ประมวลรัษฎากร: ข้อสอบประยุกต์ ชุดที่ 1

บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่หักภาษีตามกรณี 50 (1) และได้จ่ายเงินแล้ว แต่ไม่ได้หักภาษีไว้ บริษัทต้องปฏิบัติอย่างไรตามประมวลรัษฎากร

• ก. ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ✓
• ข. ไม่ต้องนำเงินภาษีไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอ เพราะไม่ได้หักภาษีไว้ในวันที่จ่ายเงิน
• ค. ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน
• ง. ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักส่งต่อพนักงานผู้รับจดทะเบียนในขณะที่มีการจดทะเบียน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ข้อเท็จจริง “บริษัท ค. จำกัด” → “บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคล”; “มีหน้าที่หักภาษี” → “ซึ่งมีหน้าที่หักภาษี”; “กรณี 50 (1)” → “ตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4)”; “ได้จ่ายเงินแล้ว” → “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน”; และ “ไม่ได้หักภาษีไว้” → “ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่” จึงยังต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในกำหนดดังกล่าว ตามมาตรา 52 วรรคหนึ่งแห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องนำเงินภาษีไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอ เพราะไม่ได้หักภาษีไว้ในวันที่จ่ายเงิน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ต้องนำส่งเงินภาษี “ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่” • "ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดระยะเวลาไว้ว่า “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน” • "ต้องนำเงินภาษีที่มีหน้าที่ต้องหักส่งต่อพนักงานผู้รับจดทะเบียนในขณะที่มีการจดทะเบียน" ผิด: กรณี 50 (1) แหล่งข้อมูลกำหนดให้นำเงินภาษีไปส่ง “ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน” ส่วนการนำส่งต่อพนักงานผู้รับจดทะเบียนใช้กับกรณี 50 (5) และ (6) มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 50 (1): “(1) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) ให้คูณเงินได้พึงประเมินที่จ่ายด้วยจำนวนคราวที่จะต้องจ่าย เพื่อให้ได้จำนวนเงินเสมือนหนึ่งว่าได้จ่ายทั้งปีแล้ว คำนวณภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 เป็นเงินภาษีทั้งสิ้นเท่าใดให้หารด้วยจำนวนคราวที่จะต้องจ่าย ได้ผลลัพธ์เป็นเงินเท่าใดให้หักเป็นเงินภาษีไว้เท่านั้น” • มาตรา 50 (2): “(2) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (3) และ (4) ให้คำนวณหักตามอัตราภาษีเงินได้ เว้นแต่” • มาตรา 50 (3): “(3) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (5) และ (6) ที่จ่ายให้แก่ผู้รับซึ่งมิได้เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยให้คำนวณหักในอัตราร้อยละ 15.0 ของเงินได้” • มาตรา 52 วรรค 1: “มาตรา 52 บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคลซึ่งมีหน้าที่หักภาษีตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4) ต้องนำเงินภาษีที่ตนมีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่” • มาตรา 50 (5): “(5) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) เฉพาะที่จ่ายให้แก่ผู้รับซึ่งขายอสังหาริมทรัพย์ ให้คำนวณหักดังต่อไปนี้” อ้างอิงตัวบท มาตรา 52: “บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคลซึ่งมีหน้าที่หักภาษีตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4) ต้องนำเงินภาษีที่ตนมีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่”

มาตรา 52: “บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคลซึ่งมีหน้าที่หักภาษีตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4) ต้องนำเงินภาษีที่ตนมีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้มีหน้าที่หักภาษีที่คำนวณหักไว้ตามบทบัญญัติ 50 (5) และธุรกรรมนั้นมีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม ตามประมวลรัษฎากร บริษัทต้องดำเนินการอย่างไร

• ก. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน
• ข. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน ✓
• ค. ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน
• ง. พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต้องเป็นผู้นำส่งภาษีในขณะที่มีการจดทะเบียน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน" ข้อเท็จจริงที่ว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่หักภาษี → “ผู้มีหน้าที่หักภาษี”; ภาษีเป็นภาษีที่คำนวณหักไว้ตามบทบัญญัติ 50 (5) → “ภาษีที่คำนวณหักไว้” และ “ตามมาตรา 50 (5) และ (6)”; ธุรกรรมมีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม → “นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม” และ “ในขณะที่มีการจดทะเบียน” ดังนั้นบริษัทต้องนำส่งภาษีต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนในขณะที่มีการจดทะเบียน ตามมาตรา 52 วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ผิด: กรณีมีการจดทะเบียน แหล่งที่มากำหนดให้นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน ส่วนการนำส่งตามวรรคหนึ่งใช้ในกรณีที่ไม่มีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม • "ผู้มีหน้าที่หักภาษีต้องนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้นำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม “ในขณะที่มีการจดทะเบียน” • "พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต้องเป็นผู้นำส่งภาษีในขณะที่มีการจดทะเบียน" ผิด: แหล่งที่มาระบุว่า “ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 50 (5): “(5) ในกรณีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) เฉพาะที่จ่ายให้แก่ผู้รับซึ่งขายอสังหาริมทรัพย์ ให้คำนวณหักดังต่อไปนี้” • มาตรา 52 วรรค 2: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียนและห้ามพนักงานเจ้าหน้าที่ลงนามรับรู้ยอมให้ทำหรือบันทึกไว้จนกว่าจะได้รับเงินภาษีที่นำส่งไว้ครบถ้วนถูกต้องแล้ว และในกรณีที่ไม่มีการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม ให้นำส่งตามวรรคหนึ่ง” • มาตรา 52 วรรค 1: “มาตรา 52 บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคลซึ่งมีหน้าที่หักภาษีตามมาตรา 50 (1) (2) (3) และ (4) ต้องนำเงินภาษีที่ตนมีหน้าที่ต้องหักไปส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงิน ไม่ว่าตนจะได้หักภาษีไว้แล้วหรือไม่” อ้างอิงตัวบท มาตรา 52: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน”

มาตรา 52: “ภาษีที่คำนวณหักไว้ตามมาตรา 50 (5) และ (6) ให้ผู้มีหน้าที่หักภาษีนำส่งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้รับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในขณะที่มีการจดทะเบียน”

นาย ก. มิใช่ผู้เยาว์ ศาลมิได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ ไม่มีภริยา และในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วมีเฉพาะเงินได้พึงประเมินประเภท 40 (1) ประเภทเดียวจำนวน 130,000 บาท ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดถูกต้อง

• ก. ไม่ต้องยื่นรายการ เพราะมีเงินได้ประเภท 40 (1) เพียงประเภทเดียว
• ข. ต้องยื่นรายการภายในเดือนเมษายนตามแบบที่อธิบดีกำหนด
• ค. ต้องยื่นรายการภายในเดือนมีนาคมตามแบบที่อธิบดีกำหนด ✓
• ง. ยังไม่ต้องยื่นรายการ เพราะมีเงินได้ไม่เกิน 220,000 บาท

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องยื่นรายการภายในเดือนมีนาคมตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ข้อเท็จจริงนาย ก. เป็นบุคคล → “บุคคลทุกคน”; มิใช่ผู้เยาว์และไม่มีคำสั่งศาลดังกล่าว → ข้อยกเว้น “เว้นแต่ผู้เยาว์ หรือผู้ที่ศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ” ไม่ใช้บังคับ; ไม่มีภริยาและมีเฉพาะเงินได้ประเภท 40 (1) ประเภทเดียว →; เงินได้ 130,000 บาท → “เกิน 120,000 บาท” จึงต้องยื่นรายการ ภายใน “เดือนมีนาคม” และ “แบบที่อธิบดีกำหนด” ตามมาตรา 56 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องยื่นรายการ เพราะมีเงินได้ประเภท 40 (1) เพียงประเภทเดียว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้ไม่มีสามีหรือภริยาซึ่งมีเฉพาะเงินได้ตามมาตรา 40 (1) ประเภทเดียวเกิน 120,000 บาทยื่นรายการ • "ต้องยื่นรายการภายในเดือนเมษายนตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นรายการ “ภายในเดือนมีนาคม ทุก ๆ ปี” ไม่ใช่ภายในเดือนเมษายน • "ยังไม่ต้องยื่นรายการ เพราะมีเงินได้ไม่เกิน 220,000 บาท" ผิด: เกณฑ์เกิน 220,000 บาทใช้กับผู้มีสามีหรือภริยา แต่กรณีไม่มีสามีหรือภริยาและมีเฉพาะเงินได้ตามมาตรา 40 (1) ประเภทเดียว ใช้เกณฑ์เกิน 120,000 บาท มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 40 (1): “(1) เงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงานไม่ว่าจะเป็นเงินเดือน ค่าจ้าง เบี้ยเลี้ยง โบนัส เบี้ยหวัด บำเหน็จ บำนาญ เงินค่าเช่าบ้าน เงินที่คำนวณได้จากมูลค่าของการได้อยู่บ้านที่นายจ้างให้อยู่โดยไม่เสียค่าเช่า เงินที่นายจ้างจ่ายชำระหนี้ใด ๆ ซึ่งลูกจ้างมีหน้าที่ต้องชำระ และเงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์ใด ๆ บรรดาที่ได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน” อ้างอิงตัวบท มาตรา 56: “ให้บุคคลทุกคน เว้นแต่ผู้เยาว์ หรือผู้ที่ศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมินที่ตนได้รับในระหว่างปีภาษีที่ล่วงมาแล้วพร้อมทั้งข้อความอื่น ๆ ภายในเดือนมีนาคม ทุก ๆ ปี” มาตรา 56: “(2) ไม่มีสามีหรือภริยาและมีเงินได้พึงประเมินในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเฉพาะตามมาตรา 40 (1) ประเภทเดียวเกิน 120,000 บาท” มาตรา 56: “ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมินที่ตนได้รับในระหว่างปีภาษีที่ล่วงมาแล้วพร้อมทั้งข้อความอื่น ๆ ภายในเดือนมีนาคม ทุก ๆ ปี ตามแบบที่อธิบดีกำหนด”

มาตรา 56: “ให้บุคคลทุกคน เว้นแต่ผู้เยาว์ หรือผู้ที่ศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมินที่ตนได้รับในระหว่างปีภาษีที่ล่วงมาแล้วพร้อมทั้งข้อความอื่น ๆ ภายในเดือนมีนาคม ทุก ๆ ปี”

ห้างหุ้นส่วนสามัญ ง. ซึ่งมิใช่นิติบุคคล มีเงินได้พึงประเมินในปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว 80,000 บาท และไม่มีภาษีค้างชำระ โดยนาย ก. เป็นผู้จัดการ ส่วนนาย ข. เป็นหุ้นส่วน ตามประมวลรัษฎากร ใครต้องยื่นรายการและยื่นในชื่อใด

• ก. นาย ก. ผู้จัดการยื่นรายการในชื่อตนเองแทนห้างหุ้นส่วนสามัญ ง.
• ข. นาย ข. หุ้นส่วนยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง.
• ค. นาย ก. และนาย ข. ร่วมกันยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง.
• ง. นาย ก. ผู้จัดการยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง. ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. ผู้จัดการยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง." ข้อเท็จจริงจับคู่องค์ประกอบได้ดังนี้: ห้างหุ้นส่วนสามัญ ง. มิใช่นิติบุคคล → “ห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคล”; มีเงินได้ 80,000 บาท → “เกินจำนวนตาม (1)” ซึ่ง (1) กำหนดเกิน 60,000 บาท; นาย ก. เป็นผู้จัดการ → “ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการ”; ไม่มีภาษีค้างชำระ → ไม่เข้าเงื่อนไข “แต่ถ้าห้างหุ้นส่วนหรือคณะบุคคลนั้นมีภาษีค้างชำระ”; นาย ข. เป็นหุ้นส่วน → “ผู้เป็นหุ้นส่วนหรือบุคคลในคณะบุคคลแต่ละคน” ดังนั้น นาย ก. ต้องยื่นรายการ “ในชื่อของห้างหุ้นส่วนหรือคณะบุคคลนั้น” ตามมาตรา 56 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. ผู้จัดการยื่นรายการในชื่อตนเองแทนห้างหุ้นส่วนสามัญ ง." ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้จัดการยื่นรายการ “ในชื่อของห้างหุ้นส่วนหรือคณะบุคคลนั้น” ไม่ใช่ในชื่อของผู้จัดการ • "นาย ข. หุ้นส่วนยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง." ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดโดยเฉพาะว่า “ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการยื่นรายการ” • "นาย ก. และนาย ข. ร่วมกันยื่นรายการในชื่อห้างหุ้นส่วนสามัญ ง." ผิด: การให้ผู้เป็นหุ้นส่วนทุกคนร่วมรับผิดมีเงื่อนไขว่า “ถ้าห้างหุ้นส่วนหรือคณะบุคคลนั้นมีภาษีค้างชำระ” แต่กรณีนี้ไม่มีภาษีค้างชำระ และผู้ยื่นรายการต้องเป็นผู้อำนวยการหรือผู้จัดการ อ้างอิงตัวบท มาตรา 56: “ในกรณีห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลมีเงินได้พึงประเมินในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเกินจำนวนตาม (1) ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมิน” มาตรา 56: “(1) ไม่มีสามีหรือภริยาและมีเงินได้พึงประเมินในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเกิน 60,000 บาท” มาตรา 56: “ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมินในชื่อของห้างหุ้นส่วนหรือคณะบุคคลนั้น”

มาตรา 56: “ในกรณีห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลมีเงินได้พึงประเมินในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเกินจำนวนตาม (1) ให้ผู้อำนวยการหรือผู้จัดการยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมิน”

นาย ก. ไม่ใช่กรณี 18 ทวิ มีภาษีที่ต้องเสียตาม 56 ทวิ จำนวน 9,000 บาท และเลือกชำระเป็นสามงวดเท่า ๆ กัน ต่อมานาย ก. ไม่ชำระงวดที่สองภายในเวลาที่กำหนด ตามประมวลรัษฎากร ผลเป็นอย่างไร

• ก. หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป ✓
• ข. จะหมดสิทธิชำระภาษีเป็นรายงวดเมื่อพ้นกำหนดไปอีกสองเดือน และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป
• ค. หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 เฉพาะงวดที่ไม่ชำระ โดยไม่รวมงวดต่อ ๆ ไป
• ง. ยังมีสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป

Explanation: คำตอบที่ถูก: "หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ข้อเท็จจริงว่าไม่ใช่กรณี 18 ทวิ → “เว้นแต่กรณีตามมาตรา 18 ทวิ”; ภาษี 9,000 บาท → “มีจำนวนตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไป”; เป็นภาษีตาม 56 ทวิ → “ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ”; เลือกชำระสามงวดเท่ากัน → “ชำระเป็นสามงวด ๆ ละเท่า ๆ กัน”; และไม่ชำระงวดที่สองภายในกำหนด → “ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้” จึงเกิดผล คือหมดสิทธิชำระเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป ตามมาตรา 64 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "จะหมดสิทธิชำระภาษีเป็นรายงวดเมื่อพ้นกำหนดไปอีกสองเดือน และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลผูกผลของการหมดสิทธิกับการ “ไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้” โดยไม่ได้ให้ระยะเวลาเพิ่มอีกสองเดือน • "หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 เฉพาะงวดที่ไม่ชำระ โดยไม่รวมงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เสียเงินเพิ่ม “สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป” ไม่ได้จำกัดเฉพาะงวดที่ไม่ชำระ • "ยังมีสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อไม่ชำระภายในเวลาที่กำหนด ผู้ต้องเสียภาษี “หมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 18 ทวิ: “มาตรา 18 ทวิ ในกรณีจำเป็นเพื่อรักษาประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจที่จะประเมินเรียกเก็บภาษีจากผู้ต้องเสียภาษีก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการได้ เมื่อได้ประเมินแล้วให้แจ้งจำนวนภาษีที่ต้องเสียไปยังผู้ต้องเสียภาษีและให้ผู้ต้องเสียภาษีชำระภาษีภายในเจ็ดวันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน ในกรณีนี้จะอุทธรณ์การประเมินก็ได้” • มาตรา 56 ทวิ: “มาตรา 56 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 56 ให้ผู้มีหน้าที่ยื่นรายการตามมาตรา 56 มาตรา 57 มาตรา 57 ทวิ และมาตรา 57 ตรี ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด แสดงรายการเงินได้เฉพาะตามมาตรา 40 (5) (6) (7) หรือ (8) ไม่ว่าจะมีเงินได้ประเภทอื่นรวมอยู่ด้วยหรือไม่ ที่ได้รับตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน ภายในเดือนกันยายนของทุกปีภาษี” • มาตรา 27: “มาตรา 27 บุคคลใดไม่เสียหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาตามที่บัญญัติไว้ในหมวดต่าง ๆ แห่งลักษณะนี้เกี่ยวกับภาษีอากรประเมิน ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 64: “(1) ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ หรือมาตรา 57 จัตวา” มาตรา 64: “การชำระภาษีตาม (1) ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้ ผู้ต้องเสียภาษีหมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป” มาตรา 64: “การชำระภาษีตาม (1) ถ้าไม่ชำระภาษีงวดใดงวดหนึ่งภายในเวลาที่กำหนดไว้ ผู้ต้องเสียภาษีหมดสิทธิที่จะชำระภาษีเป็นรายงวดต่อไป และต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 27 สำหรับงวดที่ไม่ชำระและงวดต่อ ๆ ไป”

มาตรา 64: “(1) ในกรณีที่ต้องเสียตามมาตรา 56 ทวิ หรือมาตรา 57 จัตวา”

นาย ก. เป็นผู้ต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติแห่งส่วนนี้จำนวน 9,000 บาท โดยไม่เข้ากรณียกเว้นตาม 18 ทวิ และภาษีนี้ไม่ได้ต้องเสียตาม 56 ทวิหรือ 57 จัตวา นาย ก. ได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมินและประสงค์ชำระเป็นสามงวดเท่า ๆ กัน งวดที่หนึ่งต้องชำระภายในระยะใดตามประมวลรัษฎากร

• ก. ภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน
• ข. ภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน ✓
• ค. ภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันสุดท้ายที่ต้องชำระงวดที่หนึ่ง
• ง. ตามกำหนดชำระที่ใช้แก่กรณีตาม 56 ทวิหรือ 57 จัตวา

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน" ข้อเท็จจริงแต่ละส่วนสัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: นาย ก. เป็นผู้ต้องเสียภาษี → “ผู้ต้องเสียภาษี”; ภาษีจำนวน 9,000 บาท → “มีจำนวนตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไป”; ไม่เข้ากรณียกเว้นตาม 18 ทวิ → “เว้นแต่กรณีตามมาตรา 18 ทวิ”; ไม่ได้ต้องเสียตาม 56 ทวิหรือ 57 จัตวา → “ในกรณีอื่น”; ประสงค์ชำระสามงวดเท่า ๆ กัน → “จะชำระเป็นสามงวด ๆ ละเท่า ๆ กันก็ได้”; ได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน → “งวดที่หนึ่งต้องชำระภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน” ดังนั้นกำหนดเวลาที่ถูกต้องเป็นไปตามมาตรา 64 (2) แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน" ผิด: แหล่งที่มากำหนดว่า “ภายในสามสิบวัน” ไม่ใช่ภายในหนึ่งเดือน • "ภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันสุดท้ายที่ต้องชำระงวดที่หนึ่ง" ผิด: ถ้อยคำนี้เป็นกำหนดของงวดที่สอง ส่วนงวดที่หนึ่งให้นับจากวันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน • "ตามกำหนดชำระที่ใช้แก่กรณีตาม 56 ทวิหรือ 57 จัตวา" ผิด: กรณีนี้ไม่ได้ต้องเสียตามบทบัญญัติทั้งสอง จึงเป็น “กรณีอื่น” ซึ่งงวดที่หนึ่งต้องชำระภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 18 ทวิ: “มาตรา 18 ทวิ ในกรณีจำเป็นเพื่อรักษาประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีอากร เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจที่จะประเมินเรียกเก็บภาษีจากผู้ต้องเสียภาษีก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการได้ เมื่อได้ประเมินแล้วให้แจ้งจำนวนภาษีที่ต้องเสียไปยังผู้ต้องเสียภาษีและให้ผู้ต้องเสียภาษีชำระภาษีภายในเจ็ดวันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน ในกรณีนี้จะอุทธรณ์การประเมินก็ได้” • มาตรา 56 ทวิ: “มาตรา 56 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 56 ให้ผู้มีหน้าที่ยื่นรายการตามมาตรา 56 มาตรา 57 มาตรา 57 ทวิ และมาตรา 57 ตรี ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด แสดงรายการเงินได้เฉพาะตามมาตรา 40 (5) (6) (7) หรือ (8) ไม่ว่าจะมีเงินได้ประเภทอื่นรวมอยู่ด้วยหรือไม่ ที่ได้รับตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน ภายในเดือนกันยายนของทุกปีภาษี” • มาตรา 57 จัตวา: “มาตรา 57 จัตวา ภายใต้บังคับมาตรา 64 การยื่นรายการตามมาตรา 56 มาตรา 57 มาตรา 57 ทวิ มาตรา 57 ตรี หรือมาตรา 57 เบญจ ถ้ามีภาษีต้องเสียให้ชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายในกำหนดเวลาพร้อมกับการยื่นรายการ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 64: “(2) ในกรณีอื่น งวดที่หนึ่งต้องชำระภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน”

มาตรา 64: “(2) ในกรณีอื่น งวดที่หนึ่งต้องชำระภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจำนวนภาษีที่ประเมิน”

บริษัท ค. จำกัดเป็นบริษัทจดทะเบียน และรอบระยะเวลาบัญชีนี้มีระยะเวลาสิบสองเดือน ตามประมวลรัษฎากร บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีสำหรับรอบระยะเวลาหกเดือนอย่างไร

• ก. ไม่ต้องยื่นรายการและชำระภาษีก่อนกำหนด เพราะความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่รอบระยะเวลาบัญชีที่มีระยะเวลาสิบสองเดือน
• ข. ให้จัดทำประมาณการกำไรสุทธิทั้งรอบระยะเวลาบัญชี แล้วคำนวณและชำระภาษีจากจำนวนกึ่งหนึ่งของประมาณการกำไรสุทธินั้น
• ค. ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี ✓
• ง. ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาสิบสองเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี" ข้อเท็จจริงว่า “เป็นบริษัทจดทะเบียน” → “ในกรณีบริษัทจดทะเบียน” จึงเลือกหลักเกณฑ์ใน (2) ส่วนข้อเท็จจริงว่ารอบระยะเวลาบัญชี “มีระยะเวลาสิบสองเดือน” → ไม่เข้าเงื่อนไข “รอบระยะเวลาบัญชีแรก หรือรอบระยะเวลาบัญชีสุดท้ายน้อยกว่าสิบสองเดือน” ดังนั้น บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี ตามมาตรา 67 ทวิ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องยื่นรายการและชำระภาษีก่อนกำหนด เพราะความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่รอบระยะเวลาบัญชีที่มีระยะเวลาสิบสองเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลยกเว้นเฉพาะบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งมีรอบระยะเวลาบัญชีแรกหรือรอบระยะเวลาบัญชีสุดท้ายน้อยกว่าสิบสองเดือน • "ให้จัดทำประมาณการกำไรสุทธิทั้งรอบระยะเวลาบัญชี แล้วคำนวณและชำระภาษีจากจำนวนกึ่งหนึ่งของประมาณการกำไรสุทธินั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้บริษัทจดทะเบียนคำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือน มิใช่จากกึ่งหนึ่งของประมาณการกำไรสุทธิทั้งรอบระยะเวลาบัญชี • "ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาสิบสองเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าให้คำนวณจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 67 ทวิ วรรค 1: “มาตรา 67 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 68 ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ดังนี้” • มาตรา 65 ทวิ: “มาตรา 65 ทวิ การคำนวณกำไรสุทธิและขาดทุนสุทธิในส่วนนี้ให้เป็นไปตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้ (1) รายการที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ตรี ไม่ให้ถือเป็นรายจ่าย (2) ค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สิน ให้หักได้ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ เงื่อนไข และอัตราที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา การหักค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาดังกล่าว ให้คำนวณหักตามส่วนเฉลี่ยแห่งระยะเวลาที่ได้ทรัพย์สินนั้นมา” • มาตรา 65 ตรี: “มาตรา 65 ตรี รายการต่อไปนี้ไม่ให้ถือเป็นรายจ่ายในการคำนวณกำไรสุทธิ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 67 ทวิ: “(2) ในกรณีบริษัทจดทะเบียน ธนาคารพาณิชย์ตามกฎหมายว่าด้วยการธนาคารพาณิชย์” มาตรา 67 ทวิ: “ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี” มาตรา 67 ทวิ: “ให้คำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี” มาตรา 67 ทวิ: “ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในมาตรา 65 ทวิ และมาตรา 65 ตรี”

มาตรา 67 ทวิ: “(2) ในกรณีบริษัทจดทะเบียน ธนาคารพาณิชย์ตามกฎหมายว่าด้วยการธนาคารพาณิชย์”

บริษัท ค. จำกัด มีรอบระยะเวลาบัญชีสิบสองเดือน และได้ยื่นรายการพร้อมชำระภาษีภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือน ต่อมาบริษัทกำลังคำนวณภาษีที่ต้องชำระประจำรอบระยะเวลาบัญชี ภาษีที่ชำระไว้ดังกล่าวมีผลอย่างไรตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้แยกจากการคำนวณภาษีตามมาตรา 68 และมิให้ถือเป็นเครดิต
• ข. ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป
• ค. ให้ถือว่าเป็นการชำระภาษีตามมาตรา 68 เสร็จสิ้นแล้วโดยไม่ต้องคำนวณอีก
• ง. ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68" ข้อเท็จจริงแต่ละส่วนสัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. จำกัด → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล”; การยื่นรายการพร้อมชำระภาษี → “ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษี”; การยื่นภายในสองเดือนหลังสิ้นรอบหกเดือน → “ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี”; รอบระยะเวลาบัญชีสิบสองเดือน → “น้อยกว่าสิบสองเดือน” จึงไม่เข้าเงื่อนไขข้อยกเว้น; และการคำนวณภาษีประจำรอบ → “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” ดังนั้นต้องถือภาษีที่ชำระไว้เป็นเครดิตตามมาตรา 67 ทวิ วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้แยกจากการคำนวณภาษีตามมาตรา 68 และมิให้ถือเป็นเครดิต" ผิด: ขัดกับข้อความที่กำหนดว่า “ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” • "ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ใช้เป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68 ไม่ใช่ภาษีครึ่งรอบของรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป • "ให้ถือว่าเป็นการชำระภาษีตามมาตรา 68 เสร็จสิ้นแล้วโดยไม่ต้องคำนวณอีก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ภาษีที่ชำระถือเป็นเพียง “เครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” มิใช่การชำระเสร็จสิ้นโดยไม่ต้องคำนวณอีก มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 68: “มาตรา 68 ภายในหนึ่งร้อยห้าสิบวันนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาบัญชี ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการ ซึ่งจำเป็นต้องใช้ในการคำนวณภาษีในรอบระยะเวลาบัญชีตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ” • มาตรา 67 ทวิ วรรค 1: “มาตรา 67 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 68 ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ดังนี้” • มาตรา 67 ทวิ วรรค 2: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68” อ้างอิงตัวบท มาตรา 67 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68”

มาตรา 67 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามวรรคหนึ่ง ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีที่ต้องชำระตามมาตรา 68”

บริษัท ค. จำกัด มิใช่บริษัทจดทะเบียน ธนาคารพาณิชย์ บริษัทเงินทุน บริษัทหลักทรัพย์ หรือบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ และมิได้อยู่ภายใต้หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด โดยมีรอบระยะเวลาบัญชีแรก 10 เดือน สำหรับการยื่นรายการพร้อมชำระภาษีก่อนกำหนดตามประมวลรัษฎากร ข้อใดถูกต้อง

• ก. การยื่นรายการพร้อมชำระภาษีก่อนกำหนดตามวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่บริษัท ค. จำกัด ✓
• ข. บริษัท ค. จำกัดต้องยื่นรายการพร้อมชำระภาษีภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบหกเดือน
• ค. บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีจากกึ่งหนึ่งของประมาณการกำไรสุทธิในรอบบัญชี
• ง. บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนแรก

Explanation: คำตอบที่ถูก: "การยื่นรายการพร้อมชำระภาษีก่อนกำหนดตามวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่บริษัท ค. จำกัด" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้เชื่อมกับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. จำกัด → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล”; การมิใช่บริษัทหรือสถาบันการเงินตามกลุ่มที่ระบุและมิได้อยู่ภายใต้หลักเกณฑ์ของอธิบดี → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนอกจากที่กล่าวใน (2)”; รอบระยะเวลาบัญชีแรก 10 เดือน → “มีรอบระยะเวลาบัญชีแรก...น้อยกว่าสิบสองเดือน” จึงเกิดผล คือ “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ” แก่บริษัทดังกล่าว ตามมาตรา 67 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัท ค. จำกัดต้องยื่นรายการพร้อมชำระภาษีภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบหกเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ” แก่บริษัทซึ่งมีรอบระยะเวลาบัญชีแรกน้อยกว่าสิบสองเดือน จึงใช้กำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งกับกรณีนี้ไม่ได้ • "บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีจากกึ่งหนึ่งของประมาณการกำไรสุทธิในรอบบัญชี" ผิด: แม้บริษัทจะเป็นกรณีนอกจากที่กล่าวใน (2) แต่แหล่งข้อมูลกำหนดให้ความในวรรคหนึ่งมิใช้บังคับเมื่อรอบระยะเวลาบัญชีแรกน้อยกว่าสิบสองเดือน • "บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณและชำระภาษีจากกำไรสุทธิของรอบระยะเวลาหกเดือนแรก" ผิด: บริษัทในกรณี (2) จึงคำนวณจากกำไรสุทธิของรอบหกเดือน แต่ข้อเท็จจริงไม่เข้าเงื่อนไขดังกล่าว และรอบบัญชีแรก 10 เดือนยังอยู่ในข้อยกเว้นที่มิให้ใช้วรรคหนึ่ง มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 67 ทวิ วรรค 1: “มาตรา 67 ทวิ เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีก่อนถึงกำหนดเวลาตามมาตรา 68 ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดพร้อมกับชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายในสองเดือนนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาหกเดือนนับแต่วันแรกของรอบระยะเวลาบัญชี ดังนี้” อ้างอิงตัวบท มาตรา 67 ทวิ: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งมีรอบระยะเวลาบัญชีแรก หรือรอบระยะเวลาบัญชีสุดท้ายน้อยกว่าสิบสองเดือน”

มาตรา 67 ทวิ: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งมีรอบระยะเวลาบัญชีแรก หรือรอบระยะเวลาบัญชีสุดท้ายน้อยกว่าสิบสองเดือน”

บริษัท ก. จำกัด จ่ายเงินได้พึงประเมินประเภท (3) จากประเทศไทยให้บริษัท ค. ซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายต่างประเทศและมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย โดยเงินได้นี้มิใช่ดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงินตามกรณียกเว้น ตามประมวลรัษฎากร บริษัท ก. จำกัดต้องนำส่งภาษีภายในกำหนดใด

• ก. ภายในสิบห้าวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น
• ข. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น ✓
• ค. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น
• ง. ไม่ต้องนำส่งภาษี เพราะผู้รับเงินมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้เชื่อมกับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. ตั้งขึ้นตามกฎหมายต่างประเทศ → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”; มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย → “มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย”; ได้รับเงินได้ประเภท (3) ที่จ่ายจากประเทศไทย → “ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย”; บริษัท ก. เป็นผู้จ่าย → “ผู้จ่าย”; เงินได้มิใช่ดอกเบี้ยตามกรณียกเว้น → ไม่เข้าเงื่อนไข “เงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงิน...” ดังนั้นกำหนดเวลา คือ “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น” ตามมาตรา 70 วรรคหนึ่งและวรรคสอง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในสิบห้าวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดระยะเวลาไว้ว่า “ภายในเจ็ดวัน” ไม่ใช่ภายในสิบห้าวัน • "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้เริ่มนับจาก “วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น” มิใช่วันที่จ่ายเงินได้ • "ไม่ต้องนำส่งภาษี เพราะผู้รับเงินมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย" ผิด: แหล่งที่มากำหนดกรณีบริษัทต่างประเทศที่มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้ประเภทที่ระบุว่า ให้ผู้จ่ายหักภาษีแล้วนำส่ง และข้อเท็จจริงไม่เข้ากรณียกเว้นเรื่องดอกเบี้ย มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 40 (2): “(2) เงินได้เนื่องจากหน้าที่หรือตำแหน่งงานที่ทำหรือจากการรับทำงานให้ ไม่ว่าจะเป็นค่าธรรมเนียม ค่านายหน้า ค่าส่วนลด เงินอุดหนุนในงานที่ทำ เบี้ยประชุม บำเหน็จ โบนัส เงินค่าเช่าบ้าน เงินที่คำนวณได้จากมูลค่าของการได้อยู่บ้านที่ผู้จ่ายเงินได้ให้อยู่โดยไม่เสียค่าเช่า เงินที่ผู้จ่ายเงินได้จ่ายชำระหนี้ใด ๆ ซึ่งผู้มีเงินได้มีหน้าที่ต้องชำระ และเงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์ใด ๆ บรรดาที่ได้เนื่องจากหน้าที่หรือตำแหน่งงานที่ทำหรือจากการรับทำงานให้นั้น ไม่ว่าหน้าที่หรือตำแหน่งงานหรืองานที่รับทำให้นั้นจะเป็นการประจำหรือชั่วคราว” • มาตรา 40 (3): “(3) ค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์ หรือสิทธิอย่างอื่น เงินปีหรือเงินได้มีลักษณะเป็นเงินรายปีอันได้มาจากพินัยกรรม นิติกรรมอย่างอื่น หรือคำพิพากษาของศาล” • มาตรา 40 (4): “(4) เงินได้ที่เป็น” • มาตรา 40 (5): “(5) เงินหรือประโยชน์อย่างอื่นที่ได้เนื่องจาก” • มาตรา 70 วรรค 1: “มาตรา 70 บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น ทั้งนี้ ให้นำมาตรา 54 มาใช้บังคับโดยอนุโลม” • มาตรา 70 วรรค 2: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับในกรณีที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงินที่มีกฎหมายโดยเฉพาะของประเทศไทยจัดตั้งขึ้นสำหรับให้กู้ยืมเงินเพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม” อ้างอิงตัวบท มาตรา 70: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น”

มาตรา 70: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น”

บริษัท ค. จำกัด ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย และได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาล ข้อใดเป็นผลตามประมวลรัษฎากร

• ก. บริษัทต้องเสียภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว แต่ผู้จ่ายไม่ต้องหักภาษีจากเงินได้
• ข. ผู้จ่ายต้องหักภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว แต่นำส่งโดยไม่ต้องยื่นรายการ
• ค. มิให้นำความในวรรคหนึ่งมาใช้บังคับแก่ดอกเบี้ยที่บริษัทได้รับจากรัฐบาล ✓
• ง. ให้นำความในวรรคหนึ่งมาใช้บังคับ โดยผู้จ่ายต้องหักภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "มิให้นำความในวรรคหนึ่งมาใช้บังคับแก่ดอกเบี้ยที่บริษัทได้รับจากรัฐบาล" บริษัท ค. จำกัดตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”; มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย → “มิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย”; ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ย → “ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ย”; และได้รับจากรัฐบาล → “จากรัฐบาล” จึงเข้าข้อยกเว้นที่กำหนดว่า “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ” ตามมาตรา 70 วรรคสอง ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัทต้องเสียภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว แต่ผู้จ่ายไม่ต้องหักภาษีจากเงินได้" ผิด: ข้อยกเว้นกำหนดมิให้นำความในวรรคหนึ่งมาใช้บังคับ มิได้คงหน้าที่เสียภาษีตามวรรคหนึ่งไว้แก่บริษัท • "ผู้จ่ายต้องหักภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว แต่นำส่งโดยไม่ต้องยื่นรายการ" ผิด: กรณีดอกเบี้ยจากรัฐบาลอยู่ภายใต้ถ้อยคำว่า “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ” จึงไม่นำหน้าที่หักและนำส่งตามวรรคหนึ่งมาใช้ • "ให้นำความในวรรคหนึ่งมาใช้บังคับ โดยผู้จ่ายต้องหักภาษีจากดอกเบี้ยดังกล่าว" ผิด: แหล่งที่มาระบุว่า “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ” เมื่อบริษัทต่างประเทศได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาล มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 70 วรรค 1: “มาตรา 70 บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทยแต่ได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2)(3) (4) (5) หรือ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นเสียภาษี โดยให้ผู้จ่ายหักภาษีจากเงินได้พึงประเมินที่จ่ายตามอัตราภาษีเงินได้สำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล แล้วนำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้พึงประเมินนั้น ทั้งนี้ ให้นำมาตรา 54 มาใช้บังคับโดยอนุโลม” • มาตรา 70 วรรค 2: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับในกรณีที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาลหรือสถาบันการเงินที่มีกฎหมายโดยเฉพาะของประเทศไทยจัดตั้งขึ้นสำหรับให้กู้ยืมเงินเพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม” อ้างอิงตัวบท มาตรา 70: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับในกรณีที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาล”

มาตรา 70: “ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับในกรณีที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาล”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการ และกรณีนี้ไม่อยู่ภายใต้บทบัญญัติที่ให้ใช้บังคับก่อน ในเดือนภาษีหนึ่งบริษัทมีภาษีขาย 50,000 บาท และภาษีซื้อ 80,000 บาท โดยได้นำภาษีซื้อดังกล่าวมาหักในการคำนวณภาษีของเดือนนั้นแล้ว ตามประมวลรัษฎากร ผลเป็นอย่างไร

• ก. ให้บริษัทชำระภาษีเท่ากับส่วนต่าง และไม่มีเครดิตภาษีสำหรับเดือนภาษีนั้น
• ข. ให้เป็นเครดิตภาษี แต่บริษัทมีสิทธิได้รับคืนภาษีเท่านั้น โดยนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มไม่ได้
• ค. ให้บริษัทนำภาษีซื้อไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ ภายในสามปีนับจากวันที่ออกใบกำกับภาษี
• ง. ให้เป็นเครดิตภาษี และบริษัทมีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ตามส่วน 8 ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้เป็นเครดิตภาษี และบริษัทมีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ตามส่วน 8" ข้อเท็จจริงแต่ละส่วนเชื่อมกับองค์ประกอบดังนี้: กรณีไม่อยู่ภายใต้บทบัญญัติที่ให้ใช้บังคับก่อน → “ภายใต้บังคับมาตรา 82/7 มาตรา 82/8 และมาตรา 82/16”; บริษัทเป็นผู้ประกอบการ → “ผู้ประกอบการ”; การคำนวณในเดือนภาษีหนึ่ง → “คำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี”; ภาษีซื้อ 80,000 บาทมากกว่าภาษีขาย 50,000 บาท → “หากภาษีซื้อมากกว่าภาษีขาย”; และการนำภาษีซื้อมาหักแล้วทำให้เงื่อนไข ซึ่งกำหนดว่า “ภาษีซื้อที่มิได้นำไปหัก” ไม่ใช้บังคับ ดังนั้น ผล คือให้เป็นเครดิตภาษี และบริษัทมีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ตามส่วน 8 ตามมาตรา 82/3 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้บริษัทชำระภาษีเท่ากับส่วนต่าง และไม่มีเครดิตภาษีสำหรับเดือนภาษีนั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ชำระภาษีเท่ากับส่วนต่างเมื่อภาษีขายมากกว่าภาษีซื้อ แต่กรณีนี้ภาษีซื้อมากกว่าภาษีขาย • "ให้เป็นเครดิตภาษี แต่บริษัทมีสิทธิได้รับคืนภาษีเท่านั้น โดยนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มไม่ได้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าผู้ประกอบการมีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือนำเครดิตไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ตามส่วน 8 • "ให้บริษัทนำภาษีซื้อไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ ภายในสามปีนับจากวันที่ออกใบกำกับภาษี" ผิด: การนำภาษีซื้อไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นใช้กับภาษีซื้อที่มิได้นำไปหักในเดือนภาษีเพราะมีเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด แต่โจทย์ระบุว่าได้นำมาหักแล้ว มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 82/7: “มาตรา 82/7 ในการขายยาสูบตามประเภทและชนิดที่อธิบดีกำหนดโดยอนุมัติรัฐมนตรีตามมาตรา 79/5 ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ซื้อ โดยให้คำนวณจากฐานภาษีตามมาตรา 79/5 (2) ของส่วน 3 และอัตราภาษีตามส่วน 4 สำหรับการขายทุกทอด” • มาตรา 82/8: “มาตรา 82/8 ในการขายน้ำมันดิบและผลิตภัณฑ์น้ำมันตามมาตรา 79/6 ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ซื้อ โดยให้คำนวณจากฐานภาษีตามมาตรา 79/6 (2) (ก) หรือ (ข) ของส่วน 3 และอัตราภาษีตามส่วน 4 สำหรับการขายทุกทอด” • มาตรา 82/16: “มาตรา 82/16 เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ผู้ประกอบการ ซึ่งประกอบกิจการเฉพาะการขายสินค้าหรือการให้บริการในราชอาณาจักร และกิจการดังกล่าวมีมูลค่าของฐานภาษีเกินกว่ามูลค่าของฐานภาษีของกิจการขนาดย่อมตามมาตรา 81/1 แต่ไม่เกินกว่ามูลค่าของฐานภาษีซึ่งได้คำนวณตามหลักเกณฑ์ตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา ให้ผู้ประกอบการดังกล่าวเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากฐานภาษีในเดือนภาษีตามอัตราภาษีที่กำหนดไว้ในมาตรา 80/2” อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/3: “หากภาษีซื้อมากกว่าภาษีขาย ให้เป็นเครดิตภาษี” มาตรา 82/3: “และให้ผู้ประกอบการนั้นมีสิทธิได้รับคืนภาษี” มาตรา 82/3: “หรือนำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ตามส่วน 8”

มาตรา 82/3: “หากภาษีซื้อมากกว่าภาษีขาย ให้เป็นเครดิตภาษี”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการและมิได้นำภาษีซื้อรายการหนึ่งไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีนั้น เพราะมีเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด บริษัทฯ มีสิทธินำภาษีซื้อนั้นไปหักภายในระยะเวลาสูงสุดเท่าใดและเริ่มนับจากเมื่อใด ตามประมวลรัษฎากร

• ก. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี ✓
• ข. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันสุดท้ายของเดือนภาษีที่มิได้นำไปหัก
• ค. นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสองปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี
• ง. นำไปหักได้เฉพาะในเดือนภาษีเดิม โดยไม่มีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี" ข้อเท็จจริงที่ว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการ → “ผู้ประกอบการ”; มิได้นำภาษีซื้อไปหักในเดือนภาษีนั้น → “ภาษีซื้อที่มิได้นำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีตามวรรคหนึ่ง”; และเกิดจากเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด → “เพราะมีเหตุจำเป็น” และ “อธิบดีกำหนด” ทำให้ใช้หลัก คือมีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี ตามมาตรา 82/3 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันสุดท้ายของเดือนภาษีที่มิได้นำไปหัก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดจุดเริ่มนับว่า “นับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี” มิใช่วันสุดท้ายของเดือนภาษีเดิม • "นำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้ แต่ต้องไม่เกินสองปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ต้องไม่เกินสามปี” นับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี • "นำไปหักได้เฉพาะในเดือนภาษีเดิม โดยไม่มีสิทธินำไปหักในเดือนภาษีหลังจากนั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อมิได้นำไปหักเพราะมีเหตุจำเป็นตามที่อธิบดีกำหนด “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 82/3 วรรค 1: “มาตรา 82/3 ภายใต้บังคับมาตรา 82/7 มาตรา 82/8 และมาตรา 82/16 ให้ผู้ประกอบการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/3: “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้” มาตรา 82/3: “แต่ต้องไม่เกินสามปีนับจากวันที่ได้มีการออกใบกำกับภาษี”

มาตรา 82/3: “ให้มีสิทธินำไปหักในการคำนวณภาษีในเดือนภาษีหลังจากนั้นได้”

บริษัท ค. จำกัด ซึ่งเป็นผู้ประกอบการ มีภาษีซื้อที่เกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรองตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด รายจ่ายดังกล่าวเกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ ใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์ และออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี ตามประมวลรัษฎากร ภาษีซื้อนี้มีผลอย่างไร

• ก. ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี
• ข. ไม่ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะเป็นภาษีซื้อจากรายจ่ายเพื่อการรับรอง ✓
• ค. ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์
• ง. ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะรายจ่ายเกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ไม่ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะเป็นภาษีซื้อจากรายจ่ายเพื่อการรับรอง" ข้อเท็จจริงแต่ละส่วนสัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: การเป็นผู้ประกอบการ → “ผู้ประกอบการ”; ภาษีซื้อเกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรองตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด → “ภาษีซื้อ” และ “ที่เกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรอง...ตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด”; รายจ่ายเกี่ยวข้องโดยตรงกับกิจการ → ไม่เข้าเงื่อนไข “ที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ”; ใบกำกับภาษีถูกต้องและสมบูรณ์ → ไม่เข้าเงื่อนไข “มีข้อความไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ในส่วนที่เป็นสาระสำคัญ”; ผู้ออกมีสิทธิออกใบกำกับภาษี → ไม่เข้าเงื่อนไขใบกำกับภาษีที่ออกโดย “ผู้ที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษี” ดังนั้นกรณีนี้เข้าเงื่อนไขรายจ่ายเพื่อการรับรอง และไม่ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี ตามมาตรา 82/5 (4) แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี" ผิด: การที่ใบกำกับภาษีไม่ได้ออกโดยผู้ไม่มีสิทธิไม่ลบผลของข้อ (4) ซึ่งกำหนดไม่ให้นำภาษีซื้อจากรายจ่ายเพื่อการรับรองมาหัก • "ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “ภาษีซื้อที่เกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรอง” ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษี • "ให้นำภาษีซื้อนั้นมาหักในการคำนวณภาษี เพราะรายจ่ายเกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ" ผิด: แม้ข้อเท็จจริงไม่เข้ากรณีภาษีซื้อที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่ยังเข้ากรณี “ภาษีซื้อที่เกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรอง” ซึ่งไม่ให้นำมาหัก อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/5: “ภาษีซื้อในกรณีดังต่อไปนี้ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3” มาตรา 82/5: “(4) ภาษีซื้อที่เกิดจากรายจ่ายเพื่อการรับรองหรือเพื่อการอันมีลักษณะทำนองเดียวกันตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด”

มาตรา 82/5: “ภาษีซื้อในกรณีดังต่อไปนี้ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3”

นาย ก. สามารถแสดงใบกำกับภาษีได้ว่ามีการชำระภาษีซื้อ โดยใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์ ภาษีซื้อเกี่ยวข้องโดยตรงกับกิจการ แต่ผู้ออกใบกำกับภาษีไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10 ตามประมวลรัษฎากร ภาษีซื้อนี้มีผลอย่างไร

• ก. ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์
• ข. ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะนาย ก. สามารถแสดงใบกำกับภาษีว่ามีการชำระภาษีซื้อ
• ค. ไม่ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะผู้ออกไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10 ✓
• ง. ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะภาษีซื้อนั้นเกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ไม่ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะผู้ออกไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10" ข้อเท็จจริงว่า “สามารถแสดงใบกำกับภาษีได้ว่ามีการชำระภาษีซื้อ” → ไม่เข้าเงื่อนไข “ไม่อาจแสดงใบกำกับภาษีได้ว่ามีการชำระภาษีซื้อ”; ข้อเท็จจริงว่าใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์ → ไม่เข้าเงื่อนไข “มีข้อความไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ในส่วนที่เป็นสาระสำคัญ”; ข้อเท็จจริงว่าภาษีซื้อเกี่ยวข้องโดยตรงกับกิจการ → ไม่เข้าเงื่อนไข “ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ”; และข้อเท็จจริงว่าผู้ออกไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10 → ตรงกับ “ใบกำกับภาษีซึ่งออกโดยผู้ที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10” จึงไม่ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ตามมาตรา 82/5 (5) แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะใบกำกับภาษีมีข้อความถูกต้องและสมบูรณ์" ผิด: มาตรา 82/5 ระบุว่าไม่ให้นำภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีซึ่งออกโดยผู้ที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10 มาหักในการคำนวณภาษี • "ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะนาย ก. สามารถแสดงใบกำกับภาษีว่ามีการชำระภาษีซื้อ" ผิด: มาตรา 82/5 (5) กำหนดผลเฉพาะกรณีใบกำกับภาษีออกโดยผู้ไม่มีสิทธิว่าไม่ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี • "ให้นำภาษีซื้อมาหักในการคำนวณภาษี เพราะภาษีซื้อนั้นเกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ" ผิด: เงื่อนไขที่ตรงกับกรณีนี้คือใบกำกับภาษีออกโดยผู้ที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10 ซึ่งมาตรา 82/5 กำหนดไม่ให้นำภาษีซื้อมาหัก มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 82/3: “มาตรา 82/3 ภายใต้บังคับมาตรา 82/7 มาตรา 82/8 และมาตรา 82/16 ให้ผู้ประกอบการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/5: “ภาษีซื้อในกรณีดังต่อไปนี้ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3” มาตรา 82/5: “ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีซึ่งออกโดยผู้ที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีตามส่วน 10”

มาตรา 82/5: “ภาษีซื้อในกรณีดังต่อไปนี้ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้ขายสินค้าให้นาย ก. ไปแล้ว ต่อมาเกิดเหตุการณ์ที่กฎหมายระบุ ทำให้มูลค่าสินค้าเพิ่มขึ้นและมีภาษีมูลค่าเพิ่มที่ต้องคำนวณใหม่ แต่บริษัทมีเหตุจำเป็นจนไม่สามารถออกใบเพิ่มหนี้ได้ทันในเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์ ตามประมวลรัษฎากร บริษัท ค. จำกัดต้องดำเนินการอย่างไร

• ก. ไม่ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. เพราะไม่สามารถออกได้ทันเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์
• ข. ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ในเดือนภาษีที่สองถัดจากเดือนที่เกิดเหตุการณ์
• ค. ยังคงต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ภายในเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์
• ง. ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ในเดือนภาษีถัดจากเดือนที่เกิดเหตุการณ์ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ในเดือนภาษีถัดจากเดือนที่เกิดเหตุการณ์" ข้อเท็จจริงในกรณีนี้สัมพันธ์กับองค์ประกอบดังนี้: บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียน”; ขายสินค้าไปแล้ว → “ที่ได้ขายสินค้าหรือให้บริการไปแล้ว”; มูลค่าสินค้าเพิ่มขึ้นจากเหตุการณ์ที่กฎหมายระบุ → “มูลค่าของสินค้าหรือบริการมีจำนวนเพิ่มขึ้นเพราะเหตุการณ์ตามที่ระบุไว้”; มีภาษีมูลค่าเพิ่มที่ต้องคำนวณใหม่ → “แต่ต้องคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มใหม่”; และมีเหตุจำเป็นจนออกใบเพิ่มหนี้ไม่ทันในเดือนที่เกิดเหตุการณ์ → “มีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถออกใบเพิ่มหนี้ได้ทันในเดือนภาษีที่มีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น” จึงต้องใช้ข้อยกเว้น ให้ออกใบเพิ่มหนี้แก่ผู้ซื้อในเดือนภาษีถัดจากเดือนที่เกิดเหตุการณ์ ตามมาตรา 86/9 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. เพราะไม่สามารถออกได้ทันเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์" ผิด: แหล่งข้อมูลยังคงกำหนดว่า “ก็ให้ออกใบเพิ่มหนี้” โดยเพียงเลื่อนกำหนดไปเป็นเดือนภาษีถัดไป • "ต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ในเดือนภาษีที่สองถัดจากเดือนที่เกิดเหตุการณ์" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ออกใน “เดือนภาษีถัดจากเดือนที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้น” ไม่ใช่เดือนภาษีที่สองถัดไป • "ยังคงต้องออกใบเพิ่มหนี้ให้นาย ก. ภายในเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดข้อยกเว้นว่า หากมีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถออกได้ทันในเดือนภาษีที่เกิดเหตุการณ์ ให้ออกในเดือนภาษีถัดไป อ้างอิงตัวบท มาตรา 86/9: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ได้ขายสินค้าหรือให้บริการไปแล้ว แต่ต้องคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มใหม่เนื่องจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการมีจำนวนเพิ่มขึ้นเพราะเหตุการณ์ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 82/9 ออกใบเพิ่มหนี้ให้กับผู้ซื้อสินค้า” มาตรา 86/9: “เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถออกใบเพิ่มหนี้ได้ทันในเดือนภาษีที่มีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น ก็ให้ออกใบเพิ่มหนี้ให้กับผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการในเดือนภาษีถัดจากเดือนที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้น”

มาตรา 86/9: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ได้ขายสินค้าหรือให้บริการไปแล้ว แต่ต้องคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มใหม่เนื่องจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการมีจำนวนเพิ่มขึ้นเพราะเหตุการณ์ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 82/9 ออกใบเพิ่มหนี้ให้กับผู้ซื้อสินค้า”

นาย ก. ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วนภายในกำหนดเวลาและไม่ได้รับอนุมัติจากอธิบดีให้ขยายเวลา เมื่อคำนวณเงินเพิ่มจนถึงวันชำระภาษี ปรากฏว่าเงินเพิ่มสูงกว่าจำนวนภาษีที่ต้องชำระ ตามประมวลรัษฎากร ผลเป็นอย่างไร

• ก. เงินเพิ่มต้องไม่เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง ✓
• ข. เงินเพิ่มให้ลดเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน
• ค. เงินเพิ่มต้องไม่เกินสองเท่าของจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง
• ง. ให้เรียกเงินเพิ่มตามจำนวนที่คำนวณได้แม้เกินภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เงินเพิ่มต้องไม่เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" นาย ก. → “บุคคลใด”; ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วน → “ไม่ชำระภาษีหรือนำส่งภาษีให้ครบถ้วน”; ภายในกำหนดเวลา → “ภายในกำหนดเวลาตามบทบัญญัติในหมวดนี้”; ไม่ได้รับอนุมัติให้ขยายเวลา → ไม่เข้าเงื่อนไข “อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษี”; คำนวณจนถึงวันชำระภาษี → “การคำนวณเงินเพิ่ม” และ “จนถึงวันชำระภาษีหรือนำส่งภาษี”; เงินเพิ่มสูงกว่าภาษีที่ต้องชำระ → “เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” ดังนั้นต้องจำกัดเงินเพิ่มไม่ให้เกินจำนวนภาษี ตามมาตรา 89/1 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เงินเพิ่มให้ลดเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: อัตราร้อยละ 0.75 ใช้ในกรณีที่ “อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษี” และมีการชำระภายในเวลาที่ขยายให้ แต่กรณีนี้ไม่ได้รับอนุมัติ • "เงินเพิ่มต้องไม่เกินสองเท่าของจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดเพดานไว้เพียง “จำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” ไม่ใช่สองเท่าของจำนวนดังกล่าว • "ให้เรียกเงินเพิ่มตามจำนวนที่คำนวณได้แม้เกินภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง" ผิด: แหล่งที่มากำหนดว่า “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง” อ้างอิงตัวบท มาตรา 89/1: “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง”

มาตรา 89/1: “แต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่ง”

บริษัท ค. จำกัด ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วนภายในกำหนดเวลาเดิม ต่อมาอธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีโดยชอบตามประมวลรัษฎากร และบริษัทชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้ บริษัทต้องเสียเงินเพิ่มในอัตราใด

• ก. ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มสำหรับเดือนหรือเศษของเดือน
• ข. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ✓
• ค. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน
• ง. เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ข้อเท็จจริง “บริษัท ค. จำกัด” → “บุคคลใด”; “ไม่ชำระภาษีให้ครบถ้วน” → “ไม่ชำระภาษีหรือนำส่งภาษีให้ครบถ้วน”; “ภายในกำหนดเวลาเดิม” → “ภายในกำหนดเวลาตามบทบัญญัติในหมวดนี้”; “อธิบดี” → “อธิบดี”; “อนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีโดยชอบตามประมวลรัษฎากร” → “อนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ”; และ “ชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้” → “ภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น” จึงเข้าเงื่อนไขให้เงินเพิ่มลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ตามมาตรา 89/1 วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มสำหรับเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเงินเพิ่มให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน มิได้ยกเว้นเงินเพิ่มทั้งหมด • "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดอัตราที่ลดลงไว้ที่ร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน ไม่ใช่ร้อยละ 1 • "เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าเมื่ออธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาและมีการชำระภายในเวลาที่ขยาย เงินเพิ่มให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 3 อัฏฐ: “มาตรา 3 อัฏฐ กำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการหรือแจ้งรายการต่าง ๆ ก็ดี กำหนดเวลาการอุทธรณ์ก็ดี หรือกำหนดเวลาการเสียภาษีอากรตามที่กำหนดไว้ในประมวลรัษฎากรนี้ก็ดี ถ้าผู้มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามกำหนดเวลาดังกล่าวมิได้อยู่ในประเทศไทย หรือมีเหตุจำเป็นจนไม่สามารถจะปฏิบัติตามกำหนดเวลาได้ เมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นเป็นการสมควรจะให้ขยายหรือให้เลื่อนกำหนดเวลาออกไปอีกตามความจำเป็นแก่กรณีก็ได้” • มาตรา 89/1 วรรค 2: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน” อ้างอิงตัวบท มาตรา 89/1: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน”

มาตรา 89/1: “ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายเวลาเสียภาษีตามที่กำหนดในมาตรา 3 อัฏฐ และได้มีการชำระภาษีหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน”

ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ นาย ก. มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายจำนวน 10,000 บาท ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดเป็นวิธีที่นาย ก. ดำเนินการได้

• ก. ต้องรอถึงกำหนดเวลายื่นรายการก่อน จึงนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด
• ข. ยังนำภาษีไปชำระก่อนกำหนดไม่ได้ เพราะต้องมีเงินได้เกิน 10,000 บาท แม้พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด
• ค. นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้ ✓
• ง. นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอได้ โดยไม่ต้องยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้" ข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นเงินได้ประเภทไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย → “ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย”; จำนวน 10,000 บาท → “ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป”; และดำเนินการก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ → “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ” ทำให้ใช้วิธีนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดได้ ตามมาตรา 52 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องรอถึงกำหนดเวลายื่นรายการก่อน จึงนำภาษีไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลอนุญาตให้ดำเนินการ “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ” • "ยังนำภาษีไปชำระก่อนกำหนดไม่ได้ เพราะต้องมีเงินได้เกิน 10,000 บาท แม้พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป” จึงรวมกรณีที่มีเงินได้เท่ากับ 10,000 บาท • "นำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอได้ โดยไม่ต้องยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ชำระภาษี “พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด” มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 48: “มาตรา 48 เงินได้พึงประเมินต้องเสียภาษีเงินได้ดังต่อไปนี้ (1) เงินได้พึงประเมินเมื่อได้หักตามมาตรา 42 ทวิ ถึงมาตรา 47 หรือมาตรา 57 เบญจ แล้ว เหลือเท่าใดเป็นเงินได้สุทธิ ต้องเสียภาษีในอัตราที่กำหนดในบัญชีอัตราภาษีเงินได้ท้ายหมวดนี้ (2) สำหรับผู้มีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 120,000 บาทขึ้นไป การคำนวณภาษีตาม (1) ให้เสียไม่น้อยกว่าร้อยละ 0.5 ของยอดเงินได้พึงประเมิน (…” อ้างอิงตัวบท มาตรา 52 ทวิ: “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการตามความในมาตรา 56 ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป จะนำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอพร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดก็ได้”

มาตรา 52 ทวิ: “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการตามความในมาตรา 56 ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป จะนำภาษีตามเกณฑ์ในมาตรา 48 ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอพร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดก็ได้”

นาย ก. มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายจำนวน 15,000 บาท ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ นาย ก. ได้ชำระภาษีต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ พร้อมยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ภาษีที่ชำระดังกล่าวมีผลอย่างไรในการคำนวณภาษีตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้คืนแก่ผู้ต้องเสียภาษีทันทีโดยไม่นำไปคำนวณภาษี
• ข. ให้ตัดออกจากการคำนวณภาษีโดยไม่ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษี
• ค. ให้ถือเป็นภาษีสุดท้ายโดยไม่ต้องนำไปคำนวณภาษีอีก
• ง. ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี" ข้อเท็จจริงว่าเป็นเงินได้ประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย → “ผู้มีเงินได้พึงประเมินประเภทที่ไม่ต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย”; จำนวน 15,000 บาท → “ถ้ามีเงินได้พึงประเมินตั้งแต่ 10,000 บาทขึ้นไป”; ชำระก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ → “ก่อนถึงกำหนดเวลายื่นรายการ”; ชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ → “นำภาษี...ไปชำระต่ออำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอ”; และยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด → “ยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนด” จึงเป็นภาษีที่ชำระตามวรรคก่อน ซึ่งต้องถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี ตามมาตรา 52 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้คืนแก่ผู้ต้องเสียภาษีทันทีโดยไม่นำไปคำนวณภาษี" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุผลไว้ว่า “ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี” มิได้กำหนดให้คืนทันที • "ให้ตัดออกจากการคำนวณภาษีโดยไม่ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษี" ผิด: เมื่อเป็นภาษีที่ชำระตามวรรคก่อน แหล่งข้อมูลบังคับว่าให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี • "ให้ถือเป็นภาษีสุดท้ายโดยไม่ต้องนำไปคำนวณภาษีอีก" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ภาษีที่ชำระถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษี มิใช่ภาษีสุดท้าย อ้างอิงตัวบท มาตรา 52 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามความในวรรคก่อน ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี”

มาตรา 52 ทวิ: “ภาษีที่ชำระตามความในวรรคก่อน ให้ถือเป็นเครดิตของผู้ต้องเสียภาษีในการคำนวณภาษี”

เทศบาล ก. จ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ค. จำกัด ข้อใดเป็นการดำเนินการที่ถูกต้องตามประมวลรัษฎากร

• ก. เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 ✓
• ข. บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1
• ค. เทศบาล ก. ไม่ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายจากเงินครั้งนี้
• ง. เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 3

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1" ข้อเท็จจริง “เทศบาล ก.” → “เทศบาล” เป็นผู้จ่ายเงินได้; “จ่ายเงินได้พึงประเมิน” → “เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมิน”; และ “ให้บริษัท ค. จำกัด” → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด” จึงเกิดผล คือให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 ตามมาตรา 69 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัท ค. จำกัดต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดกรณีที่เทศบาลเป็นผู้จ่ายเงินได้ให้บริษัท และให้คำนวณหักภาษีไว้ ณ ที่จ่าย จึงเป็นหน้าที่ของเทศบาลผู้จ่ายในกรณีนี้ • "เทศบาล ก. ไม่ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายจากเงินครั้งนี้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าเมื่อเทศบาลจ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่าย • "เทศบาล ก. ต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 3" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 อ้างอิงตัวบท มาตรา 69 ทวิ: “ถ้ารัฐบาล องค์การของรัฐบาล เทศบาล สุขาภิบาล หรือองค์การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอื่น เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ให้กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1”

มาตรา 69 ทวิ: “ถ้ารัฐบาล องค์การของรัฐบาล เทศบาล สุขาภิบาล หรือองค์การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอื่น เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ให้กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด ให้คำนวณหักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1”

เทศบาลแห่งหนึ่งจ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ค. จำกัด และได้หักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในรอบระยะเวลาบัญชีปัจจุบัน ผลของภาษีที่หักไว้นั้นเป็นอย่างไรตามประมวลรัษฎากร

• ก. ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป
• ข. ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้ ✓
• ค. ให้นำไปหักออกจากเงินได้พึงประเมินของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้
• ง. ไม่ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้" เทศบาลเป็นผู้จ่าย → “เทศบาล”; การจ่ายเงินได้พึงประเมินให้บริษัท ค. จำกัด → “เป็นผู้จ่ายเงินได้พึงประเมิน...ให้กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด”; การหักเกิดในรอบระยะเวลาบัญชีปัจจุบัน → “ตามรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้นั้น” จึงต้องถือภาษีที่หักไว้เป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทสำหรับรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้ ตามมาตรา 69 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีถัดไป" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าให้ถือเป็นเครดิต “ตามรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้นั้น” ไม่ใช่รอบถัดไป • "ให้นำไปหักออกจากเงินได้พึงประเมินของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดผลให้ภาษีที่หักไว้เป็น “เครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้” มิใช่รายการหักออกจากเงินได้พึงประเมิน • "ไม่ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทในรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุโดยตรงว่า “ภาษีที่หักไว้นี้ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัท” อ้างอิงตัวบท มาตรา 69 ทวิ: “ภาษีที่หักไว้นี้ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลตามรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้นั้น”

มาตรา 69 ทวิ: “ภาษีที่หักไว้นี้ให้ถือเป็นเครดิตในการคำนวณภาษีเงินได้ของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลตามรอบระยะเวลาบัญชีที่หักไว้นั้น”

บริษัท ค. จำกัด นำเงินที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีอื่นไปหักกลบลบหนี้กับบุคคลในต่างประเทศ โดยมิได้ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศออกไปต่างประเทศ ข้อใดเป็นผลตามประมวลรัษฎากร

• ก. ไม่ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย เพราะบริษัทมิได้ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ
• ข. ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย แต่บริษัทไม่ต้องเสียภาษีเงินได้โดยหักจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น
• ค. ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย และบริษัทต้องเสียภาษีเงินได้โดยหักจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น ✓
• ง. ไม่ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย เพราะเป็นการหักกลบลบหนี้ มิใช่การนำเงินไปชำระหนี้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย และบริษัทต้องเสียภาษีเงินได้โดยหักจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น" บริษัท ค. จำกัด → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด”; การนำเงินที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีอื่นไปหักกลบลบหนี้กับบุคคลในต่างประเทศ → “จากบัญชีกำไรขาดทุนหรือบัญชีอื่นใดไปชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้...ในต่างประเทศ”; การมิได้ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ → ไม่เข้าเงื่อนไข “ได้มีการขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ” แต่ไม่ลบล้างกรณีหักกลบลบหนี้ที่เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทยและต้องเสียภาษีเงินได้โดยหักจากจำนวนเงินที่จำหน่าย ตามมาตรา 70 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย เพราะบริษัทมิได้ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้การนำเงินกำไรจากบัญชีอื่นไปหักกลบลบหนี้กับบุคคลในต่างประเทศถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรอยู่แล้ว ส่วนกรณีขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศใช้เมื่อมิได้ปรากฏข้อเท็จจริงดังกล่าว • "ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย แต่บริษัทไม่ต้องเสียภาษีเงินได้โดยหักจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่าเมื่อบริษัทจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย “ให้เสียภาษีเงินได้ โดยหักภาษีจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น” • "ไม่ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย เพราะเป็นการหักกลบลบหนี้ มิใช่การนำเงินไปชำระหนี้" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุชัดว่าให้รวมถึงการนำเงินกำไรไป “ชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้” กับบุคคลในต่างประเทศ อ้างอิงตัวบท มาตรา 70 ทวิ: “การจำหน่ายเงินกำไร หรือเงินประเภทอื่นใดที่กันไว้จากกำไรหรือที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีกำไรขาดทุนหรือบัญชีอื่นใดไปชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้ หรือไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลใด ๆ ในต่างประเทศ” มาตรา 70 ทวิ: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใดจำหน่ายเงินกำไรหรือเงินประเภทอื่นใดที่กันไว้จากกำไรหรือที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย ให้เสียภาษีเงินได้ โดยหักภาษีจากจำนวนเงินที่จำหน่ายนั้น”

มาตรา 70 ทวิ: “การจำหน่ายเงินกำไร หรือเงินประเภทอื่นใดที่กันไว้จากกำไรหรือที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีกำไรขาดทุนหรือบัญชีอื่นใดไปชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้ หรือไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลใด ๆ ในต่างประเทศ”

บริษัท ค. จำกัด นำเงินที่กันไว้จากกำไรไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลในต่างประเทศ โดยปรากฏรายการดังกล่าวในบัญชีของบริษัท บริษัทต้องนำส่งภาษีต่ออำเภอท้องที่พร้อมยื่นรายการภายในกำหนดเวลาใดตามประมวลรัษฎากร

• ก. ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ดังกล่าว
• ข. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ชำระเงินจริงให้แก่เจ้าหนี้ดังกล่าว
• ค. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ
• ง. ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ดังกล่าว ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ดังกล่าว" ข้อเท็จจริง “บริษัท ค. จำกัด” → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใด”; ข้อเท็จจริงที่นำเงินซึ่งกันไว้จากกำไรไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลในต่างประเทศ → “ไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลใด ๆ ในต่างประเทศ”; และข้อเท็จจริงที่ปรากฏรายการดังกล่าวในบัญชี → ทำให้กรณี “มิได้ปรากฏข้อเท็จจริงดังกล่าว” ไม่อาจใช้ได้ เมื่อการตั้งยอดเจ้าหนี้ถือเป็นการจำหน่ายเงินกำไร จึงต้องนำส่งภาษีพร้อมยื่นรายการ “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันจำหน่าย” ตามมาตรา 70 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ภายในเจ็ดวันนับแต่วันจำหน่าย” ไม่ใช่ภายในสิบห้าวัน • "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ชำระเงินจริงให้แก่เจ้าหนี้ดังกล่าว" ผิด: การนำเงินไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลในต่างประเทศรวมอยู่ในความหมายของการจำหน่ายเงินกำไร จึงเริ่มนับจากวันจำหน่ายนั้น • "ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศ" ผิด: กรณีขออนุญาตซื้อและโอนเงินตราต่างประเทศใช้เมื่อมิได้ปรากฏข้อเท็จจริงเรื่องการตั้งยอดเจ้าหนี้ แต่กรณีนี้ปรากฏการตั้งยอดเจ้าหนี้ในบัญชีแล้ว อ้างอิงตัวบท มาตรา 70 ทวิ: “นำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันจำหน่าย การจำหน่ายเงินกำไรตามวรรคหนึ่งให้หมายความรวมถึง (1) การจำหน่ายเงินกำไร หรือเงินประเภทอื่นใดที่กันไว้จากกำไรหรือที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีกำไรขาดทุนหรือบัญชีอื่นใดไปชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้ หรือไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลใด ๆ ในต่างประเทศ”

มาตรา 70 ทวิ: “นำส่งอำเภอท้องที่พร้อมกับยื่นรายการตามแบบที่อธิบดีกำหนดภายในเจ็ดวันนับแต่วันจำหน่าย การจำหน่ายเงินกำไรตามวรรคหนึ่งให้หมายความรวมถึง (1) การจำหน่ายเงินกำไร หรือเงินประเภทอื่นใดที่กันไว้จากกำไรหรือที่ถือได้ว่าเป็นเงินกำไรจากบัญชีกำไรขาดทุนหรือบัญชีอื่นใดไปชำระหนี้หรือหักกลบลบหนี้ หรือไปตั้งเป็นยอดเจ้าหนี้ในบัญชีของบุคคลใด ๆ ในต่างประเทศ”

บริษัท ค. จำกัดตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ มีนาย ก. ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาเป็นลูกจ้างประกอบกิจการในประเทศไทย การทำงานของนาย ก. เป็นเหตุให้บริษัทได้รับเงินได้ในประเทศไทย และนาย ก. สามารถคำนวณกำไรสุทธิเพื่อเสียภาษีได้ ข้อใดเป็นผลตามประมวลรัษฎากร

• ก. ให้ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย และให้นาย ก. เป็นตัวแทนของบริษัท ✓
• ข. ให้ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย แต่ไม่ถือว่านาย ก. เป็นตัวแทนเพราะเป็นบุคคลธรรมดา
• ค. ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการประเมินภาษีตามมาตรา 71 (1) มาใช้โดยอนุโลม แม้นาย ก. คำนวณกำไรสุทธิได้
• ง. ไม่ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย แม้นาย ก. ทำให้บริษัทได้รับเงินได้ในประเทศไทย

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ให้ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย และให้นาย ก. เป็นตัวแทนของบริษัท" บริษัท ค. จำกัดตั้งขึ้นตามกฎหมายต่างประเทศ → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”; มีนาย ก. เป็นลูกจ้างในประเทศไทยและการทำงานเป็นเหตุให้บริษัทได้รับเงินได้ในประเทศไทย → “มีลูกจ้าง...ในการประกอบกิจการในประเทศไทย ซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้หรือผลกำไรในประเทศไทย”; นาย ก. เป็นบุคคลธรรมดา → “ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล”; นาย ก. สามารถคำนวณกำไรสุทธิได้ → ไม่เข้าเงื่อนไข “ไม่สามารถจะคำนวณกำไรสุทธิ” จึงไม่ใช้ผลของวรรคสอง กรณีนี้จึงให้ถือว่าบริษัทประกอบกิจการในประเทศไทยและนาย ก. เป็นตัวแทนของบริษัท ตามมาตรา 76 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ให้ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย แต่ไม่ถือว่านาย ก. เป็นตัวแทนเพราะเป็นบุคคลธรรมดา" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุให้ถือว่าลูกจ้างเป็นตัวแทนของบริษัทโดยกำหนดว่า “ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล” • "ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการประเมินภาษีตามมาตรา 71 (1) มาใช้โดยอนุโลม แม้นาย ก. คำนวณกำไรสุทธิได้" ผิด: แหล่งข้อมูลให้ใช้บทบัญญัติว่าด้วยการประเมินภาษีดังกล่าวโดยอนุโลมเมื่อผู้รับผิด “ไม่สามารถจะคำนวณกำไรสุทธิ” แต่กรณีนี้นาย ก. สามารถคำนวณได้ • "ไม่ถือว่าบริษัท ค. จำกัดประกอบกิจการในประเทศไทย แม้นาย ก. ทำให้บริษัทได้รับเงินได้ในประเทศไทย" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า เมื่อมีลูกจ้างในประเทศไทยซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้ในประเทศไทย ให้ถือว่าบริษัทนั้นประกอบกิจการในประเทศไทย มาตราที่อ้างถึงในข้อนี้ • มาตรา 71 (1): “(1) บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลใดไม่ยื่นรายการซึ่งจำเป็นต้องใช้ในการคำนวณภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ หรือมิได้ทำบัญชีหรือทำไม่ครบตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 17 หรือมาตรา 68 ทวิ หรือไม่นำบัญชี เอกสารหรือหลักฐานอื่นมาให้เจ้าพนักงานประเมินทำการไต่สวนตามมาตรา 19 หรือมาตรา 23 เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินภาษีในอัตราร้อยละ 5 ของยอดรายรับก่อนหักรายจ่ายใด ๆ หรือยอดขายก่อนหักรายจ่ายใด ๆ ของรอบระยะเวลาบัญชีแล้วแต่อย่างใดจะมากกว่า ถ้ายอดรายรับก่อนหักรายจ่ายหรือยอดขายก่อนหักรายจ่ายดังกล่าวไม่ปรากฏ เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินโดยอาศัยเทียบเคียงกับยอดในรอบระยะเวลาบัญชีก่อนนั้นขึ้นไป ถ้ายอดในรอบระยะเวลาบั…” • มาตรา 76 ทวิ วรรค 2: “ในกรณีที่กล่าวในวรรคแรก ถ้าบุคคลผู้มีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีไม่สามารถจะคำนวณกำไรสุทธิเพื่อเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ได้ ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการประเมินภาษีตามมาตรา 71 (1) มาใช้บังคับโดยอนุโลม” อ้างอิงตัวบท มาตรา 76 ทวิ: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมีลูกจ้าง หรือผู้ทำการแทน หรือผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในประเทศไทย ซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้หรือผลกำไรในประเทศไทย ให้ถือว่าบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้น ประกอบกิจการในประเทศไทย” มาตรา 76 ทวิ: “และให้ถือว่าบุคคลผู้เป็นลูกจ้าง หรือผู้ทำการแทน หรือผู้ทำการติดต่อเช่นว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลเป็นตัวแทนของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”

มาตรา 76 ทวิ: “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศมีลูกจ้าง หรือผู้ทำการแทน หรือผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในประเทศไทย ซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้หรือผลกำไรในประเทศไทย ให้ถือว่าบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้น ประกอบกิจการในประเทศไทย”

บริษัท เอ จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ มีบริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในประเทศไทย และการติดต่อนั้นเป็นเหตุให้บริษัท เอได้รับเงินได้ในประเทศไทย ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดถูกต้องเกี่ยวกับหน้าที่ของบริษัท ค. จำกัด

• ก. บริษัท ค. จำกัดไม่มีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษี เพราะเป็นนิติบุคคล
• ข. บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีเฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว ✓
• ค. บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการ แต่ไม่มีหน้าที่เสียภาษีเกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว
• ง. บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการเสียภาษี แต่ไม่มีหน้าที่ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว

Explanation: คำตอบที่ถูก: "บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีเฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว" บริษัท เอจัดตั้งตามกฎหมายต่างประเทศ → “บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ”; บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในประเทศไทย → “ผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในประเทศไทย” และ “บุคคลผู้เป็น...ผู้ทำการติดต่อเช่นว่านั้น”; บริษัท ค. จำกัดเป็นนิติบุคคล → “ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล”; การติดต่อนั้นทำให้บริษัท เอได้รับเงินได้ในประเทศไทย → “ซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้หรือผลกำไรในประเทศไทย” จึงเกิดผล คือบริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีเฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้นั้น ตามมาตรา 76 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัท ค. จำกัดไม่มีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษี เพราะเป็นนิติบุคคล" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่าผู้ทำการติดต่อมีหน้าที่ดังกล่าว “ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล” • "บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการ แต่ไม่มีหน้าที่เสียภาษีเกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้บุคคลนั้นมีหน้าที่และความรับผิดทั้ง “ในการยื่นรายการและเสียภาษี” • "บริษัท ค. จำกัดมีหน้าที่และความรับผิดในการเสียภาษี แต่ไม่มีหน้าที่ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้ดังกล่าว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้บุคคลนั้นมีหน้าที่และความรับผิดทั้ง “ในการยื่นรายการและเสียภาษี” อ้างอิงตัวบท มาตรา 76 ทวิ: “และให้บุคคลนั้นมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้เฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้หรือผลกำไรที่กล่าวแล้ว” มาตรา 76 ทวิ: “เฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้หรือผลกำไรที่กล่าวแล้ว”

มาตรา 76 ทวิ: “และให้บุคคลนั้นมีหน้าที่และความรับผิดในการยื่นรายการและเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้เฉพาะที่เกี่ยวกับเงินได้หรือผลกำไรที่กล่าวแล้ว”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษี เดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ และมิได้ประกอบกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร โดยอธิบดีมิได้กำหนดกำหนดเวลาไว้เป็นอย่างอื่น บริษัทต้องยื่นแบบและชำระภาษีถ้ามีเมื่อใด

• ก. ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี
• ข. ไม่ต้องยื่นแบบสำหรับเดือนนั้น เพราะเดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ
• ค. ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี ✓
• ง. ในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษี → “ผู้มีหน้าที่เสียภาษี”; เดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ → “ไม่ว่าผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะมีรายรับในเดือนภาษีหรือไม่ก็ตาม”; มิได้ประกอบกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร → ไม่เข้าเงื่อนไข “สำหรับกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร”; อธิบดีมิได้กำหนดเวลาเป็นอย่างอื่น → “เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น” จึงใช้กำหนดเวลา คือ “ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป” และยื่นพร้อมชำระภาษีถ้ามี ตามมาตรา 91/10 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่น “ภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป” มิใช่ภายในวันสุดท้ายของเดือนถัดไป • "ไม่ต้องยื่นแบบสำหรับเดือนนั้น เพราะเดือนภาษีนี้ไม่มีรายรับ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ยื่นเป็นรายเดือนภาษี “ไม่ว่าผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะมีรายรับในเดือนภาษีหรือไม่ก็ตาม” • "ในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม พร้อมกับชำระภาษีถ้ามี" ผิด: กรณีนี้มิใช่กิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร จึงไม่เข้าข้อยกเว้นที่ให้ยื่นในขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ อ้างอิงตัวบท มาตรา 91/10: “การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีสำหรับเดือนภาษีใดให้ยื่นภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น” มาตรา 91/10: “ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษียื่นแบบแสดงรายการภาษีตามแบบที่อธิบดีกำหนดโดยให้ยื่นเป็นรายเดือนภาษีพร้อมกับชำระภาษีถ้ามี”

มาตรา 91/10: “การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีสำหรับเดือนภาษีใดให้ยื่นภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป เว้นแต่อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่น”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีจากกิจการที่ไม่ใช่การขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร และมีสถานประกอบการหลายแห่ง บริษัทได้ยื่นคำร้องต่ออธิบดีขอยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งหนึ่ง ต่อมาอธิบดีพิจารณาเห็นสมควรและอนุมัติคำร้อง ข้อใดเป็นผลตามประมวลรัษฎากร

• ก. บริษัทต้องยื่นแบบและชำระภาษีขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต่อพนักงานผู้รับจดทะเบียน
• ข. บริษัทสามารถยื่นแบบรวมกันได้ตั้งแต่ยื่นคำร้อง แม้อธิบดียังไม่ได้พิจารณาอนุมัติ
• ค. บริษัทยังต้องแยกยื่นแบบเป็นรายสถานประกอบการ แม้อธิบดีอนุมัติให้ยื่นรวมกันแล้ว
• ง. บริษัทสามารถยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งที่ได้รับอนุมัติได้ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "บริษัทสามารถยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งที่ได้รับอนุมัติได้" ข้อเท็จจริงว่าเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษี → “ผู้มีหน้าที่เสียภาษี”; กิจการไม่ใช่การขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร → ข้อยกเว้นเฉพาะ “สำหรับกิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร” จึงไม่เข้าเงื่อนไข; มีสถานประกอบการหลายแห่ง → “มีสถานประกอบการหลายแห่ง”; ยื่นคำร้องขอยื่นรวม ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งหนึ่ง → “ยื่นคำร้องต่ออธิบดีขอยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งใดแห่งหนึ่ง”; อธิบดีเห็นสมควรและอนุมัติ → “เมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นสมควร” และ “จะอนุมัติก็ได้” ดังนั้นบริษัทจึงยื่นแบบรวมกัน ณ สถานที่ที่ได้รับอนุมัติได้ ตามมาตรา 91/10 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "บริษัทต้องยื่นแบบและชำระภาษีขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต่อพนักงานผู้รับจดทะเบียน" ผิด: การยื่นขณะจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมใช้แก่กิจการขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร แต่โจทย์ระบุว่าไม่ใช่กิจการดังกล่าว • "บริษัทสามารถยื่นแบบรวมกันได้ตั้งแต่ยื่นคำร้อง แม้อธิบดียังไม่ได้พิจารณาอนุมัติ" ผิด: แหล่งข้อมูลระบุว่า “เมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นสมควรจะอนุมัติก็ได้” จึงมิใช่ผลที่เกิดจากการยื่นคำร้องเพียงอย่างเดียว • "บริษัทยังต้องแยกยื่นแบบเป็นรายสถานประกอบการ แม้อธิบดีอนุมัติให้ยื่นรวมกันแล้ว" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดข้อยกเว้นให้ขอยื่นรวมกันได้ และเมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นสมควรจะอนุมัติก็ได้ อ้างอิงตัวบท มาตรา 91/10: “ถ้ามีผู้มีหน้าที่เสียภาษีมีสถานประกอบการหลายแห่ง การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีตามวรรคหนึ่งให้แยกยื่นเป็นรายสถานประกอบการ ทั้งนี้ เว้นแต่ผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะยื่นคำร้องต่ออธิบดีขอยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งใดแห่งหนึ่ง หรือ ณ สถานที่ที่อธิบดีกำหนดตามวรรคสามก็ได้ และเมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นสมควรจะอนุมัติก็ได้”

มาตรา 91/10: “ถ้ามีผู้มีหน้าที่เสียภาษีมีสถานประกอบการหลายแห่ง การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีตามวรรคหนึ่งให้แยกยื่นเป็นรายสถานประกอบการ ทั้งนี้ เว้นแต่ผู้มีหน้าที่เสียภาษีจะยื่นคำร้องต่ออธิบดีขอยื่นแบบแสดงรายการภาษีรวมกัน ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่แห่งใดแห่งหนึ่ง หรือ ณ สถานที่ที่อธิบดีกำหนดตามวรรคสามก็ได้ และเมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นสมควรจะอนุมัติก็ได้”

ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม วันนี้นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามและได้รับตราสารนั้น นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในกำหนดใด

• ก. ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น ✓
• ข. ก่อนยื่นตราสารเพื่อให้จ่ายเงิน โดยไม่ต้องนับจากวันที่ได้รับตราสาร
• ค. ภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น
• ง. ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ตราสารได้ทำขึ้นนอกสยาม

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น" ตราสารที่ต้องเสียอากรและทำขึ้นนอกสยาม → “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม”; นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม → “ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม”; นาย ก. ได้รับตราสารวันนี้ → “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ดังนั้นต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร ตามมาตรา 111 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ก่อนยื่นตราสารเพื่อให้จ่ายเงิน โดยไม่ต้องนับจากวันที่ได้รับตราสาร" ผิด: กรณีผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม แหล่งที่มากำหนดให้ปิดแสตมป์และขีดฆ่า “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ส่วนการปิดแสตมป์ก่อนยื่นตราสารใช้เมื่อมิได้ปฏิบัติตามความในวรรคก่อน • "ภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น" ผิด: แหล่งที่มากำหนดว่า “ภายใน 30 วัน” ไม่ใช่ 15 วัน • "ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ตราสารได้ทำขึ้นนอกสยาม" ผิด: แหล่งที่มากำหนดให้เริ่มนับ “นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ไม่ใช่วันที่ทำตราสาร อ้างอิงตัวบท มาตรา 111: “ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

มาตรา 111: “ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม ต่อมานาง ข. ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร ตามประมวลรัษฎากร ข้อใดถูกต้อง

• ก. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร แต่ไม่ต้องขีดฆ่า
• ข. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร ✓
• ค. นาง ข. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร
• ง. นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าเมื่อพ้นสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร" ข้อเท็จจริงว่า “ตราสารที่ต้องเสียอากรฉบับหนึ่งทำขึ้นนอกสยาม” → “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม”; ข้อเท็จจริงว่า “นาย ก. เป็นผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม” → “ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยาม”; ข้อเท็จจริงว่า “นาง ข. ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนด” → “ผู้ทรงตราสารคนใดได้ตราสาร...มาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดเวลา...จะเสียอากร...ก็ได้” ดังนั้นหน้าที่ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันยังเป็นของนาย ก. ส่วนนาง ข. มีสิทธิดำเนินการได้ตามที่กฎหมายกำหนด ตามมาตรา 111 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร แต่ไม่ต้องขีดฆ่า" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้อง “ปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่า” จึงละเว้นการขีดฆ่าไม่ได้ • "นาง ข. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นาย ก. ได้รับตราสาร" ผิด: ผู้ทรงที่ได้ตราสารมาไว้ในครอบครองก่อนพ้นกำหนดนั้น กฎหมายระบุว่า “จะเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าก็ได้” มิได้กำหนดว่าต้องเสียอากรแทนผู้ทรงคนแรก • "นาย ก. ต้องปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าเมื่อพ้นสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับตราสาร" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ปิดแสตมป์และขีดฆ่า “ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น” ไม่ใช่เมื่อพ้นสามสิบวัน อ้างอิงตัวบท มาตรา 111: “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

มาตรา 111: “ถ้าตราสารที่ต้องเสียอากรได้ทำขึ้นนอกสยาม ให้เป็นหน้าที่ของผู้ทรงตราสารคนแรกในสยามต้องเสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนอากรและขีดฆ่าภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับตราสารนั้น”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้ขายสินค้าและนำภาษีขายไปรวมคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว ต่อมาพบว่าส่งสินค้าเกินกว่าจำนวนที่ตกลงกัน จึงเพิ่มราคาสินค้าและออกใบเพิ่มหนี้ให้ผู้ซื้อ บริษัท ค. จำกัดต้องปฏิบัติอย่างไร

• ก. ไม่ต้องนำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ เพราะเคยนำภาษีขายมาคำนวณแล้ว
• ข. นำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ โดยถือเป็นภาษีขายในเดือนภาษีที่ขายสินค้าเดิม
• ค. นำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ โดยถือเป็นภาษีขายในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้ ✓
• ง. นำภาษีมูลค่าเพิ่มตามใบเพิ่มหนี้มาหักออก โดยถือเป็นภาษีซื้อในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้

Explanation: คำตอบที่ถูก: "นำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ โดยถือเป็นภาษีขายในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้" บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียน”; ได้ขายสินค้าและนำภาษีขายไปรวมคำนวณแล้ว → “ขายสินค้าหรือให้บริการและได้นำภาษีขายไปรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม...แล้ว”; ส่งสินค้าเกินกว่าจำนวนที่ตกลงกันและเพิ่มราคา → “เพิ่มราคาสินค้าที่ขายเนื่องจากสินค้าเกินกว่าจำนวนที่ตกลงซื้อขายกัน”; ภาษีขายจึงเพิ่มขึ้น → “ภาษีขาย...มีจำนวนเพิ่มขึ้นไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน”; บริษัทออกใบเพิ่มหนี้ → “ในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้” ดังนั้นต้องนำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ และถือเป็นภาษีขายในเดือนที่ออกใบเพิ่มหนี้ ตามมาตรา 82/9 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ไม่ต้องนำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ เพราะเคยนำภาษีขายมาคำนวณแล้ว" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่ม • "นำภาษีขายจากมูลค่าสินค้าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณ โดยถือเป็นภาษีขายในเดือนภาษีที่ขายสินค้าเดิม" ผิด: แหล่งกฎหมายระบุให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้ ไม่ใช่เดือนภาษีที่ขายสินค้าเดิม • "นำภาษีมูลค่าเพิ่มตามใบเพิ่มหนี้มาหักออก โดยถือเป็นภาษีซื้อในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้" ผิด: กรณีราคาสินค้าเพิ่มเพราะส่งสินค้าเกินกว่าที่ตกลงกัน แหล่งกฎหมายกำหนดให้นำภาษีขายจากมูลค่าที่เพิ่มขึ้นมารวมคำนวณและถือเป็นภาษีขาย ส่วนการหักเป็นภาษีซื้อกำหนดไว้สำหรับผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ได้รับใบเพิ่มหนี้ อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/9: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนดังกล่าวนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่เพิ่มขึ้นนั้นมารวมในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่ม” มาตรา 82/9: “โดยให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้ตามมาตรา 86/9”

มาตรา 82/9: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนดังกล่าวนำภาษีขายที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือบริการที่เพิ่มขึ้นนั้นมารวมในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่ม”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้ขายสินค้าและนำภาษีขายไปรวมคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนมกราคม ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์พบว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงซื้อขายกัน จึงเพิ่มราคาสินค้าและออกใบเพิ่มหนี้ในเดือนมีนาคม โดยผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้ในเดือนเมษายน บริษัทต้องนำภาษีขายที่เพิ่มขึ้นไปรวมคำนวณในเดือนภาษีใด

• ก. เดือนภาษีกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทพบจำนวนสินค้าเกิน
• ข. เดือนภาษีมกราคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทคำนวณภาษีขายเดิม
• ค. เดือนภาษีเมษายน ซึ่งเป็นเดือนที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้
• ง. เดือนภาษีมีนาคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทออกใบเพิ่มหนี้ ✓

Explanation: คำตอบที่ถูก: "เดือนภาษีมีนาคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทออกใบเพิ่มหนี้" ข้อเท็จจริงที่บริษัทเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนและขายสินค้าโดยนำภาษีขายไปรวมคำนวณแล้ว → “ผู้ประกอบการจดทะเบียนขายสินค้า...และได้นำภาษีขายไปรวมคำนวณ...แล้ว”; ข้อเท็จจริงว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงซื้อขายกันและมีการเพิ่มราคา → “มีการเพิ่มราคาสินค้าที่ขายเนื่องจากสินค้าเกินกว่าจำนวนที่ตกลงซื้อขายกัน”; ข้อเท็จจริงว่าออกใบเพิ่มหนี้ในเดือนมีนาคม → “ในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”; ส่วนการที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้ในเดือนเมษายน → เป็นหลักสำหรับภาษีซื้อของผู้ได้รับใบเพิ่มหนี้ ไม่ใช่กำหนดเดือนภาษีขายของบริษัท ดังนั้นบริษัทต้องรวมภาษีขายที่เพิ่มขึ้นในเดือนภาษีมีนาคม ตามมาตรา 82/9 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "เดือนภาษีกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทพบจำนวนสินค้าเกิน" ผิด: แหล่งกฎหมายกำหนดเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้ ไม่ใช่เดือนที่พบว่าสินค้ามีจำนวนเกินกว่าที่ตกลงกัน • "เดือนภาษีมกราคม ซึ่งเป็นเดือนที่บริษัทคำนวณภาษีขายเดิม" ผิด: แหล่งกฎหมายให้รวมภาษีขายที่เพิ่มขึ้นในเดือนภาษีที่ออกใบเพิ่มหนี้ มิใช่เดือนที่นำภาษีขายเดิมไปรวมคำนวณ • "เดือนภาษีเมษายน ซึ่งเป็นเดือนที่ผู้ซื้อได้รับใบเพิ่มหนี้" ผิด: กรณีผู้ขายต้องถือภาษีขายที่เพิ่มขึ้นเป็นภาษีขายใน “เดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้” ส่วนเดือนที่ได้รับใบเพิ่มหนี้ใช้กับภาษีซื้อของผู้ได้รับใบเพิ่มหนี้ อ้างอิงตัวบท มาตรา 82/9: “โดยให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”

มาตรา 82/9: “โดยให้ถือเป็นภาษีขายของตนในเดือนภาษีที่ได้ออกใบเพิ่มหนี้”

บริษัท ค. จำกัด เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ได้เลิกประกอบกิจการ และจะไปแจ้งการเลิกกิจการ ณ สถานที่ที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ บริษัทต้องแจ้งภายในกำหนดใด

• ก. แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ ✓
• ข. แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม
• ค. แจ้งภายในสามสิบวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ
• ง. แจ้งพร้อมการคืนใบทะเบียนโดยไม่มีกำหนดนับจากวันเลิกกิจการ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ" ข้อเท็จจริงว่า บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียนใด”; ได้เลิกประกอบกิจการ → “เลิกประกอบกิจการ”; จะไปแจ้งการเลิกกิจการ → “แจ้งการเลิกกิจการ”; ณ สถานที่ที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ → “ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้” จึงใช้กำหนด คือ “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” ตามมาตรา 85/15 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "แจ้งภายในสิบห้าวันนับจากวันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เริ่มนับจาก “วันเลิกประกอบกิจการ” ไม่ใช่วันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม • "แจ้งภายในสามสิบวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดว่า “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” ไม่ใช่สามสิบวัน • "แจ้งพร้อมการคืนใบทะเบียนโดยไม่มีกำหนดนับจากวันเลิกกิจการ" ผิด: แม้ต้องคืนใบทะเบียน “พร้อมกับการแจ้งเลิกประกอบกิจการ” แต่การแจ้งยังต้องทำ “ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 85/15: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนั้นแจ้งการเลิกกิจการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ”

มาตรา 85/15: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนนั้นแจ้งการเลิกกิจการตามแบบที่อธิบดีกำหนด ณ สถานที่ที่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ภายในสิบห้าวันนับจากวันเลิกประกอบกิจการ”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ประกอบกิจการให้บริการเท่านั้นและไม่ได้ประกอบกิจการขายสินค้า บริษัทต้องจัดทำรายงานใดเกี่ยวกับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม

• ก. ต้องจัดทำรายงานภาษีขาย รายงานภาษีซื้อ และรายงานสินค้าและวัตถุดิบ
• ข. ต้องจัดทำรายงานภาษีขายและรายงานภาษีซื้อ โดยไม่รวมรายงานสินค้าและวัตถุดิบ ✓
• ค. ต้องจัดทำเฉพาะรายงานภาษีซื้อ โดยไม่ต้องจัดทำรายงานภาษีขาย
• ง. ต้องจัดทำเฉพาะรายงานภาษีขาย โดยไม่ต้องจัดทำรายงานภาษีซื้อ

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ต้องจัดทำรายงานภาษีขายและรายงานภาษีซื้อ โดยไม่รวมรายงานสินค้าและวัตถุดิบ" ข้อเท็จจริงที่บริษัทเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียน” จึงมีหน้าที่จัดทำรายงานภาษีขายและรายงานภาษีซื้อ ส่วนข้อเท็จจริงที่บริษัทให้บริการเท่านั้นและไม่ได้ขายสินค้า → “เฉพาะผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ประกอบกิจการขายสินค้า” ทำให้ไม่อยู่ในกลุ่มที่ต้องจัดทำรายงานสินค้าและวัตถุดิบ ตามมาตรา 87 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ต้องจัดทำรายงานภาษีขาย รายงานภาษีซื้อ และรายงานสินค้าและวัตถุดิบ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดรายงานสินค้าและวัตถุดิบไว้ “เฉพาะผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ประกอบกิจการขายสินค้า” แต่บริษัทประกอบกิจการให้บริการและไม่ได้ขายสินค้า • "ต้องจัดทำเฉพาะรายงานภาษีซื้อ โดยไม่ต้องจัดทำรายงานภาษีขาย" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่จัดทำทั้ง “รายงานภาษีขาย” และ “รายงานภาษีซื้อ” • "ต้องจัดทำเฉพาะรายงานภาษีขาย โดยไม่ต้องจัดทำรายงานภาษีซื้อ" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่จัดทำทั้ง “รายงานภาษีขาย” และ “รายงานภาษีซื้อ” อ้างอิงตัวบท มาตรา 87: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่จัดทำรายงานเกี่ยวกับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มดังต่อไปนี้ (1) รายงานภาษีขาย” มาตรา 87: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่จัดทำรายงานเกี่ยวกับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มดังต่อไปนี้ (1) รายงานภาษีขาย (2) รายงานภาษีซื้อ” มาตรา 87: “(3) รายงานสินค้าและวัตถุดิบเฉพาะผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ประกอบกิจการขายสินค้า”

มาตรา 87: “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่จัดทำรายงานเกี่ยวกับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มดังต่อไปนี้ (1) รายงานภาษีขาย”

บริษัท ค. จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ประกอบกิจการขายสินค้า และได้สินค้ามาเพื่อใช้ในกิจการ โดยไม่ปรากฏว่าเป็นกรณีจำเป็นที่อธิบดีกำหนดเป็นอย่างอื่น บริษัทต้องลงรายการในรายงานสินค้าและวัตถุดิบภายในระยะเวลาใด และนับแต่เมื่อใด ตามประมวลรัษฎากร

• ก. ภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น
• ข. ภายในสามวันทำการนับแต่วันสิ้นเดือนที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น
• ค. ภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น ✓
• ง. ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โดยลงตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนด

Explanation: คำตอบที่ถูก: "ภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ข้อเท็จจริงว่าเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน → “ผู้ประกอบการจดทะเบียน”; ประกอบกิจการขายสินค้า → “เฉพาะผู้ประกอบการจดทะเบียนที่ประกอบกิจการขายสินค้า”; ได้สินค้ามา → “นับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น”; และไม่เป็นกรณีจำเป็น → “เว้นแต่ในกรณีจำเป็น” จึงไม่ใช้ข้อยกเว้นดังกล่าว บริษัทต้องลงรายการภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น ตามมาตรา 87 แห่งประมวลรัษฎากร ตัวเลือกอื่นผิดเพราะ • "ภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้ลงรายการ “ภายในสามวันทำการ” ไม่ใช่เจ็ดวันทำการ • "ภายในสามวันทำการนับแต่วันสิ้นเดือนที่ได้มาซึ่งสินค้านั้น" ผิด: แหล่งข้อมูลกำหนดให้เริ่มนับ “แต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น” ไม่ใช่วันสิ้นเดือน • "ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โดยลงตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนด" ผิด: แม้วิธีลงรายการให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด แต่แหล่งข้อมูลยังกำหนดให้ลงรายการภายในสามวันทำการ และกรณีนี้ไม่เข้าเงื่อนไขยกเว้นกรณีจำเป็น อ้างอิงตัวบท มาตรา 87: “การลงรายการให้ลงภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น ทั้งนี้ เว้นแต่ในกรณีจำเป็น อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่นตามที่เห็นสมควรก็ได้”

มาตรา 87: “การลงรายการให้ลงภายในสามวันทำการนับแต่วันที่ได้มาหรือจำหน่ายออกไปซึ่งสินค้าหรือบริการนั้น ทั้งนี้ เว้นแต่ในกรณีจำเป็น อธิบดีจะกำหนดเป็นอย่างอื่นตามที่เห็นสมควรก็ได้”