่งทางปกครองที่ทำเป็นหนังสืออย่างน้อยต้องประกอบด้วยข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง และข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อกฎหมายที่อ้างอิง” มิใช่คำร้องขอของผู้อยู่ในบังคับของคำสั่ง • "การประกาศในราชกิจจานุเบกษา ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ” มิใช่การประกาศในราชกิจจานุเบกษา • "ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ ข้อกฎหมายที่อ้างอิง และเหตุที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับตามกฎหมาย" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เหตุผลต้องมี “ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ” ส่วนกรณีที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับเป็นข้อยกเว้น อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ (2) ข้อกฎหมายที่อ้างอิง” พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ (2) ข้อกฎหมายที่อ้างอิง (3) ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ”

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง มาตรา 37 (พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และที่แก้ไขเพิ่มเติม): “เหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญ”

ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อผู้เสียหายยื่นคำขอให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาชดใช้ค่าสินไหมทดแทน หน่วยงานของรัฐต้องพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในกี่วัน

• ก. ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ ✓
• ข. ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่ได้รับคำขอ
• ค. ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ
• ง. ภายในสามร้อยหกสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" มาตรา 11 กำหนดให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในเก้าสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน มิใช่เก้าสิบวัน • "ภายในสามร้อยหกสิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: มาตรา 11 กำหนดระยะเวลาพิจารณาปกติไว้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน ส่วนการขยายเวลาเป็นกรณีที่ไม่อาจพิจารณาได้ทันและต้องขออนุมัติ • "ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่ได้รับคำขอ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุระยะเวลาพิจารณาคำขอไว้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน อ้างอิงตัวบท พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ มาตรา 11 (พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539): “ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาคำขอที่ได้รับตามวรรคหนึ่งให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน”

ตามคำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีที่แถลงต่อรัฐสภาเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 รัฐบาลจะบริหารจัดการน้ำและป้องกันภัยพิบัติอย่างไร

• ก. ให้หน่วยงานแยกกันแจ้งเตือนภัยและบริหารเหตุฉุกเฉิน โดยไม่ใช้ฐานข้อมูลดิจิทัลร่วมกัน
• ข. ยุติการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำ และบริหารการกักเก็บน้ำเป็นครั้งคราวตามสถานการณ์
• ค. เร่งพัฒนา Big Data และใช้ AI วิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูลด้านน้ำและอากาศให้แม่นยำระดับตำบล ✓
• ง. ชะลอการพัฒนา Big Data และงดใช้ AI ในการวิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูลด้านน้ำและอากาศ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เร่งพัฒนา Big Data และใช้ AI วิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูลด้านน้ำและอากาศให้แม่นยำระดับตำบล" คำแถลงนโยบายกำหนดให้เร่งพัฒนา Big Data และใช้ AI วิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูลการบริหารจัดการน้ำและอากาศให้มีความแม่นยำระดับตำบล ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ยุติการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำ และบริหารการกักเก็บน้ำเป็นครั้งคราวตามสถานการณ์" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้เร่งลงทุนพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง • "ให้หน่วยงานแยกกันแจ้งเตือนภัยและบริหารเหตุฉุกเฉิน โดยไม่ใช้ฐานข้อมูลดิจิทัลร่วมกัน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้พัฒนาระบบแจ้งเตือนภัยและบริหารสถานการณ์ฉุกเฉินที่มีเอกภาพบนฐานข้อมูลดิจิทัล • "ชะลอการพัฒนา Big Data และงดใช้ AI ในการวิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูลด้านน้ำและอากาศ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้เร่งรัดการพัฒนา Big Data และใช้ AI ในการวิเคราะห์และพยากรณ์ข้อมูล อ้างอิงตัวบท นโยบายข้อ 16 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “เร่งรัดการพัฒนา ข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data)” นโยบายข้อ 16 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “ใช้ AI ในการวิเคราะห์ พยากรณ์ข้อมูลการบริหารจัดการน้ำ และการพยากรณ์อากาศทั้งระบบให้มีความแม่นยำระดับตำบล”

นโยบายข้อ 16 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “เร่งรัดการพัฒนา ข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data)”

ตามข่าวด้านภาษีและการคลังเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2569 พระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 807) พ.ศ. 2569 ขยายการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือร้อยละ 7 ไปถึงวันใด

• ก. วันที่ 30 กันยายน 2571
• ข. วันที่ 31 ธันวาคม 2570
• ค. วันที่ 30 กันยายน 2569
• ง. วันที่ 30 กันยายน 2570 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "วันที่ 30 กันยายน 2570" พระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 807) พ.ศ. 2569 ขยายการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือร้อยละ 7 ไปถึงวันที่ 30 กันยายน 2570 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "วันที่ 30 กันยายน 2569" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าขยายไปถึงวันที่ 30 กันยายน 2570 ไม่ใช่ปี 2569 • "วันที่ 30 กันยายน 2571" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุปีสิ้นสุดเป็น 2570 ไม่ใช่ 2571 • "วันที่ 31 ธันวาคม 2570" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดวันสิ้นสุดเป็นวันที่ 30 กันยายน 2570 ไม่ใช่วันที่ 31 ธันวาคม 2570 อ้างอิงตัวบท ข่าวในกระแส: ภาษี / การคลัง (24 ส.ค. 2569) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “ขยายการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือร้อยละ 7 ไปถึงวันที่ 30 กันยายน 2570”

ข่าวในกระแส: ภาษี / การคลัง (24 ส.ค. 2569) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “ขยายการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือร้อยละ 7 ไปถึงวันที่ 30 กันยายน 2570”

ในการเลือกตั้ง ส.ส. ทั่วไปเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 ตามผลนับคะแนนอย่างไม่เป็นทางการ พรรคใดได้ที่นั่งมากที่สุด และนายอนุทิน ชาญวีรกูลยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่เท่าไร

• ก. พรรคภูมิใจไทย และนายกรัฐมนตรีคนที่ 31
• ข. พรรคภูมิใจไทย และนายกรัฐมนตรีคนที่ 32 ✓
• ค. พรรคประชาชน และนายกรัฐมนตรีคนที่ 33
• ง. พรรคประชาชน และนายกรัฐมนตรีคนที่ 32

Explanation: คำตอบที่ถูก: "พรรคภูมิใจไทย และนายกรัฐมนตรีคนที่ 32" ตามข่าววันที่ 8 ก.พ. 2569 พรรคภูมิใจไทยได้ที่นั่งมากที่สุดตามผลนับคะแนนอย่างไม่เป็นทางการ และนายอนุทิน ชาญวีรกูลยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 32 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "พรรคภูมิใจไทย และนายกรัฐมนตรีคนที่ 31" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่านายอนุทิน ชาญวีรกูลยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 32 • "พรรคประชาชน และนายกรัฐมนตรีคนที่ 32" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าพรรคภูมิใจไทยได้ที่นั่งมากที่สุด ส่วนพรรคประชาชนได้อันดับ 2 • "พรรคประชาชน และนายกรัฐมนตรีคนที่ 33" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าพรรคภูมิใจไทยได้ที่นั่งมากที่สุด และนายอนุทินยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 32 อ้างอิงตัวบท ข่าวในกระแส: การเมือง / การเลือกตั้ง (8 ก.พ. 2569) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “พรรค ภูมิใจไทย ได้ที่นั่งมากที่สุด” ข่าวในกระแส: การเมือง / การเลือกตั้ง (8 ก.พ. 2569) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “ยังเป็น นายกฯ คนที่ 32”

ข่าวในกระแส: การเมือง / การเลือกตั้ง (8 ก.พ. 2569) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “พรรค ภูมิใจไทย ได้ที่นั่งมากที่สุด”

ตามคำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีที่แถลงต่อรัฐสภาเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 ข้อใดสรุปจุดมุ่งหมายของการปฏิรูประบบราชการควบคู่กับการเสริมสร้างวินัยทางการเงินและการคลังได้ถูกต้อง

• ก. ทำให้ภาครัฐมีขนาดเล็กลง ลดภารกิจซ้ำซ้อนและรายจ่ายที่ไม่จำเป็น พร้อมปรับบทบาทเป็นผู้อำนวยความสะดวกและควบคุมเท่าที่จำเป็น ✓
• ข. คงบทบาท ภารกิจ และกฎหมายของหน่วยงานไว้เช่นเดิม รักษารายจ่ายที่มีอยู่ พร้อมเน้นให้ภาครัฐเป็นผู้ควบคุมเป็นหลัก
• ค. ทำให้ภาครัฐมีขนาดใหญ่ขึ้น เพิ่มภารกิจที่ซ้ำซ้อนและรายจ่ายภาครัฐ พร้อมขยายบทบาทการควบคุมให้ครอบคลุมยิ่งขึ้น
• ง. ลดขนาดภาครัฐแต่คงรายจ่ายด้านสิ่งปลูกสร้างที่ไม่จำเป็น พร้อมประเมินผลโดยไม่มุ่งผลลัพธ์และประโยชน์ที่ประชาชนได้รับ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ทำให้ภาครัฐมีขนาดเล็กลง ลดภารกิจซ้ำซ้อนและรายจ่ายที่ไม่จำเป็น พร้อมปรับบทบาทเป็นผู้อำนวยความสะดวกและควบคุมเท่าที่จำเป็น" นโยบายมุ่งปฏิรูประบบราชการและเสริมสร้างวินัยทางการเงินและการคลังอย่างเป็นระบบ โดยลดความซ้ำซ้อนและรายจ่ายที่ไม่จำเป็น ทำให้ภาครัฐเล็กลง และเปลี่ยนเป็นผู้อำนวยความสะดวกโดยคงบทบาทควบคุมเท่าที่จำเป็น ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ทำให้ภาครัฐมีขนาดใหญ่ขึ้น เพิ่มภารกิจที่ซ้ำซ้อนและรายจ่ายภาครัฐ พร้อมขยายบทบาทการควบคุมให้ครอบคลุมยิ่งขึ้น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ภาครัฐมีขนาดเล็กลง ลดภารกิจที่ซ้ำซ้อน และเหลือบทบาทผู้ควบคุมเพียงเท่าที่จำเป็น • "ลดขนาดภาครัฐแต่คงรายจ่ายด้านสิ่งปลูกสร้างที่ไม่จำเป็น พร้อมประเมินผลโดยไม่มุ่งผลลัพธ์และประโยชน์ที่ประชาชนได้รับ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็น เช่น สิ่งปลูกสร้างที่ไม่จำเป็น และให้ประเมินผลโดยมุ่งผลลัพธ์และประโยชน์ที่ประชาชนได้รับเป็นหลัก • "คงบทบาท ภารกิจ และกฎหมายของหน่วยงานไว้เช่นเดิม รักษารายจ่ายที่มีอยู่ พร้อมเน้นให้ภาครัฐเป็นผู้ควบคุมเป็นหลัก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ปรับบทบาท ภารกิจ และกฎหมายให้ชัดเจน รวมทั้งลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็นและไม่ก่อประโยชน์โดยตรงต่อประชาชน อ้างอิงตัวบท นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “เพื่อให้ภาครัฐมีขนาดเล็กลง” นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “ลดภารกิจที่ซ้ำซ้อน” นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “ลดรายจ่ายของภาครัฐที่ไม่จำเป็น” นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “เปลี่ยนบทบาทภาครัฐเป็น “ผู้อำนวยความสะดวก”” นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “ให้เหลือบทบาท “ผู้ควบคุม” เพียงเท่าที่จำเป็น”

นโยบายข้อ 21 (คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี แถลงต่อรัฐสภา วันพฤหัสบดีที่ 9 เมษายน 2569): “เพื่อให้ภาครัฐมีขนาดเล็กลง”

ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2569 ข้อใดอธิบายหน้าที่ของ VAT e-Service, e-Tax Invoice & e-Receipt และ e-Withholding Tax ได้ถูกต้อง

• ก. VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนแต่ไม่ต้องเสีย VAT ในไทย ส่วนอีก 2 ระบบใช้กับใบกำกับภาษีและการหักภาษี ณ ที่จ่ายทางอิเล็กทรอนิกส์
• ข. VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย โดย e-Tax Invoice ใช้หักภาษี ส่วน e-Withholding Tax ใช้ออกใบกำกับภาษี
• ค. VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย ส่วน e-Tax Invoice และ e-Withholding Tax เป็นระบบยื่นแบบออนไลน์ทั้งคู่
• ง. VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย ส่วนอีก 2 ระบบใช้กับใบกำกับภาษีและการหักภาษี ณ ที่จ่ายทางอิเล็กทรอนิกส์ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย ส่วนอีก 2 ระบบใช้กับใบกำกับภาษีและการหักภาษี ณ ที่จ่ายทางอิเล็กทรอนิกส์" ตาม gk6_0 VAT e-Service ใช้กำกับให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย ขณะที่ e-Tax Invoice & e-Receipt เกี่ยวกับใบกำกับภาษีและใบรับอิเล็กทรอนิกส์ และ e-Withholding Tax เกี่ยวกับการหักภาษี ณ ที่จ่ายอิเล็กทรอนิกส์ ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย ส่วน e-Tax Invoice และ e-Withholding Tax เป็นระบบยื่นแบบออนไลน์ทั้งคู่" ผิด: แหล่งข้อมูลแยกใบกำกับภาษีอิเล็กทรอนิกส์ ระบบหักภาษี ณ ที่จ่ายอิเล็กทรอนิกส์ และการยื่นแบบออนไลน์ออกเป็นคนละรายการ • "VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนแต่ไม่ต้องเสีย VAT ในไทย ส่วนอีก 2 ระบบใช้กับใบกำกับภาษีและการหักภาษี ณ ที่จ่ายทางอิเล็กทรอนิกส์" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศ “ต้องจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย” ไม่ใช่จดทะเบียนแล้วไม่ต้องเสีย VAT • "VAT e-Service กำหนดให้ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย โดย e-Tax Invoice ใช้หักภาษี ส่วน e-Withholding Tax ใช้ออกใบกำกับภาษี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า e-Tax Invoice & e-Receipt เป็นระบบใบกำกับภาษีและใบรับอิเล็กทรอนิกส์ ส่วน e-Withholding Tax เป็นระบบหักภาษี ณ ที่จ่ายอิเล็กทรอนิกส์ อ้างอิงตัวบท หมวด 6 ข่าวสารด้านภาษีและการคลังที่เกี่ยวกับกรมสรรพากร (~10%) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “VAT e-Service: ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศต้องจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย” หมวด 6 ข่าวสารด้านภาษีและการคลังที่เกี่ยวกับกรมสรรพากร (~10%) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “- ใบกำกับภาษีอิเล็กทรอนิกส์ (e-Tax Invoice & e-Receipt) - ระบบหักภาษี ณ ที่จ่ายอิเล็กทรอนิกส์ (e-Withholding Tax)”

หมวด 6 ข่าวสารด้านภาษีและการคลังที่เกี่ยวกับกรมสรรพากร (~10%) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “VAT e-Service: ผู้ให้บริการดิจิทัลจากต่างประเทศต้องจดทะเบียนและเสีย VAT ในไทย”

ข้อใดเป็น 1 ใน 5 องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ

• ก. ผู้ตรวจการเลือกตั้ง
• ข. ผู้ตรวจการแผ่นดิน ✓
• ค. ผู้ตรวจสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
• ง. ผู้ตรวจเงินแผ่นดิน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้ตรวจการแผ่นดิน" ผู้ตรวจการแผ่นดินเป็น 1 ใน 5 องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญตามหัวข้อ 4.3 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้ตรวจการเลือกตั้ง" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุองค์กรด้านการเลือกตั้งว่า “คณะกรรมการการเลือกตั้ง” ไม่ใช่ “ผู้ตรวจการเลือกตั้ง” • "ผู้ตรวจสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเป็น “คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ” ไม่ใช่ “ผู้ตรวจสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ” • "ผู้ตรวจเงินแผ่นดิน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุชื่อว่า “ผู้ตรวจการแผ่นดิน” และ “คณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน” ไม่ใช่ “ผู้ตรวจเงินแผ่นดิน” อ้างอิงตัวบท หัวข้อ 4.3 องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ (5 องค์กร) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ (5 องค์กร) 1. คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) 2. ผู้ตรวจการแผ่นดิน”

หัวข้อ 4.3 องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ (5 องค์กร) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ (5 องค์กร) 1. คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) 2. ผู้ตรวจการแผ่นดิน”

ในการเปิดเผยแฟ้ม UAP ของสหรัฐฯ เมื่อเดือน พ.ค. 2569 ข้อใดอธิบายความหมายของ UAP และหน่วยงานที่ร่วมดำเนินการได้ถูกต้อง

• ก. UAP หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ แต่ NASA และ FBI ไม่ได้ร่วมดำเนินการ
• ข. UAP หมายถึงสำนักงานแก้ไขความผิดปกติทุกมิติ โดยมีกระทรวงพลังงานและ AARO ร่วมดำเนินการ
• ค. UAP หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ โดยมี NASA และ FBI ร่วมดำเนินการ ✓
• ง. UAP หมายถึงระบบเปิดผนึกและรายงานการเผชิญหน้า โดยมีทำเนียบขาวและ ODNI ร่วมดำเนินการ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "UAP หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ โดยมี NASA และ FBI ร่วมดำเนินการ" ข่าวเดือน พ.ค. 2569 ระบุว่า UAP ย่อมาจาก Unidentified Anomalous Phenomena หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ และความร่วมมือเปิดเผยแฟ้มมีทั้ง NASA และ FBI ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "UAP หมายถึงระบบเปิดผนึกและรายงานการเผชิญหน้า โดยมีทำเนียบขาวและ ODNI ร่วมดำเนินการ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า UAP คือ Unidentified Anomalous Phenomena ส่วนระบบเปิดผนึกและรายงานเป็นความหมายของ PURSUE • "UAP หมายถึงสำนักงานแก้ไขความผิดปกติทุกมิติ โดยมีกระทรวงพลังงานและ AARO ร่วมดำเนินการ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า UAP หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ ไม่ใช่สำนักงาน All-domain Anomaly Resolution Office • "UAP หมายถึงปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ แต่ NASA และ FBI ไม่ได้ร่วมดำเนินการ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุชัดว่า NASA และ FBI เป็นหน่วยงานที่ร่วมมือในโครงการ อ้างอิงตัวบท ข่าวในกระแส: การต่างประเทศ / วิทยาศาสตร์ (8 พ.ค. 2569 (ครั้งแรก) → 18 ก.ย. 2569 (ชุดที่ 6)) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “UAP = Unidentified Anomalous Phenomena (ปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ — ชื่อทางการที่ใช้แทน UFO)” ข่าวในกระแส: การต่างประเทศ / วิทยาศาสตร์ (8 พ.ค. 2569 (ครั้งแรก) → 18 ก.ย. 2569 (ชุดที่ 6)) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “เป็นความร่วมมือหลายหน่วยงาน ได้แก่ ทำเนียบขาว, ODNI (สำนักงานผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ), กระทรวงพลังงาน, AARO (All-domain Anomaly Resolution Office) ของกระทรวงสงคราม, NASA, FBI”

ข่าวในกระแส: การต่างประเทศ / วิทยาศาสตร์ (8 พ.ค. 2569 (ครั้งแรก) → 18 ก.ย. 2569 (ชุดที่ 6)) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “UAP = Unidentified Anomalous Phenomena (ปรากฏการณ์ผิดปกติที่ยังระบุไม่ได้ — ชื่อทางการที่ใช้แทน UFO)”

นาย ก. ได้รับบรรจุเข้ารับราชการที่กรมสรรพากร และต้องกรอกข้อมูลเกี่ยวกับระดับการบริหารราชการของหน่วยงานต้นสังกัด นาย ก. ควรระบุข้อใด

• ก. เป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง ✓
• ข. เป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษเช่นเดียวกับกรุงเทพมหานคร
• ค. เป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนจังหวัด
• ง. เป็นส่วนราชการส่วนภูมิภาคในระดับจังหวัด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง" เมื่อหน่วยงานต้นสังกัดของนาย ก. คือกรมสรรพากร จึงใช้หลักที่ระบุว่ากรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนจังหวัด" ผิด: แหล่งข้อมูลจัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดไว้ในส่วนท้องถิ่น แต่ระบุว่ากรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลาง • "เป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษเช่นเดียวกับกรุงเทพมหานคร" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่ารูปแบบพิเศษ ได้แก่ กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยา ขณะที่กรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลาง • "เป็นส่วนราชการส่วนภูมิภาคในระดับจังหวัด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุโดยตรงว่า “กรมสรรพากร เป็นส่วนราชการส่วนกลาง” ไม่ใช่ส่วนภูมิภาค อ้างอิงตัวบท หัวข้อ 4.4 การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “กรมสรรพากร เป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง”

หัวข้อ 4.4 การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “กรมสรรพากร เป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง”

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

• ก. สำนักนายกรัฐมนตรี กระทรวง ทบวง และกรม เป็นส่วนราชการส่วนภูมิภาค
• ข. กรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง ✓
• ค. จังหวัดและอำเภอเป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่น โดยมีผู้ว่าราชการจังหวัดและนายอำเภอ
• ง. กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยาเป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไป

Explanation: คำตอบที่ถูก: "กรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลาง สังกัดกระทรวงการคลัง" ตามหัวข้อ 4.4 กรมสรรพากรเป็นส่วนราชการส่วนกลางและสังกัดกระทรวงการคลัง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยาเป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยาเป็นส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ • "สำนักนายกรัฐมนตรี กระทรวง ทบวง และกรม เป็นส่วนราชการส่วนภูมิภาค" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า สำนักนายกรัฐมนตรี กระทรวง ทบวง และกรม เป็นส่วนกลาง • "จังหวัดและอำเภอเป็นส่วนราชการส่วนท้องถิ่น โดยมีผู้ว่าราชการจังหวัดและนายอำเภอ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า จังหวัดและอำเภอเป็นส่วนภูมิภาค อ้างอิงตัวบท หัวข้อ 4.4 การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “กรมสรรพากร เป็นส่วนราชการส่วนกลาง” หัวข้อ 4.4 การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “สังกัดกระทรวงการคลัง”

หัวข้อ 4.4 การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “กรมสรรพากร เป็นส่วนราชการส่วนกลาง”

ในข่าวกำหนดพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพที่ประกาศราวเดือน ก.ย. 2569 คำราชาศัพท์ “พระบรมราชสรีรางคาร” หมายถึงข้อใด

• ก. หมายถึงกระดูก
• ข. หมายถึงพระศพ
• ค. หมายถึงพระเมรุ
• ง. หมายถึงเถ้า ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หมายถึงเถ้า" ตามข่าวประกาศหมายกำหนดการราวเดือน ก.ย. 2569 คำว่า “พระบรมราชสรีรางคาร” หมายถึงเถ้า ตาม anchor gk8_20 ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หมายถึงกระดูก" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระบรมอัฐิ” หมายถึงกระดูก ส่วน “พระบรมราชสรีรางคาร” หมายถึงเถ้า • "หมายถึงพระศพ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระบรมศพ” หมายถึงศพของพระมหากษัตริย์หรือพระราชินี ส่วน “พระบรมราชสรีรางคาร” หมายถึงเถ้า • "หมายถึงพระเมรุ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “พระเมรุมาศ” คือเมรุสำหรับพระมหากษัตริย์หรือพระราชินี ส่วน “พระบรมราชสรีรางคาร” หมายถึงเถ้า อ้างอิงตัวบท ข่าวในกระแส: สถาบันพระมหากษัตริย์ / ประเพณี (ประกาศหมายกำหนดการราว 22 ก.ย. 2569 (พระราชพิธี 15–19 ธ.ค. 2569)) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “พระบรมราชสรีรางคาร (เถ้า)”

ข่าวในกระแส: สถาบันพระมหากษัตริย์ / ประเพณี (ประกาศหมายกำหนดการราว 22 ก.ย. 2569 (พระราชพิธี 15–19 ธ.ค. 2569)) (คู่มือความรู้รอบตัวและเหตุการณ์ปัจจุบัน SIENSOB): “พระบรมราชสรีรางคาร (เถ้า)”

บริษัท ค. จำกัดประสงค์จะเก็บรวบรวมข้อมูลประวัติอาชญากรรมของนาย ก. โดยนาย ก. ได้ให้ความยินยอมโดยชัดแจ้งแล้ว ตามมาตรา 26 บริษัท ค. จำกัดต้องดำเนินการอย่างไรจึงสอดคล้องกับบทบัญญัติ

• ก. ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย และจัดให้มีมาตรการตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด
• ข. ห้ามเก็บรวบรวมประวัติอาชญากรรม แม้นาย ก. ให้ความยินยอมโดยชัดแจ้งแล้ว
• ค. ต้องกระทำภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือจัดให้มีมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด ✓
• ง. ความยินยอมโดยชัดแจ้งเพียงพอแล้ว โดยไม่ต้องดำเนินการตามเงื่อนไขอื่น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องกระทำภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือจัดให้มีมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด" ข้อเท็จจริงที่บริษัทจะเก็บรวบรวม “ประวัติอาชญากรรม” ทำให้ต้องใช้ข้อกำหนดเฉพาะในมาตรา 26 ซึ่งกำหนดให้กระทำภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือจัดให้มีมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ห้ามเก็บรวบรวมประวัติอาชญากรรม แม้นาย ก. ให้ความยินยอมโดยชัดแจ้งแล้ว" ผิด: มาตรา 26 ห้ามเก็บรวบรวมข้อมูลดังกล่าวเมื่อไม่ได้รับความยินยอมโดยชัดแจ้ง และกำหนดเงื่อนไขเฉพาะสำหรับการเก็บรวบรวมประวัติอาชญากรรม มิได้ห้ามโดยเด็ดขาดแม้ได้รับความยินยอมแล้ว • "ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย และจัดให้มีมาตรการตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด" ผิด: มาตรา 26 ใช้คำว่า “หรือ” จึงกำหนดเงื่อนไขเป็นทางเลือก มิได้บังคับให้ดำเนินการทั้งสองประการพร้อมกัน • "ความยินยอมโดยชัดแจ้งเพียงพอแล้ว โดยไม่ต้องดำเนินการตามเงื่อนไขอื่น" ผิด: มาตรา 26 กำหนดเฉพาะกรณีการเก็บรวบรวมประวัติอาชญากรรมว่า “ต้องกระทำ” ภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือจัดให้มีมาตรการตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด อ้างอิงตัวบท มาตรา 26 พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562: “ในกรณีที่เป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลเกี่ยวกับประวัติอาชญากรรมต้องกระทำภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือได้จัดให้มีมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด”

มาตรา 26 พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562: “ในกรณีที่เป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลเกี่ยวกับประวัติอาชญากรรมต้องกระทำภายใต้การควบคุมของหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย หรือได้จัดให้มีมาตรการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกำหนด”

ตามมาตรา 87 ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่กระทำการตามที่มาตรานี้กำหนด ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินเท่าใด

• ก. ไม่เกินหนึ่งล้านบาท
• ข. ไม่เกินสามล้านบาท
• ค. ไม่เกินสิบล้านบาท
• ง. ไม่เกินห้าล้านบาท ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ไม่เกินห้าล้านบาท" มาตรา 87 กำหนดให้ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่กระทำการตามเงื่อนไขในมาตรานี้ ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินห้าล้านบาท ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่เกินสิบล้านบาท" ผิด: มาตรา 87 ระบุเพดานค่าปรับทางปกครองไม่เกินห้าล้านบาท มิใช่สิบล้านบาท • "ไม่เกินหนึ่งล้านบาท" ผิด: มาตรา 87 ระบุว่า “ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินห้าล้านบาท” มิใช่หนึ่งล้านบาท • "ไม่เกินสามล้านบาท" ผิด: มาตรา 87 กำหนดค่าปรับทางปกครองไว้ไม่เกินห้าล้านบาท มิใช่สามล้านบาท อ้างอิงตัวบท มาตรา 87 พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562: “ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินห้าล้านบาท”

มาตรา 87 พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562: “ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินห้าล้านบาท”

ข้อใดอธิบายขอบเขตของความเห็นหรือคำแนะนำภายในหน่วยงานของรัฐตามมาตรา 15 (3) ได้ถูกต้อง

• ก. อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยความเห็นหรือคำแนะนำภายในได้ แต่ไม่รวมรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง หรือข้อมูลที่นำมาใช้จัดทำความเห็นหรือคำแนะนำนั้น ✓
• ข. ความเห็นหรือคำแนะนำภายในต้องเปิดเผย เพราะไม่อยู่ในประเภทข้อมูลที่อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผย
• ค. ความเห็นหรือคำแนะนำภายในต้องมีคำสั่งมิให้เปิดเผยทุกกรณี โดยไม่ต้องพิจารณาประโยชน์ที่เกี่ยวข้อง
• ง. ความเห็นหรือคำแนะนำภายในรวมถึงรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง และข้อมูลที่นำมาใช้จัดทำความเห็นหรือคำแนะนำนั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยความเห็นหรือคำแนะนำภายในได้ แต่ไม่รวมรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง หรือข้อมูลที่นำมาใช้จัดทำความเห็นหรือคำแนะนำนั้น" มาตรา 15 (3) ครอบคลุมความเห็นหรือคำแนะนำภายในหน่วยงานของรัฐซึ่งอาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยได้ แต่ยกเว้นรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง และข้อมูลข่าวสารที่นำมาใช้ในการทำความเห็นหรือคำแนะนำดังกล่าว ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ความเห็นหรือคำแนะนำภายในรวมถึงรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง และข้อมูลที่นำมาใช้จัดทำความเห็นหรือคำแนะนำนั้น" ผิด: มาตรา 15 (3) ระบุว่าไม่รวมถึงรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง หรือข้อมูลข่าวสารที่นำมาใช้ในการทำความเห็นหรือคำแนะนำภายใน • "ความเห็นหรือคำแนะนำภายในต้องเปิดเผย เพราะไม่อยู่ในประเภทข้อมูลที่อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผย" ผิด: มาตรา 15 (3) ระบุความเห็นหรือคำแนะนำภายในหน่วยงานของรัฐไว้เป็นข้อมูลประเภทที่อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผย • "ความเห็นหรือคำแนะนำภายในต้องมีคำสั่งมิให้เปิดเผยทุกกรณี โดยไม่ต้องพิจารณาประโยชน์ที่เกี่ยวข้อง" ผิด: มาตรา 15 ใช้คำว่า “อาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยก็ได้” และกำหนดให้คำนึงถึงการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย ประโยชน์สาธารณะ และประโยชน์ของเอกชนที่เกี่ยวข้องประกอบกัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ข้อมูลข่าวสารของราชการที่มีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้ หน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยก็ได้” มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “(3) ความเห็นหรือคำแนะนำภายในหน่วยงานของรัฐในการดำเนินการเรื่องหนึ่งเรื่องใด” มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “แต่ทั้งนี้ ไม่รวมถึงรายงานทางวิชาการ” มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “แต่ทั้งนี้ ไม่รวมถึงรายงานทางวิชาการ รายงานข้อเท็จจริง” มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “หรือข้อมูลข่าวสารที่นำมาใช้ในการทำความเห็นหรือคำแนะนำภายในดังกล่าว”

มาตรา 15 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ข้อมูลข่าวสารของราชการที่มีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้ หน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอาจมีคำสั่งมิให้เปิดเผยก็ได้”

ตามมาตรา 2 พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดกี่วันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา

• ก. สามสิบวัน
• ข. เก้าสิบวัน ✓
• ค. หนึ่งร้อยยี่สิบวัน
• ง. หกสิบวัน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เก้าสิบวัน" มาตรา 2 กำหนดให้พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "หกสิบวัน" ผิด: มาตรา 2 ระบุระยะเวลาเก้าสิบวัน มิใช่หกสิบวัน • "หนึ่งร้อยยี่สิบวัน" ผิด: มาตรา 2 กำหนดระยะเวลาเก้าสิบวัน มิใช่หนึ่งร้อยยี่สิบวัน • "สามสิบวัน" ผิด: มาตรา 2 กำหนดว่า “เมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวัน” มิใช่สามสิบวัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 2 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวัน”

มาตรา 2 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวัน”

นาย ก. ยื่นคำขอข้อมูลข่าวสารตามมาตรา 11 ต่อหน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่ง หน่วยงานผู้รับคำขอเห็นว่าข้อมูลดังกล่าวจัดทำโดยหน่วยงานของรัฐแห่งอื่นและระบุห้ามการเปิดเผยไว้ตามระเบียบที่กำหนดตามมาตรา 16 หน่วยงานผู้รับคำขอต้องดำเนินการอย่างไร

• ก. แนะนำให้นาย ก. ไปยื่นคำขอต่อหน่วยงานที่ควบคุมดูแลข้อมูลโดยไม่ชักช้า
• ข. พิจารณาคำขอและมีคำสั่งเกี่ยวกับการเปิดเผยข้อมูลนั้นเอง
• ค. ส่งคำขอให้หน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป ✓
• ง. ปฏิเสธคำขอทันทีเพราะข้อมูลดังกล่าวระบุห้ามการเปิดเผยไว้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ส่งคำขอให้หน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป" ข้อเท็จจริงที่ว่าข้อมูลจัดทำโดยหน่วยงานของรัฐแห่งอื่นและระบุห้ามการเปิดเผยไว้ตามระเบียบที่กำหนดตามมาตรา 16 ทำให้ต้องใช้กรณีเฉพาะตามมาตรา 12 คือส่งคำขอให้หน่วยงานผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ปฏิเสธคำขอทันทีเพราะข้อมูลดังกล่าวระบุห้ามการเปิดเผยไว้" ผิด: ข้อความในมาตรา 12 กำหนดผลให้ส่งคำขอแก่หน่วยงานผู้จัดทำเพื่อพิจารณามีคำสั่ง มิได้กำหนดให้ผู้รับคำขอปฏิเสธทันที • "แนะนำให้นาย ก. ไปยื่นคำขอต่อหน่วยงานที่ควบคุมดูแลข้อมูลโดยไม่ชักช้า" ผิด: มาตรา 12 กำหนดกรณีนี้ไว้โดยเฉพาะว่า “ให้ส่งคำขอนั้นให้หน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป” • "พิจารณาคำขอและมีคำสั่งเกี่ยวกับการเปิดเผยข้อมูลนั้นเอง" ผิด: มาตรา 12 กำหนดให้ส่งคำขอไปยังหน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารเพื่อพิจารณาและมีคำสั่งต่อไป มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 11: “มาตรา 11 นอกจากข้อมูลข่าวสารของราชการที่ลงพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษาแล้วหรือที่จัดไว้ให้ประชาชนเข้าตรวจดูได้แล้วหรือที่มีการจัดให้ประชาชนได้ค้นคว้าตามมาตรา 26 แล้ว ถ้าบุคคลใดขอข้อมูลข่าวสารอื่นใดของราชการและคำขอของผู้นั้นระบุข้อมูลข่าวสารที่ต้องการในลักษณะที่อาจเข้าใจได้ตามควร ให้หน่วยงานของรัฐผู้รับผิดชอบจัดหาข้อมูลข่าวสารนั้นให้แก่ผู้ขอภายในเวลาอันสมควร เว้นแต่ผู้นั้นขอจำนวนมากหรือบ่อยครั้งโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร ข้อมูลข่าวสารของราชการใดมีสภาพที่อาจบุบสลายง่าย หน่วยงานของรัฐจะขอขยายเวลาในการจัดหาให้หรือจะจัดทำสำเนาให้ในสภาพอย่างหนึ่งอย่างใดเพื่อมิให้เกิดความเสียหายแก่ข้อมูลข่าวสารนั้นก็ได้ ข้อมูล…” • มาตรา 16: “มาตรา 16 เพื่อให้เกิดความชัดเจนในทางปฏิบัติว่าข้อมูลข่าวสารของราชการจะเปิดเผยต่อบุคคลใดได้หรือไม่ภายใต้เงื่อนไขเช่นใด และสมควรมีวิธีรักษามิให้รั่วไหลให้หน่วยงานของรัฐกำหนดวิธีการคุ้มครองข้อมูลข่าวสารนั้น ทั้งนี้ ตามระเบียบที่คณะรัฐมนตรีกำหนดว่าด้วยการรักษาความลับของทางราชการ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 12 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ถ้าหน่วยงานของรัฐผู้รับคำขอเห็นว่าข้อมูลข่าวสารที่มีคำขอเป็นข้อมูลข่าวสารที่จัดทำโดยหน่วยงานของรัฐแห่งอื่น และได้ระบุห้ามการเปิดเผยไว้ตามระเบียบที่กำหนดตามมาตรา 16 ให้ส่งคำขอนั้นให้หน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป”

มาตรา 12 พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540: “ถ้าหน่วยงานของรัฐผู้รับคำขอเห็นว่าข้อมูลข่าวสารที่มีคำขอเป็นข้อมูลข่าวสารที่จัดทำโดยหน่วยงานของรัฐแห่งอื่น และได้ระบุห้ามการเปิดเผยไว้ตามระเบียบที่กำหนดตามมาตรา 16 ให้ส่งคำขอนั้นให้หน่วยงานของรัฐผู้จัดทำข้อมูลข่าวสารนั้นพิจารณาเพื่อมีคำสั่งต่อไป”